महाकाय पर्वत आणि प्रचंड शक्तिशाली नाग, त्यांच्या तोंडातून विषाची ज्वाला आणि अग्नी सोडत, पृथ्वीवर पडू लागले. या नागांमध्ये वासुकी, तक्षक, कर्कोटक, धनंजय, आणि चार, पाच, सात शिरांचे इतर नाग होते. इलामुख, कालिय, महापद्म, सहस्रशीर्ष, शुद्ध शरीराचा, हेमताल ध्वजधारी, आणि शेष, अनंत – हे महान, अढळ नाग देखील, सात दैत्यांच्या क्रोधाने हलले, आणि पाताळातील विविध तेजस्वी जीव, जे पाताळात वावरतात, ते देखील अशांत झाले. पाताळ अचानक हलल्यावर, जे हलणे कठीण होते ते देखील हलले; मग दैत्य हिरण्यकश्यपूने पृथ्वीला स्पर्श केला. तो प्राचीन वराहासारखा, रागाने ओठ चावून, गंगा, भागीरथी, कौशिकी, सरयू, यमुना, कावेरी, कृष्णवेणी, तुंगभद्रा, गोदावरी – या वेगवान आणि शक्तिशाली नद्या – सर्व अशांत झाल्या. चमर्ण्वती, सिंधू आणि नद्यांचा स्वामी; मेला प्रदेशातील शोण, ज्याचे पाणी रत्नासारखे चमकत होते; नर्मदा तिच्या सुंदर प्रवाहासह, वेत्रवती, गमती, आणि पूर्वेकडील सरस्वती; महाकाळाचा प्रदेश आणि तमसा, फुलांनी सजलेली; जंबूद्वीप, रत्नांनी उजळलेला, सर्व रत्नांनी अलंकृत; सुवर्णपुटक, सोनेाच्या खाणींनी सजलेला; लौहित्य नदी, आणि सुवर्णाने चमकणारा पर्वत; विणकरांची नगरी, कशा, चांदीच्या खाणींसह; मगधचे महान खेडे, आणि उग्र पुंड्र. स्रुघ्न, मल्ल, विदेह, मालव, काशी, कोसल – हे सर्व, दैत्याच्या क्रोधाने हलले; गरुडाचा महाल, जो विश्वकर्म्याने कैलासाच्या शिखरासारखा तयार केला, तो देखील दैत्याच्या स्पर्शाने हलला. लौहित्य नावाचा समुद्र, भयाण आणि रत्नांनी भरलेला; उदय पर्वत, शंभर योजन उंच, सोन्याच्या टेऱ्यांनी सजलेला, मेघांच्या रांगा त्यावर वावरत. सूर्याप्रमाणे झळकणारे सोन्याचे वृक्ष – साल, ताल, तमाल, आणि फुलांनी भरलेले कर्णिकार; आयोमुख, खनिजांनी सर्वत्र सजलेला; मलय पर्वत, तमाल वनांनी सुवासित आणि शुभ. सुराष्ट्र, बाह्लीक, शूद्र, आभीर; भोज, पांड्य, वंग, कलिंग, ताम्रलिप्तक; तसेच पुंड्र, शुभ्र, वामचूड, सकेरल – हे सर्व दैत्याच्या स्पर्शाने, देव आणि अप्सरांच्या समूहासह, हलले. अगस्त्याचे निवासस्थान, जे पूर्वी अगस्त्याने तयार केले होते, सिद्ध आणि गंधर्वांच्या सभा, आणि अप्सरांच्या समूहांनी भरलेले, मोहक होते. विविध अद्भुत पक्षी आणि फुलांनी भरलेली मोठी झाडे, सोन्याच्या शिखरांनी सजलेली, अप्सरांच्या समूहांनी सेवित. पुष्पितक पर्वत, सुंदर आणि भाग्यशाली, समुद्राला भेदून, चंद्र आणि सूर्याचा विश्रांतीस्थान होता. तो पर्वत, मोठ्या शिखरांनी आकाशाला खरवडणारा, समुद्राच्या पाण्याने आच्छादित, चंद्र आणि सूर्याच्या किरणांप्रमाणे उजळला होता. शंभर योजन विस्तारलेला, विद्युतांनी भरलेला, सर्वोत्तम पर्वतांवर वीज चमकत होती. ऋषभ पर्वत, गौरवशाली, बैलासारखा, आणि कुञ्जर पर्वत, सुंदर, जो अगस्त्याचा शुभ निवासस्थान होता. विमला नगरी, अजेय, नागांची, आणि मालती; तसेच भोगवती, दैत्याच्या स्पर्शाने हललेली. महासेन पर्वत, पारियात्र पर्वत, चक्रवान – पर्वतांचा उत्तम, आणि वाराह पर्वत. प्राग्ज्योतिष नगरी, शुभ आणि सोन्याची, जिथे पूर्वी दानव नरक, दुष्ट हृदयाचा, वावरत होता. मेघ पर्वत, गडगडाटी आवाजाचा, आणि साठ हजार पर्वत, हे सर्व त्या ठिकाणी होते. म्हणजेच, मेरू पर्वत, उगवत्या सूर्याप्रमाणे उजळणारा, ज्याच्या गुहांमध्ये यक्ष, राक्षस, गंधर्व नेहमी उपस्थित; हेमगर्भ, महासेन, मेघसखा, आणि कैलास – पर्वतांचा स्वामी, दानवाच्या स्पर्शाने हललेला. सोन्याच्या कमळांनी आच्छादित वैखानस सरोवर, आणि मानस सरोवर, हललेले, हंस आणि बगळ्यांनी भरलेले. त्रिशृंग पर्वत, पर्वतांचा प्रमुख, आणि उत्कृष्ट कुमार नदी; मंदार पर्वत, बर्फाच्या ढिगांनी आच्छादित. उशीराबीज पर्वत, पर्वतांचा राजा भद्रप्रस्थ; प्रजापतीचा पर्वत, पुष्कर पर्वत; देवाभा पर्वत, आणि वाळूचा पर्वत; क्रौंच, सप्तऋषींचा पर्वत, आणि धुरकट रंगाचा पर्वत. हे आणि इतर पर्वत, प्रदेश, लोक, आणि सर्व नद्या, त्यांच्या समुद्रांसह, दानवाने हलवले. कपिल, पृथ्वीचा पुत्र, आणि व्याघ्रवान, हलले; आकाशवासी, रात्रपुत्र, जे पाताळाच्या खोलात राहतात, ते देखील अशांत झाले. दुसरा भीषण समूह, मेघ नावाचा, अंकुश घेऊन, भयाण वेगाने वर चढला; हे सर्व दैत्याने हलवले. गदा आणि त्रिशूल घेऊन, कठोर चेहरा, हिरण्यकश्यपू, त्याचा गर्जन पावसाच्या मेघासारखा, वादळासारखा वेगाने, सर्व विश्वात धडकी भरवत होता.