त्या दिवशी त्या दिव्य सभागृहात विविध रंगांचे – लाल, पिवळे आणि सुवर्ण छटा असलेले सुंदर पक्षी झाडांवर बसले होते. ते एकमेकांकडे आनंदाने पाहत आपले जीवन व्यतीत करीत होते. त्या भव्य सभेत दैत्यांचा अधिपती, हिरण्यकशिपू, एका अत्यंत सुंदर आणि प्रमाणबद्ध आसनावर विराजमान झाला होता. हिरण्यकशिपू सूर्याप्रमाणे तेजस्वी दिसत होता; त्याने दिव्य वस्त्र परिधान केली होती, त्याच्या कानात झळाळणाऱ्या कुंडल्या होत्या आणि त्याच्या आसनावर स्वर्गीय वस्त्रांचे आच्छादन होते. तेव्हा महान दैत्यगण त्याच्या सेवेत हजर होते आणि श्रेष्ठ गंधर्व दिव्य गीते गात होते. विश्वाची, सहजंया, प्रम्लोचा, सौरभेयी, समीची आणि पुंजिकस्थला या सर्व मान्यवर अप्सरा तिथे उपस्थित होत्या. मिश्रकेशी, रंभा, चित्रभा, श्रुतिविभ्रम, चारुनेत्रा, घृताची, मेनका आणि उर्वशीही त्या सभेत होत्या. या आणि हजारो इतर नृत्य-गायन-कला पारंगत अप्सरा, राजाधिराज हिरण्यकशिपूच्या सेवेत होत्या. दितीचे सर्व पुत्र, ज्यांना वर मिळाले होते – बळी, विरोचन, नरक, भूमिपुत्र, प्रह्लाद, विप्रचित्ती, महादैत्य गवीष्ठ, सुरहंता, दुःखकर्ता, समन, सुमती – हे सर्व त्याच्या सेवेत होते. घटोदरा, महापार्श्व, क्रथन, पिठर, विश्वरूप, स्वरूप, विश्वकाय आणि महाबल हेही तिथे होते. दशलोक, वाली, मेघवासा महान दैत्य, घटाभ, वितरूप, ज्वलन, आणि इंद्रतापन हेही त्या दैत्य-दानवांच्या समूहात होते. हे सर्व दैत्य-दानव तेजस्वी कुंडल्या, हार, कवच धारण करून, व्रतस्थ वृत्तीने, हिरण्यकशिपूच्या सेवेत होते. हे सर्व वीर, वरप्राप्त, ज्यांचा मृत्यू निश्चित झाला होता, असे असंख्य सेवक त्या राजाच्या सेवेत होते. ते सर्व दिव्य अलंकारांनी सुशोभित, विविध प्रकारच्या तेजस्वी विमानांमध्ये बसून, अग्निप्रमाणे प्रकाशित होत, त्या महात्म्याची पूजा करत होते. दितीचे पुत्र, महेंद्रासारखा रूप धारण करून, अद्भुत कंकणांनी सजलेले हात, अलंकृत शरीर घेऊन, सर्व बाजूंनी त्याची पूजा करत होते. दैत्यसिंहाचा तो तेजस्वी महात्मा, त्याची कीर्ती तिन्ही लोकांत कुणीही ऐकली नव्हती, पाहिली नव्हती. चांदी-सोन्याच्या वेदिकांनी, रत्नजडित रस्त्यांनी सजलेली सभा, ज्या सभागृहात जाळ्यांनी सुशोभित खिडक्या होत्या, तिथे त्या पशुराजाने (नरसिंहाने) एक अद्भुत सभा पाहिली. त्याने दितीपुत्र हिरण्यकशिपूला पाहिले, ज्याचे शरीर सुवर्ण कंकण, हारांनी सुशोभित होते, तो सूर्यकिरणांसारखा तेजस्वी दिसत होता, आणि हजारो दैत्य त्याच्या सेवेत होते. त्या वेळी, त्या तेजस्वी नरसिंहाला, जो काळचक्रासारखा आलेला दिसत होता, अग्नी जणू राखेत लपला तसा, त्याचे रूप गुप्त ठेवले होते. हिरण्यकशिपूचा पराक्रमी पुत्र प्रह्लादाने त्या सिंहमूर्ती देवाचे दिव्य रूप पाहिले. त्या पूर्वी कधीही न पाहिलेल्या, सुवर्ण पर्वतासारख्या भव्य रूपाकडे पाहून, सर्व दानव आणि हिरण्यकशिपू स्वतःही आश्चर्यचकित झाले. प्रह्लाद म्हणाला, “राजन्, महाबाहो, दैत्यांचा आदि, मी कधीही हे नरसिंह रूप ऐकले नाही, पाहिले नाही. हे अमूर्त, परम, दिव्य रूप कशाचे आहे? माझ्या मनाला हे अत्यंत भयंकर वाटते, दैत्यांचा संहार करणारे वाटते. त्याच्या शरीरात देव, समुद्र, नद्या, हिमवत, पारियात्र व इतर पर्वत वास करतात. चंद्र-तारे, सूर्य-किरण, कुबेर, वरुण, यम, शक्र, शचीपती सर्व त्यात आहेत. मरुत, दिव्य गंधर्व, तपस्वी ऋषी, नाग, यक्ष, पिशाच, भयंकर राक्षसही त्यात आहेत. ब्रह्मा, देव, पशुपती त्याच्या कपाळावर संचार करतात; सर्व स्थावर-जंगम प्राणीही त्यात आहेत. तुम्ही, आम्ही आणि दैत्यांचा सर्व समूह, शेकडो विमानांनी वेढलेले, या सभेत उपस्थित आहोत. राजन्, संपूर्ण त्रैलोक्य आणि सर्व सनातन धर्म या नरसिंहात दिसत आहेत; हेच विश्व इथे प्रकट झाले आहे. येथे प्रजापती, महात्मा मनु, ग्रह, योग, पृथ्वी, आकाश, आपत्तीचा काळ, स्थैर्य, बुद्धी, आनंद, सत्य, तप, संयम – हे सर्व आहेत. सनत्कुमार, महाशक्तिमान, सर्व विश्वेदेव, सर्व ऋषी, क्रोध, काम, आनंद, गर्व, मोह आणि सर्व पितरही इथे उपस्थित आहेत.” प्रह्लादाची ही वाणी ऐकून हिरण्यकशिपूने सर्व दानव व त्यांच्या नायकांना संबोधून सांगितले, “या अद्भुत रूप धारण केलेल्या या पशुराजाला पकडा; किंवा शंका असल्यास, या वनवासीला ठार मारा.” यानंतर सर्व दानवगण हर्षाने त्या महान पशुराजाला वेढून, आपली शक्ती दाखवत त्याला भयभीत करू लागले. तेव्हा नरसिंहाने सिंहगर्जना केली, आणि त्याने मोठ्या तोंडाने संपूर्ण सभेला जणू मृत्यूच उघडतो तसा फाडून टाकले. सभेचा नाश होत असताना, हिरण्यकशिपू स्वतः रागाने फणफणत, डोळे लाल करून, सिंहावर विविध अस्त्रे फेकू लागला. सर्व अस्त्रांमध्ये भीषण असे दंडास्त्र, भयावह काळचक्र, आणि विष्णुचक्र – अशी अस्त्रे त्याने वापरली. त्यानंतर अत्यंत भयंकर, त्रैलोक्यनिर्मित पितामहास्त्र, अद्भुत वज्र, कोरडे व ओले असे दोन वज्र, रौद्रास्त्र, भीषण भाला, कंकाल, गदा, ब्रह्मशिरास्त्र, ब्रह्मास्त्र – अशी अस्त्रे त्याने वापरली. नारायणास्त्र, इंद्रास्त्र, अग्न्यास्त्र, हिमास्त्र, वातास्त्र, मंथनास्त्र, कपालास्त्र, सेवकास्त्र – अशी सर्व अस्त्रे हिरण्यकशिपूने त्या नरसिंहावर चालवली. या प्रकारे त्या दिव्य सभागृहात, दैत्यराज हिरण्यकशिपू, त्याचे पुत्र प्रह्लाद, असंख्य दैत्य-दानव, गंधर्व, अप्सरा, आणि अखिल विश्वच जणू त्या अद्भुत नरसिंहाच्या रूपात प्रकट झाले होते.