त्या दिवशी हिरण्यकशिपूच्या भव्य सभागृहात असंख्य फुलांनी डवरलेली झाडे तेजाने चमकत होती—एल, कुबक, कांकोल, लवली आणि कर्णपूरक यांसारखी अनेक वृक्षरूपी सौंदर्यांनी सभागृह नटले होते. मधूक, कोविदार, उंच पाम, अंजन, अशोक, पर्ण आणि इतर अनेक अद्भुत झाडेही तिथे होती. वरुण, पलाश, फणस, चंदन, नील, कमळ, निपा, अश्वत्थ, तिंडुक—अशी विविध झाडे सभोवती फुलली होती. पारिजात, जाई, भद्रदरव, अतारुष, पिलुक, इलावलुक यांचीही शोभा तिथे होती. मंदार, कुरवक, पुन्नाग, कुटज, लाल कुरवक, नील व अगरू यांच्या संगतीने परिसर सुगंधित झाला होता. किंशुक, शोभिवंत वृक्ष, डाळिंब, बीजपूर, कलेयक, दुकुल, हिंग आणि दिव्यतेलाच्या वातांनी वातावरण भारले होते. खजूर, नारळ, हरितकी, मधूक, सप्तपर्ण, बेल, श्याव, शरवत अशी विविध झाडे रुजली होती. असन, तमाल, आणि विविध वेलींनी वेढलेली झुडपे, त्यांच्या फुलांनी, पानांनी व फळांनी नटलेली, सभोवतालचे सर्वत्र शोभा वाढवत होती. अशा अनेक वनजन्म वृक्षांनी, रंगीबेरंगी फुलांनी आणि फळांनी सजून, सभागृहात सर्वत्र तेज पसरले होते. चकोर, कमळ, मत्त कोकिळ, शारिक पक्षी ही फुलांनी डवरलेल्या झाडांमध्ये, त्यांच्या फुलांनी भरलेल्या फांद्यांमध्ये उडत होती. काही पक्षी लाल, पिवळ्या, सुवर्ण रंगात रंगलेले, झाडांच्या शिखरावर बसून एकमेकांकडे आनंदाने पाहात आपले जीवन जगत होते. अशा त्या दिव्य सभागृहात, दैत्यांचा अधिपती हिरण्यकशिपू, नेमके मोजून, अलंकारांनी सजवलेल्या भव्य आसनावर बसला होता. तो तेजस्वी हिरण्यकशिपू, सूर्याप्रमाणे झळाळणारा, दिव्य वस्त्रांनी, तेजस्वी कुंडलांनी अलंकृत, स्वर्गीय वस्त्रांनी मांडलेल्या आसनावर विराजमान होता. त्या वेळी महान दैत्य त्याच्या सेवेत हजर होते, आणि श्रेष्ठ गंधर्व दिव्य गीते गायन करत होते. विश्वाची, सहजंया, प्रम्लोचा, सौरभेयी, समीची, पुंजिकस्थला—हे सर्व आदरणीय अप्सरा, मिश्रकेशी, रंभा, चित्रभा, श्रुतिविभ्रम, चारुनेत्र, घृताची, मेनका, उर्वशी आणि हजारो अन्य, नृत्य-गायनकलेत निपुण, त्या राजाची, हिरण्यकशिपूची सेवा करत होते. दितीचे सर्व पुत्र—बली, विरोचन, नरक, भूमिपुत्र—वरप्राप्त, त्याची सेवा करीत होते. प्रह्लाद, विप्रचित्ती, गवीष्ठ, सुरहंता, दुःखकर्ता, समन, सुमती, घटोदर, महापृष्ठ, क्रथन, पिठर, विश्वरूप, स्वरूप, विश्वकाय, महाबल, दशग्रीव, वाली, मेघवासा, घटाभ, वितरूप, ज्वलन, इंद्रतापन—हे सर्व दैत्य आणि दानव, तेजस्वी कुंडलांनी, हारांनी, कवचांनी सुशोभित, व्रतात निष्ठावान, पराक्रमी, वरप्राप्त, मृत्यू निश्चित असणारे, हिरण्यकशिपूची सेवा करत होते. ते सर्व त्या महानात्म्याची—दिव्य अलंकारांनी सजलेल्या हिरण्यकशिपूची—पूजा करीत होते. विविध प्रकारच्या, अग्निप्रमाणे झळाळणाऱ्या, दिव्य विमानांतून ते त्याच्याभोवती फिरत होते. दितीचे हे पुत्र, महेंद्रासारखा रूप धारण करून, भुजांवर विलक्षण बाजूबंद, शरीरावर अलंकार, सर्व बाजूंनी त्याची पूजा करत होते. दैत्यांचा सिंह, तो महान आत्मा, असा ऐश्वर्य, तीनही लोकांत कोणालाही न कधी ऐकायला, न कधी पाहायला मिळाला. चांदी आणि सोन्याच्या मंचांनी सजवलेल्या सभागृहात, रत्नांनी अलंकृत रस्त्यांमध्ये, पशुपतीसारखा अधिपती त्या तेजस्वी सभेचे दर्शन घेत होता. त्याने दितीपुत्र हिरण्यकशिपूला पाहिले—सुवर्ण कडे आणि हारांनी सजलेले शरीर, सूर्यकिरणांसारखे झळाळणारे, शेकडो हजारो दैत्यांनी वेढलेले. त्या वेळी, तो तेजस्वी, काळचक्रासारखा भासणारा, आपले खरे रूप नारसिंह म्हणून लपवलेला, जणू राखेत लपलेली ज्वाळा, असा एक अद्भुत पुरुष तिथे प्रकटला. हिरण्यकशिपूचा शूर पुत्र प्रह्लादाने त्या सिंहाकृती देवतेचे, दिव्य रूपात आलेले, दर्शन घेतले. त्या अद्वितीय, सुवर्ण पर्वतासारख्या रूपाचे दर्शन होताच, सर्व दानव आणि हिरण्यकशिपू स्वतःही अचंबित झाले. तेव्हा प्रह्लाद म्हणाला, “हे राजन, महाबाहू, दैत्यांचा मूळ, मी कधीही हे नारसिंह रूप ऐकलेले नाही, पाहिलेले नाही. हे अजाण, परात्पर, दिव्य रूप कोणते? माझ्या मनाला वाटते हे उग्र आहे, दैत्यांचा संहार करणारे आहे. याच्या शरीरात सर्व देव, सर्व समुद्र, नद्या, हिमवत, पारियात्र आणि इतर कुटुंब पर्वत वास करतात. चंद्र-तारे, सूर्य-किरण, कुबेर, वरुण, यम, शक्र, शचीपती—सर्व या देहात आहेत. मरुत, दिव्य गंधर्व, तपस्वी ऋषी, नाग, यक्ष, पिशाच, भयंकर राक्षस—हे सर्वही याच्यात आहेत. ब्रह्मा, देव, पशुपती यांच्या कपाळावर विचरण करतात; जंगम-स्थावर सर्व प्राणीही याच्यात आहेत. आम्ही, सर्व दैत्य, शेकडो विमानांनी वेढलेले, तुझ्या सभेत उपस्थित आहोत. हे राजन, हे तीनही लोक, सर्व लोकधर्म, या नारसिंहात दिसतात; हे विश्व याच्यात प्रकट आहे. इथे प्रजापती, महान आत्मा मनु, ग्रह, योग, पृथ्वी, आकाश; आपत्तीचा काळ, स्थैर्य, बुद्धी, आनंद, सत्य, तप, संयम—हे सर्व या रूपात समाविष्ट आहेत.