त्या दिवशी त्या स्थळी सर्व लोक आनंदाने उजळून निघाले होते. सर्वत्र उत्तम, स्वादिष्ट आणि भरपूर अन्न-पाण्याची रेलचेल होती. तिथे नेहमीच सुवासिक हारांनी आणि फळांनी बहरलेली झाडं होती; प्रत्येक ऋतूत त्यांची शोभा वेगळीच दिसत होती. उन्हाळ्यात शीतल जल उपलब्ध होतं, तर थंडीत उबदार पाण्याचीही सोय होती. त्या स्थळी त्याने मोठमोठ्या वृक्षांचे दर्शन घेतले—त्यांच्या टोकांवर फुलांनी बहर आलेला, कोवळी पालवी आणि कोंबांनी झाडं सजलेली होती, आणि वेलींनी त्यांची बहरलेली बाग तयार केली होती. सर्वत्र सुगंधी फुलं आणि रुचकर फळं होती, काही थंड, काही उबदार; जागोजागी सुंदर सरोवरं दिसत होती. त्या प्रभूंनी सभागृहात पवित्र स्नानस्थळं पाहिली, जिथे कमळ, पांढरी कुमुदं आणि सुवासिक शतदल फुलं पाण्यात फुललेली होती. तिथे लाल कमळं, निळ्या लिली, जलकुंद आणि इतर अनेक अद्भुत, मनोहारी फुलं फुलली होती. त्या जलाशयांत बदकं, चक्रवाक, बगळे, जलपक्षी आणि पारदर्शक शुभ्र पिसं असलेले पक्षी विहरत होते. त्या ठिकाणी बगळ्यांचे आवाज, हंसांच्या गाण्यांसोबत गुंजत होते, आणि सुगंधी वेलींवर फुलांचे घोस लटकले होते. त्या धन्य प्रभूंनी खदिर, वेत, अर्जुन, आंबा, कडुनिंब, आग, कदंब, बकुळ, धव अशी अनेक झाडं पाहिली. तसंच प्रियंगू, पाटल, शाल्मली, हरिद्रुव, शाल, ताल, तमाल आणि मोहक चंपक झाडांचीही शोभा दिसत होती. इला, कुबक, कांकोल, लवळी, कर्णपूरक अशा फुलांनी बहरलेल्या झाडांनी सभागृह उजळून निघाले होते. मधूक आणि कोविदार वृक्ष, उंच आणि अनेक प्रकारचे पाम, अंजन, अशोक, पर्ण आणि इतर अनेक अद्भुत वृक्ष तिथे होते. वरुण, पलाश, फणस, चंदन, निळ, कमळ, निप, अश्वत्थ, तिंडुक, पारिजात, जाई, भद्रदरव, अतरुष, पिलुक आणि इलावलुक अशीही झाडं तिथे होती. मंदार, कुरवक, पुन्नाग, कुटज, लाल कुरवक, निळ आणि अगर अशा वृक्षांनीही ती जागा सुंदर झाली होती. किंशुक, शोभिवंत वृक्ष, डाळिंब, बिब्बा, कलेयक, दुकुल, हिंग आणि दिव्यतेलाच्या वातांनी देखील तिथे शोभा वाढली होती. खजूर, नारळ, हरितकी, मधूक, सप्तपर्ण, बेल, श्याव आणि शरवत अशीही झाडं होती. असन, तमाल, विविध झुडुपांनी वेढलेली, आणि विविध आकाराच्या वेलींनी फुलं, पानं, फळं यांनी सजलेली होती. अशा असंख्य वनस्पती, विविध फुलं आणि फळांनी सजलेली, सर्वत्र तेजाने झळकत होती. चकोर, कमळ, मदमस्त कोकीळ आणि शारिक पक्षी या बहरलेल्या वृक्षांवर आणि त्यांच्या फुलांनी लडिवाळ झालेल्या फांद्यांवर उडत होते. तिथे लाल, पिवळ्या, सुवर्ण रंगाच्या पक्ष्यांनी वृक्षांच्या टोकांवर बसून, एकमेकांकडे आनंदाने पाहत, आपले जीवन जगत होते. त्या दिवशी, दैत्यांचा अधिपती हिरण्यकशिपू, सुंदर आणि नेमके मोजून बनवलेल्या, अलंकारिक आसनावर बसला होता. हिरण्यकशिपू, तेजस्वी सूर्याप्रमाणे, दिव्य वस्त्रे आणि झळाळती कुंडले घालून, स्वर्गीय वस्त्रांनी मांडलेल्या आसनावर विराजमान झाला होता. तेव्हा महान दैत्य त्याच्या सेवेत उभे होते, आणि श्रेष्ठ गंधर्व दिव्य संगीत गात होते. विश्वाची, सहजंया, प्रम्लोचा, सौरभेयी, समिची, पुण्जिकस्थला—हे सर्व सन्मानित अप्सरा तिथे होत्या. मिश्रकेशी, रंभा, चित्रभा, श्रुतिविभ्रम, चारुनेत्र, घृताची, मेनका आणि उर्वशीही तिथे उपस्थित होत्या. या आणि हजारो इतर नृत्य-गान-कुशल अप्सरा, राजा हिरण्यकशिपूची सेवा करत होत्या. दितीचे सर्व पुत्र, वरप्राप्त, त्याची सेवा करत होते—बळी, विरोचन, नरक, भूमिपुत्र, प्रह्लाद, विप्रचित्ती, गविष्ठ, सुरहंता, दुःखकर्ता, समन, सुमती, घटोदर, महापार्श्व, क्रथन, पिठर, विश्वरूप, स्वरूप, विश्वकाय आणि महाबल. दशग्रीव, वाली, मेघवासा, घटाभ, वितरूप, ज्वलन, इंद्रतापन—हे सर्व दैत्य आणि दानव चमचमणाऱ्या कुंडलांनी, हारांनी, कवचांनी मढलेले, आपल्या व्रतांमध्ये दृढ होते. हे सर्व वीर, वरप्राप्त, ज्यांचा मृत्यू निश्चित झाला आहे, असे असंख्य सेवक हिरण्यकशिपूच्या सेवेत होते. हे सर्व दिव्य अलंकारांनी अलंकृत, विविध आकारांच्या तेजस्वी विमानांतून, अग्निप्रमाणे झळकत, त्या महात्म्याची पूजा करत होते. दितीचे पुत्र, महेंद्राच्या रूपासारखे, अद्भुत बाजूबंदांनी सजलेले, सर्व बाजूंनी त्याची पूजा करत होते. दैत्यांचा सिंह, तो महान आत्मा, अशी कीर्ती आणि तेज यांचे वर्णन किंवा दर्शन त्रैलोक्यात कोणीही केलेले नव्हते. रौप्य आणि सोन्याच्या व्यासपीठांनी सजलेली सभामंडप, रत्नांनी मढलेल्या रस्त्यांनी वेढलेली, जाळ्यांनी सजवलेल्या खिडक्यांनी उजळलेली, अशी ती भव्य सभा त्या पशुराजाने पाहिली. पशुराजाने पाहिलं—दितीचा पुत्र, सोन्याच्या कड्या, हारांनी मढलेला, सूर्याच्या किरणांसारखा झळाळणारा, लक्षावधी दैत्यांनी वेढलेला. तेव्हा, त्या तेजस्वी महापुरुषाला पाहिलं, जो काळचक्रासारखा भासत होता, त्याचं स्वरूप नरसिंहाप्रमाणे लपवलेलं होतं; जणू राखेआड दडलेला अग्नि. हिरण्यकशिपूचा शूर पुत्र प्रह्लाद, त्या सिंहदेहधारी, दिव्य रूपात प्रकटलेल्या भगवानाचं दर्शन घेतो.