हिमालयाची कन्या, देवी पार्वती, आपल्या मनात दुःख आणि संताप घेऊन शंकराशी बोलू लागली. तिने सांगितले, “तू दुष्टांच्या संगतीमुळे हे सर्व दोष मिळवले आहेस—सर्पांपासून मिळालेली अनेक जिभांची प्रवृत्ती, राखेची चिकटपणा, आणि प्रेमाचा अभाव. चंद्रापासून मिळालेली हृदयातील अशुद्धता, विषामुळे आलेली भाषेतील कठीणता—यापेक्षा अधिक सांगण्याची गरज नाही; पुरे झाले हे शब्दांचे श्रम.” “तू स्मशानात राहतोस म्हणून निर्भय आहेस; नग्न आहेस म्हणून लाज नाही; कवट्या घेऊन फिरतोस म्हणून दया नाही; तुझी करुणा पूर्वीच निघून गेली आहे,” असे ती म्हणाली. हे बोलून हिमालयाची कन्या राजमहलातून बाहेर पडली. देवी निघून गेल्यावर तिच्या सेविकांनी मोठा गोंधळ केला. “आई, तू कुठे चालली आहेस?” असे म्हणत, विरकाने अश्रू ढाळत देवीच्या मागे धाव घेतला, तिच्या पायांना धरले, आणि रडता रडता बोलू लागला, “आई, हे असं का? तू संतप्त आणि दुःखी होऊन कुठे चालली आहेस? तू प्रेम न दाखवता जरी गेलीस तरी मी तुझ्या मागे येईन. अन्यथा, तू मला सोडून गेलीस तर मी या पर्वताच्या शिखरावरून स्वतःला खाली फेकून देईन.” यावर देवीने आपल्या उजव्या हाताने विरकाचा चेहरा उचलला आणि म्हणाली, “माझ्या मुला, दुःखी होऊ नकोस; ना तुला पर्वतावरून पडायचे आहे, ना माझ्या मागे यायचे आहे. मी एका विशिष्ट कारणासाठी जात आहे—हे ऐक: हरिने मला ‘कृष्णा’ असे संबोधले, त्यामुळे मी स्तब्ध आणि अपमानित झाले. म्हणून मी तपस्या करणार आहे, ज्यामुळे मी गौरी अवस्थेला पोहचेन; हा देव स्त्रियांचा प्रेमी आहे, मी नसताना तो दुसरी स्त्री शोधेल.” “तू नेहमी दरवाजाची पहारा कर, सतत लक्ष ठेव, कोणतीही स्त्री हराकडे येऊ नये. दुसरी स्त्री दिसली तर लगेच मला सांग; मी योग्य ती कृती करीन,” असे देवीने सांगितले. विरकाने लगेच “तथास्तु” म्हणत देवीच्या आज्ञेला पोषण मानले, त्याचे शरीर आनंदित झाले, ताप दूर झाला. तो आईला वंदन करून पहारा देण्यासाठी गेला. देवीने आपल्या मैत्रिणीला, तिच्या आईने सजवलेल्या, येताना पाहिले. तिचे नाव होते कुसुमामोहिनी, त्या पर्वताची देवी. पर्वतकन्येला पाहून तिच्या हृदयात प्रेम उमटले. “कुठे जात आहेस, कन्ये?” असे मोठ्याने म्हणत तिने तिला आलिंगन दिले. पार्वतीने शंकरावर झालेल्या रागाचे कारण सर्व काही सांगितले. पर्वतकन्येने, आईसमान देवीला, संबोधले: “उमा, तू पर्वतराजाची देवी आहेस. तुझी उपस्थिती सर्वत्र आहे, आणि तुझे हृदय अत्यंत प्रेमळ आहे; म्हणून, मी तुला आवश्यक ते सांगते, अंबिके: दुसऱ्या पुरुषाच्या पत्नीच्या प्रवेशापासून दक्षतेने पहारा कर; पर्वतावर गुप्तपणे सेवा कर.” “धनुष्यधारी येईल तेव्हा, पापरहिते, मला कळव; मग मी योग्य ते ठरवीन.” कुसुमामोहिनीने “तथास्तु” म्हणत पर्वतावर गेली; आणि उमा, अद्भुत पर्वतकन्या, आपल्या वडिलांच्या बागेत गेली. आकाशात प्रवेश करून, मेघासारखी चमकत, तिने आपली दागिने बाजूला ठेवली आणि झाडाच्या सालीचे वस्त्र परिधान केले. उन्हाळ्यात पाच अग्नीने तप्त झाली, पावसाळ्यात पाण्यात राहिली; वनातील अन्नावर जगली, कधी उपवास केला, कोरड्या जमिनीवर झोपली. अशा कठोर तपस्येत ती तिथे राहिली. हे जाणून, पर्वतकन्या तपस्येला गेली आहे, एक शक्तिशाली राक्षस त्या काळात आला. आनंदित अंधकाचा पुत्र, आपल्या वडिलांचा मृत्यू आठवत, सर्व देवांना युद्धात जिंकून, तो बाका राक्षसाचा भाऊ, युद्धात प्रख्यात झाला. त्याचे नाव होते आडी; तो नेहमी चंद्रकटी शंकराचा शत्रू शोधत होता. अमरांचा शत्रू, तो त्रिपुरासूर संहारकाच्या नगरीत आला. तिथे आल्यावर त्याने विरकाला दरवाजावर पहारा देताना पाहिले; त्यालाही कमलजन्म ब्रह्माचा वर मिळाला होता. अंधक राक्षस पर्वतराजाने मारला होता, दैत्यांचा शत्रू; आडीने कठोर आणि भयानक तपस्या केली. ब्रह्मा, त्याच्या तपस्येने प्रसन्न होऊन, आला आणि विचारले, “हे दानवश्रेष्ठ, तुझ्या तपस्येने तू काय मिळवू इच्छितोस?” राक्षसाने ब्रह्माला सांगितले, “माझ्या मृत्यूपासून मुक्ती हवी आहे.” ब्रह्मा म्हणाला, “या जगात जन्म घेणाऱ्यांना मृत्यूपासून मुक्ती शक्य नाही.” “म्हणून, हे दैत्यराजा, शरीरधारींना मृत्यू प्राप्त होतोच;” असे सांगितल्यावर, त्या दैत्यसिंहाने ब्रह्माला सांगितले, “हे कमलजन्मा, माझ्या रूपात बदल झाला तरच मला मृत्यू येवो; अन्यथा मी निर्भय राहीन.” ब्रह्मा प्रसन्न होऊन म्हणाला, “दुसऱ्यांदा तुझ्या रूपात बदल झाला तरच मृत्यू येईल.” “त्या वेळी मृत्यू तुझा असेल; अन्यथा नाही.” हे ऐकून, शक्तिशाली आडी स्वतःला अमर समजू लागला. त्या वेळी, आपल्या विनाशाचा उपाय आठवून, मी विरकाच्या नजरेत आलो. सर्पाचा रूप घेऊन, तो भयानक आणि अजिंक्य राक्षस फटीतून आत गेला, गणेशाला चुकवत. गणेशाच्या नजरेत न येता, महान असुर आत गेला, सर्परूप सोडून दुसरे शरीर घेतले. भ्रमित मनाने, त्याने आपल्या मायावी शक्तीने गिरीशाला आनंद देण्यासाठी उमा याचे मोहक आणि अद्भुत रूप निर्माण केले. त्याने त्या रूपाला सर्व अंगांनी पूर्ण केले, ओळखीच्या सर्व चिन्हांनी सजवले, आणि तिच्या मुखात एक कठोर, वज्रासारखा दात ठेवला. ती धारदार, बुद्धी भ्रमित करून, असुराने उमा याचे रूप घेऊन गिरीशाजवळ जाण्याचा हेतू ठेवला, त्याला मारण्याचा विचार करत.