शंभर वर्षे उपवास करून, पर्वतपुत्रीने कठोर तपश्चर्या केली. ती तपश्चर्येची खजिना होती, आणि तिच्या या प्रचंड तपामुळे सर्व जीवांना जणू काही तापलेल्या अग्नीने त्रस्त केले. तेव्हा, शतयज्ञाधिपती इंद्राला हे जाणवले. त्याने सात ऋषींना आठवले आणि ते सर्व ऋषि आनंदाने आणि उत्साहाने एकत्र जमले. इंद्राने त्यांना आदरपूर्वक आमंत्रित केले आणि विचारले, "हे देवश्रेष्ठ, तुम्हाला मी का आठवले आहे, हे जाणून घ्या." त्यावर इंद्र म्हणाला, "हे महात्मनो, हिमालय पर्वतावर पर्वतराजाची कन्या अत्यंत कठोर तप करत आहे. तिच्या इच्छेनुसार, तुम्ही तिच्या तपश्चर्येची सिद्धी लवकर घडवून आणा, कारण हे सर्व जगासाठी आवश्यक आहे." "तसेच होईल," असे म्हणून, ते ऋषि सिद्धगणांच्या सोबतीने त्या पर्वतावर गेले. तेथे पोहोचल्यावर त्यांनी गोड शब्दांत तिला विचारले, "हे कमलनयनी कन्ये, तुझा हेतू काय आहे?" देवीने त्यांना आदरपूर्वक नमस्कार केला आणि म्हणाली, "महात्मनो, तुम्ही सर्व तपस्वी असूनही, आज मौन सोडून मला शांतीने नमस्कार करत आहात. आनंदाने तेजस्वी चेहऱ्याने तुम्ही प्रथम आसन स्वीकारले, विश्रांती घेतली आणि मग मला विचारणार आहात." ऋषींनी तिचे म्हणणे ऐकले आणि योग्य विधीने तिचे पूजन स्वीकारले. देवीने त्यांना विधिपूर्वक सन्मान केला. सूर्याप्रमाणे तेजस्वी असलेल्या त्या सप्तर्षींना तिने नम्रतेने नमस्कार केला आणि मौन सोडून हळुवारपणे त्यांच्याशी संवाद साधला. मग मौन संपल्यावर, त्या पूज्य सप्तर्षींनी तिचा सन्मान करून पुन्हा विचारले. ती देवी, मनात आदर आणि सुंदर हास्य घेऊन, सर्व ऋषींना पाहून म्हणाली, "हे पूज्य ऋषिजन, तुम्हाला सर्व जीवांच्या मनातील इच्छा ज्ञात आहेत. पण देह आणि इतर कारणांमुळे जीव खूप त्रस्त असतात. काही जण अनेक मार्गांनी प्रयत्न करतात आणि कठीण साधनेने दुर्मीळ स्थिती प्राप्त करतात. काही जण विविध व्रते घेतात, दुसऱ्या देहासाठी उत्साहाने प्रयत्न करतात. माझ्या इच्छेने, मी आकाशातील फुलांच्या माळेने सजवलेला हात वारंवार विंध्याच्या शिखराला स्पर्श करण्याचा प्रयत्न करते आहे." "मी आता, हे देव, तुम्हांला पती म्हणून मिळवण्याचा संकल्प केला आहे, जरी तुम्ही सहज प्रसन्न होत नाही आणि सध्या कठोर तप करत आहात. सर्वोच्च सत्य आणि कर्माचा आधार देव, देव-दानवांनाही अजून ठरलेला नाही. आणि कामदेवही ज्यांनी जाळला आहे, त्या विरक्त महादेवाला मी कसा प्रसन्न करू शकते?" हे ऐकून, ऋषींनी मन स्थिर केले आणि तिच्या बोलण्याचा अर्थ जाणून घेण्यासाठी योग्य रीतीने विचारले, "कन्ये, या जगात सुख दोन प्रकारचे आहे—शरीराचा आणि मनाचा. पण ज्याला तू पती म्हणून इच्छितेस, तो तर दिशा वस्त्र म्हणून धारण करणारा, भयंकर रूपाचा, राख व अस्थीने अलंकृत, शिरमाळा घालणारा, भिक्षुक, नग्न, विचित्र नेत्र असलेला, वेडसर व मदोन्मत्त, भयावह आणि सर्व गोष्टींचा संग्रह करणारा आहे." "अशा पतीला शरीरधारी स्त्रीने कशासाठी इच्छावे? जर तुला आपल्या शरीराबद्दल स्थायी सुख हवे असेल, तर मग हे महर्षियो, तुम्ही त्या भयंकर वस्तूंनी अलंकृत, मांस, हाडे आणि कवटी घालणाऱ्या प्रभूचा तिरस्कार कसा करू शकता?" "तो उग्र सर्पांनी अलंकृत आहे, स्मशानात राहतो आणि भयावह भूतगण त्याच्या मागे असतात. पण शत्रूंचा संहार करणारा, देवाधिदेवांच्या मुकुटांनी ज्याचे चरण घासले जातात, तो हरि—सृष्टीकर्ता, श्रीचा प्रिय, अनंत रूपांचा आहे. यज्ञांचा भोग घेणारा, इंद्र, अग्नि—इच्छापूर्ती करणारा, वायू—सर्वांचा प्राण, कुबेर—सर्व संपत्तीचा अधिपती, हे सर्व येथे आहेत." "तुला यांपैकी कोणीही का नको? की तुला या जगात दुसरे काही सुख हवे आहे, जे तुझ्या मनास योग्य वाटते? असेच आहे, कन्ये, या जगातील ऐश्वर्य, शरीराचे वा परलोकाचे, हे तुझ्या कल्याणासाठी आहे. पण जे काही वर तू देवांकडून मागतेस, ते तुझ्या वडिलांकडेच आहे; त्यामुळे येथे वर मागण्यासाठी कष्ट करणे व्यर्थ आहे." "सामान्यतः, एखादी गोष्ट जरी मनापासून मिळवायची असली, तरी ती तिच्या योग्य ठिकाणीच मिळते; तथापि, कधीकधी ती मिळतेही. हे सर्व ऐकून, पर्वतकन्या देवी रागाने लाल डोळे करून, दात दाखवत म्हणाली—" "मिथ्या समजुतीने वागत असलेल्यांचे आचार काय? दुर्गुणांना आसक्त असलेल्या व्यक्तीला संयम कुठे? विरुद्ध अर्थ धारण करणाऱ्यांना धर्ममार्गावर कोणी आणले? मला अपारंपरिक आसक्ती आवडतात, मी विचारशक्तिहीन, अभिमानी आणि हट्टी आहे, असे समजा." "तुम्ही सर्व प्रजापतीसारखे सर्वज्ञ आहात; पण तरीही तुम्हाला तो देव, जगाचा सनातन स्वामी, खरा माहीत नाही. तो अजन्मा, अदृश्य, अनंत महिमा असलेला—त्याच्या कर्मांचे खरे स्वरूप सध्या ठेवूच. त्याचे खरे ज्ञान अद्याप गूढ आहे." "हरि, ब्रह्मा आणि सर्व देवतांचे स्वामीही त्याला पूर्णपणे जाणत नाहीत, ना त्याच्या सामर्थ्याचा विस्तार. ज्या गोष्टी सर्व जीवांना स्पष्ट आहेत, त्या देखील तुम्हाला माहीत नाहीत—आकाश कुणाचे, अग्नि कुणाचा, वायू कुणाचा?" अशा प्रकारे देवीने ऋषींना उत्तर दिले.