त्या पवित्र स्थळांची प्रभा अत्यंत मंगलमय झाली आणि आकाशात हजारो अमरदेवता आपल्या दिव्य विमानांतून उपस्थित होत्या. इंद्रासह जल, वायू, अग्नि आणि इतर देवतांनी मिळून हिमालय पर्वतावर पुष्पवृष्टी केली. मुख्य गंधर्व गात होते आणि अप्सरांचा समूह नृत्य करत होता; अगदी मेरू सारखे महान पर्वतही आनंदित झाले. त्या महान उत्सवाच्या आगमनाने, देवतांनी हात पसरून, समुद्र, नद्या आणि सर्वांनी एकत्र येऊन तेथे उपस्थिती दर्शवली. हिमालय पर्वत जगातील सर्व चराचर जीवांचा आश्रय, सेवित आणि वंदनीय झाला, पर्वतांमध्ये तो श्रेष्ठ ठरला. उत्सवाचा अनुभव घेतल्यावर, देवता, दिव्य नाग, गंधर्व आणि पर्वतांवर विहार करणारे सर्व आपापल्या लोकांत परतले. यानंतर, हिमालयकन्या, म्हणजेच देवी, आपल्या पूर्वसंचित कर्मामुळे, अग्निसंपन्न ज्ञानी लोकांकडून हळूहळू विद्या आणि ज्ञान प्राप्त करू लागली. हळूहळू तिच्या सौंदर्य, श्रीमंती आणि जागृतीमुळे, ती तिन्ही लोकांत सर्व शुभचिन्हांनी युक्त अशी जन्मास आली. दरम्यान, आपल्या हेतूची पूर्तता साधण्यासाठी इंद्राने, देवतांच्या प्रिय नारद ऋषींचा स्मरण केला. इंद्राची इच्छा जाणून, आनंदित झालेला नारद महेंद्राच्या निवासस्थानी आला. त्याला पाहताच सहस्त्र नेत्र असलेल्या इंद्राने आपल्या आसनावरून उठून यथोचित पद्धतीने त्याचे पाद्यादिकांनी स्वागत केले. इंद्राने केलेल्या विधिपूर्वक पूजेनंतर नारदाने देवाधिदेव इंद्राची कुशलता विचारली. त्यावर इंद्र म्हणाला, "त्रिलोकांत सुखाचा अंकुर उगवला आहे. त्या फळाचा उत्कर्ष कसा साधता येईल, हे तुला माहीत आहेच, तरीही मी तुला विनंती करतो. मित्रांना आपली मनोव्यथा सांगितल्याने परम तृप्ती मिळते. म्हणून, हिमालयकन्येचे पिनाकधारी भगवान शंकराशी मिलन व्हावे, अशी माझी इच्छा आहे. आमच्या सर्वांनी या कार्यात तत्परतेने सहभागी व्हावे." हे सर्व नीट समजून नारद ऋषी त्वरित हिमालयाच्या निवासस्थानी गेले. तिथे रंगीबेरंगी वेलींनी वेढलेल्या प्रवेशद्वाराजवळ ब्राह्मणांचा अधिपती विराजमान होता. हिमवंताने त्याचे स्वागत केले आणि ते दोघे पृथ्वीला शोभा देणाऱ्या राजवाड्यात प्रवेशले. हिमवंताने स्वतः सुवर्णासन अर्पण केले, त्यावर नारद ऋषी विराजमान झाले. यथोचित पाद्य व अर्घ्य अर्पण करून, हिमवंताने आनंदित मुद्रेने ऋषीची कुशलता व तपाची विचारपूस केली. नारद ऋषीनेही त्या वेळी पर्वतराजाची कुशलता विचारली आणि म्हणाले, "हे महापर्वता, तुमचे निवासस्थान धर्मानुसार आहे. तुमची विशालता आणि सद्गुण सर्व चराचरांपेक्षा श्रेष्ठ आहे. तुमची निर्मळता पाण्यापेक्षा आणि ऋषींपेक्षाही अधिक आहे. तुमच्यात अहंकाराचा लवलेशही नाही. विविध तपस्वी ऋषींच्या तपामुळे तुम्ही नेहमीच पवित्र राहता. स्वर्गीय सुखाचा त्याग करून, देव, गंधर्व, किंनर हेही तुमच्याच गुंफांमध्ये राहतात. आणि, हे पर्वतराज, तुमच्या गुंफेत खुद्द त्रिलोकनाथ भगवान शंकर, जे रामध्यानात मग्न असतात, ते वास करतात—त्यामुळे तुम्ही धन्य आहात." नारद ऋषींचे हे आदरयुक्त शब्द ऐकून, हिमालयपत्नी मेना, ऋषींचे दर्शन घेण्याची इच्छा बाळगून, आपल्या कन्येला व काही सखींसह, लज्जा व स्नेहाने झुकलेल्या देहाने, त्या सभागृहात प्रवेशली. तिथे, पर्वतराजासमवेत बसलेल्या तेजस्वी नारद ऋषींचे दर्शन घेताच, मेना—पर्वतराजाची प्रिय—अर्धवदन झाकून, कमलदलासारख्या हातांनी नमस्कार करत झुकली. नारद ऋषींनी तिला अमृततुल्य आशीर्वाद दिला, तिच्या कल्याणात वाढ केली. हिमालयकन्या, मनात आश्चर्य घेऊन, त्या अद्भुत रूप असलेल्या नारद ऋषीकडे पाहू लागली. नारद ऋषी तिला प्रेमळ शब्दांत म्हणाले, "ये, बाळ." ती आपल्या वडिलांचा गळा धरून त्यांच्या मांडीवर बसली. तिच्या मातेनं सांगितलं, "बाळ, देवीला नमस्कार कर." मग ती म्हणाली, "तुला तपशक्तीसम्पन्न, पूज्य असा पती प्राप्त होईल." त्या वेळी, तिच्या चेहऱ्यावर ओढणी घेऊन, ती किंचितशी डोकं हलवत गप्प राहिली. पुन्हा तिच्या मातेनं तिला म्हटलं, "बाळ, ऋषींना नमस्कार कर; मग मी तुला एक सुंदर रत्नमणी खेळण्याची वस्तू देईन, जी मी फार दिवस जपून ठेवली आहे." हे ऐकून, ती पटकन उठून, कमलदलासारखे हात नारद ऋषींच्या पायांवर ठेवून, मस्तकाने स्पर्श करून नमस्कार केला. तिने वंदन केल्यावर, तिच्या मातेनं सखीमार्फत तिला तिच्या शुभ गुणांचे प्रदर्शन करायला हलकेच प्रोत्साहित केले. आईच्या मनात कन्येच्या शारीरिक शुभचिन्हांची ओळख पटवायची जिज्ञासा आणि आईच्या अंतःकरणातील मुलीविषयीची नैसर्गिक काळजी होती.