देवीला संबोधून प्रभू म्हणाले, "हे देवी, तू जगामध्ये अनेक रूपांनी पूजली जातेस. जे लोक तुझी स्तुती करतील, हे वरदायिनी, आणि जे तुझी भक्तिपूर्वक पूजा करतील, त्यांची सर्व इच्छा नक्कीच पूर्ण होतील—याबद्दल शंका नाही." असे ऐकून, रात्रदेवीने हात जोडून, "तथास्तु" असे उत्तर दिले. त्यानंतर रात्रदेवी वेगाने हिमवंताच्या महान प्रासादाकडे धावली. त्या भव्य रत्नांनी सजलेल्या राजवाड्यात तिने मेना देवीला पाहिले—जिचा चेहरा पांडुर कमळासारखा, किंचित कृश, आणि मोठ्या स्तनांच्या भाराने किंचित वाकलेला होता. तिच्या सभोवती मोठमोठ्या औषधी वनस्पती होत्या, मंत्रराजाच्या सेवेत होती, सुवर्णाचे आयुष्यरक्षक ताईत अंगावर होते, आणि तिचा देखावा अतिशय मोहक होता. त्या राजवाड्यात अनेक रत्नदीपांच्या प्रकाशाने सर्वत्र तेज पसरले होते. कुशल सेविकांनी वेढलेली, विविध कलांमध्ये निपुण, आणि प्रसन्न वातावरणात ती होती. शुद्ध चिनी रेशमी छत्रे, उजळ पलंग, गादी, मनमोहक धूपाच्या सुवासाने सुगंधित केलेली खोली, आणि प्रत्येक गरजेसाठी तयारी—असा तो राजवाडा होता. दिवस जसजसा सरत गेला आणि रात्र पुढे सरकली, मेना देवी आपल्या घरात झोपून पुन्हा बळ मिळवून जागी झाली. बहुतांश लोक गाढ झोपलेले असताना, झोपेचेच रूप झालेले सेवक तिच्या सेवेत होते. चंद्रप्रकाशात, रात्री विहरणारे पक्षी विहरत होते. प्रांगणात, रात्री फिरणाऱ्या प्राण्यांनी वेढलेली, चांगले लोक एकमेकांच्या गळ्यात गळे घालून बसलेले होते. त्या वेळी किंचित हालचाल झाली आणि मेना देवीच्या दोन कमळासारख्या डोळ्यांत रात्र शिरली, ज्यामुळे एक अद्भुत आणि आनंददायी संयोग घडला. हळूहळू, विश्वमातेच्या जन्मासाठी, रात्र तिच्या गर्भात प्रवेशली, आणि असा अनुपम जन्म कधी होईल याचा विचार झाला. रात्र त्या देवीच्या गुह्य वनातील घरात शोभली; आणि हिमालयाची प्रियतमा जगाच्या मोक्षाची कारणीभूत ठरली. ब्रह्ममुहूर्तावर, त्या भाग्यवान मेना देवीने गुहेत राहणाऱ्या कन्येला जन्म दिला. तिच्या जन्मावेळी, स्थावर व जंगम सर्व प्राणी आनंदित झाले. सर्व लोक, अगदी नरकातील जीवही, स्वर्गासमान आनंदाने भरले. क्रूर जीवांचे मन शांत झाले, देहधारी प्राण्यांचे हृदय प्रसन्न झाले; त्या वेळेस ताऱ्यांचे तेज देखील वाढले. वनातील झाडांना मधुर फळे आली, हारांना सुगंध आला, आकाश निर्मळ व स्वच्छ झाले. वाऱ्याचा स्पर्श सुखद झाला, दिशा अत्यंत रमणीय वाटल्या, ऋतू पूर्णपणे परिपक्व फळांच्या पुण्याने उजळले. पृथ्वीदेवी अक्षता-धान्याच्या हारांनी आच्छादित झाली; शुद्धचित्त ऋषींनी केलेल्या तपस्यांचे फळ त्या वेळी मिळाले. हरवलेली शास्त्रे पुन्हा प्रकट झाली. प्रमुख तीर्थक्षेत्रांचे तेज अत्यंत मंगलमय झाले; आकाशात हजारो देव आपापल्या विमानांत प्रकट झाले. इंद्र, जल, वायू, अग्नि इत्यादी देवांनी हिमालयावर पुष्पवृष्टी केली. गंधर्वांनी गाणे गायले, अप्सरा समूहांनी नृत्य केले; मेरू वगैरे महान पर्वत देखील आनंदित झाले. त्या महान उत्सवाच्या आगमनाने, देव, समुद्र, नद्या सर्व जण एकत्र आले. हिमालय पर्वत जगात स्थावर-जंगम सर्व प्राण्यांनी पूजला, शोधला, आणि शरण आले—तो पर्वत सर्व पर्वतांमध्ये श्रेष्ठ ठरला. उत्सव अनुभवून, देव, नाग, गंधर्व व पर्वत-प्रिय जीव आपापल्या लोकांत परतले. हिमालयपुत्री देवीने आपल्या पूर्वकर्मामुळे हळूहळू अग्निप्रवीण ज्ञानी जनांकडून विद्या व ज्ञान प्राप्त केले. तिच्या सौंदर्य, ऐश्वर्य व जागृतीने, तिने तिन्ही लोकांत सर्व मंगल चिन्हांसह जन्म घेतला. दरम्यान, आपल्या कार्यसिद्धीसाठी इंद्राने देवप्रिय नारदमुनींचा स्मरण केला. इंद्राची इच्छा ओळखून, आनंदित नारद महेंद्राच्या निवासस्थानी आले. त्यांना पाहून सहस्त्र नेत्रांचा इंद्र आपली मोठी आसंदी सोडून उभा राहिला आणि योग्य पद्धतीने पायधुण्याने त्यांचा सत्कार केला. इंद्राने विधिपूर्वक पूजा केली, तेव्हा नारदांनी देवेंद्राची कुशलता विचारली. नारदांनी विचारल्यावर, इंद्र म्हणाला, "तीनही लोकांत कल्याणाचा अंकुर उगवला आहे. त्या फळामुळे मिळणारे ऐश्वर्य तुला माहीत आहे, तरीही मी तुला सांगतो. मित्रांना आपली गोष्ट सांगितल्याने परम समाधान मिळते; म्हणून हिमालयकन्या पिनाकधारी शंकराशी एकत्र यावी, अशी इच्छा आहे." "आमच्याकडील सर्वांनी या कार्यात तत्परतेने सहभागी व्हावे." असे सांगितल्यावर, नारदमुनींनी सर्व गोष्ट समजून घेतली. ते वेगाने हिमालयाच्या निवासस्थानी गेले. तिथे रंगीबेरंगी वाळ्यांच्या कुंजात, द्वाराशी ब्राह्मणांचा अधिपती उभा होता. हिमवंताने पुढे येऊन त्या ऋषींचा मान केला आणि दोघेही पृथ्वीला शोभा देणाऱ्या राजवाड्यात प्रवेशले. हिमवंताने स्वतः सुवर्णासन अंथरून दिल्यावर, तेजस्वी नारद त्या महान आसनावर बसले. योग्य पद्धतीने, पर्वतराजाने त्यांना पायधुणे व पाण्याचा अर्घ्य अर्पण केला, आणि नारदांनी तो विधिपूर्वक स्वीकारला.