नारायणभक्त अशा त्या तेजस्वी सैन्याने, जणू काही महासागरांची लाट उसळली आहे, अग्नि व वायूने प्रज्वलित होऊन, रणभूमीत दिव्यता प्राप्त केली होती. हे सैन्य यक्ष, गंधर्व यांसह विविध शस्त्रांनी सुसज्ज आणि भीषण स्वरूपात दुसऱ्या सैन्याला भिडले. जसा काळाच्या अंतावर पृथ्वी व आकाश एकत्र येतात, तसा हा देवता व दानवांचा संग्राम अत्यंत उग्र व भयंकर झाला. दोन्ही बाजूचे योद्धे धैर्य व शौर्य दाखवत, गर्व व अहंकाराचा नाश करण्यास सज्ज झाले. देवता व असुर, आपापल्या सामर्थ्याने आनंदित, जणू पूर्व व पश्चिम समुद्राच्या मेघांसारखे उत्साहित झाले आणि युद्धासाठी पुढे सरसावले. माथ्यावर डोंगरातील झाडे फुलावी तशी, त्यांनी मोठ्या गर्जनेने नगारे वाजवले, शंख फुंकले. त्या आवाजांनी संपूर्ण विश्व, पृथ्वी व सर्व दिशांना व्यापून टाकले—धनुष्यांच्या प्रत्यंचा टणत्कार आणि बाणांच्या आवाजांनी वातावरण दुमदुमले. नगाऱ्यांचा गडगडाट इतका प्रचंड झाला की, दैत्यांचे स्वतःचे आवाजही त्यात हरवून गेले. दोन्ही सैन्ये एकमेकांवर तुटून पडली. काहींनी हातांनी हात मोडले, हातघाईची लढाई रंगली. देवांनी भीषण वज्र आणि मोठे गदा फेकले. दानवांनी तलवारी व मोठ्या गदा युद्धात उगारल्या. गदांनी घाव बसले, बाणांनी शरीरं फाडली गेली. काही योद्धे रणभूमीत कोसळले, काही मारले गेले. रथ, घोडे, विमानं व पायदळ अशा सर्वांनी रागाने, दात घासत, रागाने विकृत चेहऱ्यांनी एकमेकांवर हल्ला चढवला. रथाने रथावर, पायदळाने पायदळावर आक्रमण केले. त्या रथांच्या गडगडाटाने रणभूमी गगनभेदी झाली. आकाशात मेघांचा गडगडाट जसा दुमदुमतो तसा आवाज झाला. काही रथ तुटले, काही दुसऱ्या रथांनी चिरडले गेले. इतकी गर्दी झाली की रथ हलू शकत नव्हते. रणभूमीत योद्धे दात दाखवत एकमेकांचे हात पकडून झुंजू लागले. तलवार व ढालींनी काहींनी मोठ्या गर्जनेने प्रहार केले, तर काही शस्त्रांनी छिन्नभिन्न होऊन रक्ताने माखलेले पडले. पावसाळी मेघांची गर्दी जशी होते तशी दोन्ही सैन्ये एकमेकांवर बाणांचा वर्षाव करत रणभूमी अंधारून टाकली. अशा वेळी, राक्षस कालनेमि प्रचंड संतापाने जणू समुद्राच्या लाटांनी फुगलेल्या मेघासारखा वाढू लागला. त्याच्या पर्वताएवढ्या अंगावरून जळते मेघ पडू लागले, त्यातून वीज चमकत होती व वज्रांचा वर्षाव होत होता. रागाने त्याच्या कपाळावरून घामाचा पाऊस पडू लागला, तोंडातून ज्वाळा व ठिणग्या बाहेर पडू लागल्या. त्याचे हात आकाशात वर व बाहेर वाढले, जणू पर्वतावरून पाचमुखी नाग बाहेर पडतात तसे. अनेक प्रकारच्या अस्त्र-जाळ्यांनी, धनुष्यांनी, लोखंडी गदांनी त्याने दैवी आकाश जणू पर्वतांनी व्यापल्यासारखे झाकून टाकले. वाऱ्याने फडफडणारे वस्त्र घालून, युद्धाची उत्कंठा घेऊन तो जणू संध्याकाळच्या किरणांनी जळणाऱ्या मेरू पर्वतासारखा उभा राहिला. त्याने आपल्या मांड्यांच्या जोराने पर्वतशिखरे, शिखरे आणि झाडे उपटून देवसेनेवर वज्रासारखे फेकले. त्याच्या तलवारधारी हातांनी घाव बसल्याने, देवतांचे केस कापले गेले, शरीरं फोडली गेली, आणि ते रणभूमीत हालचाल करू शकले नाहीत—कालनेमिने त्यांना पराभूत केले. काही यक्ष, गंधर्व, पक्षी, सर्प, किन्नर त्याच्या मुठीने ठार झाले, काही दोन तुकड्यांत विभागले गेले. कालनेमिच्या भीषणतेने ते सर्व घाबरून रणभूमीत पडले; सर्व प्रयत्न करूनही त्यांचे मन गोंधळले आणि ते काहीच करू शकले नाहीत. त्याने इंद्राला, सहस्त्र नेत्र असलेल्या देवाधिदेवाला, बाणांच्या बंधनांनी बांधून निष्क्रिय केले. वरुण, जलांचे स्वामी, युद्धात जणू पाण्याशिवायचे मेघ किंवा ओल नसलेल्या समुद्रासारखे निष्प्रभ झाले. कुबेर, धनाध्यक्ष, युद्धात त्या मृत्युरूपाने वेढले गेले आणि त्यांनी आपल्या लोकपालाच्या कर्तव्यावरून निवृत्ती घेतली. यम, सर्वांचा प्राण घेणारा, मृत्युपाशाने सुसज्ज, भीतीने आपले राज्य सोडून आपल्या दिशेला पळून गेला. कालनेमिने लोकपालांना पिटाळून त्यांची कर्तव्ये हडप केली आणि स्वतःचे शरीर चार भागांत विभागून सर्व दिशांना पसरवले. तो तारकांच्या मार्गाने, स्वर्भानूने प्रकट केलेल्या दैवी लोकात गेला आणि सोमाचा ऐश्वर्य व त्याचे विशाल क्षेत्र हडप केले. त्याने तेजस्वी सूर्याला, धर्माचे द्वारासह, हादरवून त्याचे प्रभुत्व, क्षेत्र आणि दिवसाची क्रिया काढून घेतली. अग्नी, देवांचा मुख, त्याला जिंकून आपल्या इच्छेप्रमाणे वश केले; वायुलाही बलपूर्वक जिंकून तो स्वतःच्या अधीन केला. त्याने समुद्रातून सर्व नद्या बाहेर काढल्या आणि शरीरांचे सार असलेले समुद्रही आपल्या सुखासाठी व सामर्थ्यासाठी वश केले. आकाशातील व पृथ्वीवरील सर्व जल त्याने आपल्या आज्ञेत केले आणि पर्वतांनी रक्षित असलेल्या पृथ्वीला व्यापून टाकले. तो स्वयंभू, पंचमहाभूतांचा महान अधिपती, सर्व जगांत संचारणारा, सर्व प्राण्यांना भयप्रद असा महादैत्य म्हणून प्रकट झाला. तो राक्षस, लोकपाल, चंद्र, सूर्य आणि ग्रहांच्या रूपात, अग्नि व वायूच्या संयोगातून जन्मलेला, रणभूमीत तेजाने झळकत राहिला. ब्रह्माच्या सर्वोच्च आसनावर उभा राहून, जगाचा मूळकारणासमान, दैत्यांच्या सैन्याने त्याचे स्तवन केले, जसे देव ब्रह्मदेवाचे करतात.