कुरुवंशज, तू आतापर्यंत दैत्यांच्या सैन्याचे वर्णन ऐकलेस; आता मी तुला देवांच्या, विष्णुभक्त सैन्याचे वर्णन सांगतो. महर्षी पुलस्त्य यांनी सांगितले: आदित्य, वसु, रुद्र, आणि बलशाली अश्विन, हे सर्व आपल्या अनुयायांसह आणि सैन्यासह युद्धासाठी सज्ज झाले. सर्व देवांचा अधिपती, जगाचा रक्षणकर्ता, सहस्त्र नेत्रांचा इंद्र, आपल्या दिव्य ऐरावत हत्तीवर आरूढ होऊन सैन्याच्या अग्रेसर झाला. त्याच्या डाव्या बाजूला एक भव्य रथ होता, ज्यावर श्रेष्ठ पक्ष्याचा ध्वज फडकत होता, त्याचे चाक सूर्याप्रमाणे तेजस्वी होते आणि सुवर्ण छत्रांनी सजलेले होते. इंद्राच्या मागे हजारो देव, गंधर्व, यक्ष यांच्या सेना होत्या. स्वर्गातील तेजस्वी निवासी आणि ब्रह्मर्षी त्याची स्तुती करत होते. त्या रथाभोवती वज्राच्या प्रचंड गर्जनेने निर्माण झालेल्या मेघांचे ढग होते, वीजेच्या चमकाने आणि इंद्राच्या शस्त्रांनी उजळलेले, इच्छित पर्वतांसारखे मेघ त्या रथाला जणू जुळले होते. तो धन्य इंद्र त्या रथावर बसून संपूर्ण पृथ्वीची प्रदक्षिणा करतो; यज्ञकाळी, पुरोहित त्याच्या स्तुती गात अग्रभागी उभे राहतात. स्वर्गीय रणभूमीत देवडमरूंच्या निनादात, शेकडो अप्सरा इंद्रासमोर नृत्य करत होत्या. नागराजाचा सूर्याप्रमाणे तेजस्वी ध्वज असलेला रथ, मन आणि वाऱ्यासारख्या वेगवान हजार घोड्यांनी ओढला जात होता. मातलीने योग्य रीतीने जुळवलेला तो श्रेष्ठ रथ, सूर्याच्या तेजाने मेरू पर्वताभोवती प्रकाशमान झाल्यासारखा सर्वत्र उजळून निघाला होता. यमराज, आपल्या कालदंड आणि गदेसह, देवसेनेच्या मध्यभागी उभा राहिला आणि दैत्यांना त्यांची भीषणता दाखवत होता. त्याच्यासोबत चार समुद्र होते, ज्यांच्या अंगावर नाग फडफडत होते, शंख व कंकणांनी अलंकृत, आणि जलमूर्ती धारण केलेली होती. कालाच्या पाशाचा प्रहार करत, चंद्रकिरणासारख्या घोड्यांवर आरूढ, वाऱ्याच्या, अग्नीच्या आणि जलाच्या रूपात असंख्य लीला करीत होते. यमराज शुभ्र वस्त्रांनी, प्रवाळासारख्या कंकणांनी अलंकृत होता; त्याचे निळसर शरीर रत्नमणीच्या मेख्यांनी शोभून दिसत होते. वरुणदेव, पाशहस्त, युद्धाची आस धरून, समुद्र जसा किनाऱ्यापलीकडे जाऊ इच्छितो तसा, देवसेनेच्या मध्यभागी उभा होता. यक्ष, राक्षस आणि गुह्यक यांच्या सैन्यासह, धनाचा अधिपती कुबेर, शंख व कमळहस्त, बलवान, उपस्थित होता. राजाधिराज, गदाधारी, प्रकट झाला; धनाध्यक्ष कुबेर पुष्पक विमानात आरूढ होऊन वीरांच्या मध्ये दिसत होता. यक्षांचा अधिपती, मानवी वाहनावर आरूढ, तेजाने प्रकाशमान होत होता; पूर्वेस सहस्त्रनेत्री इंद्र, दक्षिणेस पितृपती यम, पश्चिमेस वरुण आणि उत्तरेस मनुष्यवाहक राजा असे चारही दिशांना लोकपाल उभे होते. सूर्यदेव, आपल्या दिव्य सैन्यासह, सात घोड्यांनी ओढल्या जाणाऱ्या रथात वाऱ्याच्या वेगाने आपले दिशांचे परिभ्रमण करत होता. तेजाने झळाळत, आपल्या किरणांनी पूर्वेकडून पश्चिमेकडे, मेरू पर्वताच्या टोकापर्यंत तो प्रदक्षिणा करीत होता. त्रैविष्टपाच्या दरवाज्याला जणू रथाचे चाक बनवून, तपोबलाने तो अविनाशी जग व्यापून राहिला, हजारो किरणांनी तेजस्वी झाला. देवतांच्या मध्ये द्वादशरूप सूर्य फिरत होता; सोमदेव, शुभ्र घोड्यांवर आरूढ, आपल्या शीतल किरणांनी उजळत होता. बर्फासारख्या शीतल किरणांनी तो जगाला आनंद देत होता; द्विजांचा अधिपती, शीतलतेने युक्त, तारकांच्या संयोगानुसार मार्गक्रमण करत होता. त्याच्या शरीरावर शशांकाची छाया होती, तो रात्रिचे अंधार दूर करत होता; आकाशातील ज्योतींचा अधिपती, अमरत्वाचा दाता होता. तो शुद्ध औषधी आणि अमृताचा साठा, जगाचा श्रेष्ठ अंश, सौम्य आणि सर्वव्यापी सार होता. दानवांनी सोमदेवाला पाहिले, बर्फहस्त, सर्व प्राण्यांचा जीवनदाता, जो मानवांमध्ये पाच भागांनी विभागला आहे. सात शाखांनी युक्त, तो जगांना आधार देतो, निर्माण करतो; ज्याला अग्निकर्ता, सर्व उत्पत्तीचा अधिपती म्हणतात. त्याचे मूळ सात स्वरांत आहे; ज्याला गतीशील, देहरहित असे म्हणतात. ज्याला आकाशातून जलद गतीने जाणारा, ध्वनिजन्मा म्हणतात; तोच वायुदेव, सर्व प्राण्यांचा जीवनदाता, स्वतःच्या तेजाने गौरवलेला. त्याने विशाल मेघांच्या प्रवाहाविरुद्ध वारा फुंकून दैत्यांना अस्वस्थ केले; मारुत देव, गंधर्व, विद्याधरांसह खेळू लागला. तो तेजस्वी किरणांनी, जणू सोडलेल्या नागांसारखा खेळू लागला; नागराजांनी भीषण, क्रोधयुक्त विष सोडले. बाणरूप प्राणी एकत्र येऊन, आकाशात मोठ्या तोंडांनी फिरत होते; पर्वत, शिखरांनी युक्त, आणि शंभर शाखांचे वृक्ष, देवसेनेला मदतीला आले, दानवांच्या सैन्यावर आघात करण्यासाठी. तोच भगवान हृषीकेश, पद्मनाभ, त्रिविक्रम होता. युगाच्या अंतकाळी, विश्वाचा अधिपती, कृष्णाचा मार्ग, सर्व प्राण्यांचा मूळ, यज्ञाचा भोक्ता आणि यज्ञात निवास करणारा प्रकट झाला. पृथ्वी, जल, आकाश आणि पंचमहाभूतांचा सार असलेला, काळ्या वर्णाचा, येथे शांती देणारा, चक्र-गदाधारी भगवान, अमर आणि इतरांसाठी विघ्नांचा नाश करणारा झाला. डाव्या हातात त्याने ती महान गदा धरली, जी अप्राप्य आणि सर्व शस्त्रांचा नाश करणारी, कालीरूप, शत्रूंचा विनाश करणारी होती. दुसऱ्या तेजस्वी हातांनी, नागध्वजधारी प्रभू, मोठ्या पराक्रमाने, शार्ङ्गधनुष्य आणि अन्य शस्त्रांची मांडणी केली होती. तो तेजस्वी भगवान, कश्यपाचा द्विजपुत्र, जो नागांसाठी अन्न ठरला, नागराजाच्या तोंडात ठेवला. अमृतजलांनी युक्त, मेरू पर्वतासारखा उंचावलेला, ज्याचे शौर्य देव-दानवांच्या युद्धांत अनेकदा दिसले होते, तो प्रकट झाला. अशा प्रकारे, देवांची दिव्य सेना, आपल्या तेज, शौर्य आणि दिव्य अस्त्रांनी सज्ज होऊन, दानवांच्या सैन्याचा सामना करण्यासाठी उभी राहिली.