दानवांच्या विशाल सैन्यात प्रवेश करताच, तो योद्धा सूर्यप्रकाशात धुक्याने झाकला गेल्यासारखा तेजस्वी भासू लागला. त्याच वेळी, वसुंधरा नावाचा एक अद्भुत दैत्य प्रकट झाला—त्याचे दहा दात, दहा ओठ, दहा डोळे आणि दहा हातात शस्त्रे चमकत होती. तो वसुंधरा दानवांच्या मध्ये उभा राहिला, प्रचंड हास्य करत, आणि त्याची भीषणता एखाद्या मोठ्या ग्रहासारखी वाटत होती. त्या सैन्यात काही दानव घोड्यांवर स्वार झाले होते, तर काही मद्यधुंद हत्तींच्या पाठीवर होते. इतर काही सिंह आणि वाघांवर आरूढ होते, तर काही रानडुक्कर आणि अस्वलांवर स्वार झाले होते. काही दानव गाढव आणि उंटांवर बसले होते, तर काही जलचर प्राण्यांवर आरूढ झाले होते. काही भयंकर चेहऱ्यांचे दानव पायदळ होते—त्यातले काही एकपायाचे, काही पाय नसलेले, पण सर्वजण युद्धाच्या उत्कंठेने नाचत होते. काही आपले भुजदंड आपटत होते, तर काही मोठ्याने गर्जना करत होते. त्या दानवांच्या सेनापतींच्या गर्जना अभिमानी वाघांसारख्या घुमत होत्या. त्यांच्या हातात भीषण गदा, लोखंडी गज, मोठाले दगड आणि मल्ल होते; ते देवांना लोखंडासारख्या मजबूत हातांनी धमकी देत होते. भाले, तलवारी, फास, भाले, शूल, कोडे—अशा विविध शस्त्रांनी ते सज्ज होते. शेकडो जीव घेणाऱ्या यंत्रांचा वापर, आणि शंभर पात्यांची गदा त्यांच्या हातात होती. तलवारी, दगड, लोखंडी गज उंचावून, त्यांनी आकाश सर्व बाजूंनी जणू मेघांच्या गर्दीने व्यापले होते. अशी ती दानवांची सेना, सर्व प्राण्यांच्या गर्वाने फुलून, देवांच्या समोर जणू मेघांनी भरलेला आकाशगोल दिसत होती. त्या दैत्यांची घनदाट सेना हजारोंच्या संख्येने प्रकट झाली. ती सेना वाऱ्यासारखी, अग्नीसारखी, पर्वत, मेघ आणि पाण्यासारखी भासत होती—शक्तीने उसळणारी, विविध दलांनी भरलेली, आणि जणू युद्धासाठी वेडी झालेली. हे कुरुवंशीय, तू दैत्यांच्या सैन्याचा विस्तार ऐकला आहेस; आता मी तुला देवांच्या, विष्णूच्या सैन्याचे वर्णन सांगतो. पुलस्त्य ऋषी म्हणाले—आदित्य, वसु, रुद्र आणि पराक्रमी अश्विनीकुमार, आपल्या अनुयायांसह आणि सैन्यासह, युद्धासाठी सज्ज झाले. पुरुहूत, म्हणजेच सहस्त्र नेत्रांचा, सर्व लोकांचा रक्षक आणि देवांचा सेनापती, आपल्या दिव्य ऐरावत हत्तीवर आरूढ होऊन सैन्याच्या पुढे उभा राहिला. त्याच्या डाव्या बाजूला एक दिव्य रथ होता. त्या रथावर सर्वश्रेष्ठ पक्ष्याचा ध्वज फडकत होता, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी चाकं, सुवर्ण छत्रांनी सजलेला तो रथ होता. त्याच्या मागे हजारो देव, गंधर्व, यक्ष, आणि ब्रह्मर्षींनी स्तुती केलेले स्वर्गवासी सैन्य होते. वज्राच्या प्रहाराने निर्माण झालेल्या मेघांनी तो रथ वेढला होता, वीजेसारखा तो उजळत होता, आणि इंद्राच्या अस्त्रांनी शोभायमान होत होता. इच्छा पूर्ण करणाऱ्या पर्वतांसारख्या मेघांच्या राशींनी तो रथ जणू जुळवला गेला होता. तो पुण्यात्मा त्या रथावर आरूढ होऊन संपूर्ण जगाचा प्रदक्षिणा करतो. यज्ञकाळी, ऋत्विज त्याची स्तुती करतात आणि तो यज्ञाच्या अग्रभागी असतो. त्या स्वर्गीय युद्धभूमीत देववाद्ये घुमू लागली आणि शेकडो अप्सरा इंद्रासमोर नृत्य करू लागल्या. नागराजाचा ध्वज फडकणारा, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, मन आणि वाऱ्यासारख्या वेगवान हजारो घोड्यांनी जोडलेला तो रथ होता. मातली या सारथ्याने योग्य प्रकारे जोडलेला तो उत्तम रथ, जणू मेरू पर्वताभोवती सूर्याच्या प्रभेने वेढला गेला आहे, तसा चमकत होता. मग यम, काळाचे दंड आणि गदा उंचावून, देवांच्या सैन्यात उभा राहिला आणि दैत्यांना त्यांचे सामर्थ्य दाखवू लागला. त्याच्यासोबत चार महासागर होते, ज्यात सर्प लपेटले होते, शंख आणि कंकणांनी सजलेले, जलमय रूप धारण केलेले. काळफास फिरवत, चंद्रकिरणांसारख्या घोड्यांवर आरूढ, वायू, अग्नी आणि जलरूपात असंख्य क्रीडा करत होते. शुभ्र वस्त्र परिधान केलेले, प्रवाळासारख्या कड्या घातलेल्या, निळसर कांतिमय शरीर, रत्नमय मेखला कमरेला शोभत होती. वरुण, फास धरून, देवांच्या सैन्यात उभा राहिला, युद्धाच्या क्षणाची प्रतीक्षा करत, जणू समुद्र आपल्या काठ ओलांडण्यास आतुर असतो तसा. त्याच्यासोबत यक्ष, राक्षस आणि गुह्यकांची सेनाही होती. कुबेर, शंख आणि कमळ धारण केलेला, बलाढ्य, धनाचा स्वामी, पुष्पक विमानात आरूढ होऊन उपस्थित होता. राजाधिराज, गदा हातात घेऊन, मोहक रूपात प्रकट झाला. तो यक्षांचा स्वामी, मानवरथावर आरूढ, तेजाने उजळून निघाला. पूर्व दिशेला सहस्त्र नेत्रांचा इंद्र, दक्षिणेला पितृराज यम, पश्चिमेला वरुण आणि उत्तरेला मानवरथावर आरूढ कुबेर—चारही दिशांना चौघेही लोकपाल उभे होते. सूर्य, आपल्या दिव्य सैन्यासह, आपल्या दिशांनी मार्गक्रमण करत होता. त्याचा रथ सात घोड्यांनी जोडलेला, वाऱ्यासारखा वेगवान होता. तो तेजाने आणि प्रभेने उजळत, पूर्वेकडून पश्चिमेकडे, मेरू पर्वताच्या टोकापर्यंत वर्तुळाकार फिरत होता. त्याचा रथ त्रैविष्टपाच्या द्वारासारखा, तपाच्या सामर्थ्याने अविनाशी लोक व्यापून टाकतो; हजारो किरणांनी मिळून तो तेजाने झळकत होता. देवांच्या मध्ये, द्वादशरूप सूर्य फिरत होता. सोम, शुभ्र घोड्यांनी जोडलेल्या रथावर, शीतल किरणांनी झळकत होता. त्याच्या किरणांत बर्फाळ जलासारखी शीतलता होती; तो जगाला आनंद देत होता. द्विजांचा अधिपती, शीतल प्रकाश देणारा सोम, तारकांच्या संयोगानुसार मार्गक्रमण करत होता. त्याच्या शरीरावर शशांकाचे छाया होती; तो रात्रीचे अंधकार दूर करत होता. आकाशातील तेजस्वी ग्रहांचा स्वामी, अमर, सर्व प्राण्यांना रस देणारा सोम होता. तो शुद्ध औषधी आणि अमृताचा साठा आहे, जगाचा श्रेष्ठ भाग, कोमल आणि सर्वत्र व्यापणारा सार आहे. दानवांनी सोमाला पाहिले—हिमाचा शस्त्रधारी, सर्व प्राण्यांचा प्राण, आणि मानवांमध्ये पाच भागांत विभागलेला. त्याच्या सात शाखा आहेत, तो जगाचे पालन आणि निर्माण करतो; त्याला अग्निकर्ता, सर्वाचा प्रभव मानतात. त्याचे मूळ सप्तस्वरांमध्ये वास करते, त्याला गतीशील, देहरहित असे म्हणतात. तो आकाशातून वेगाने फिरतो, ध्वनीपासून उत्पन्न झालेला; तो वायू आहे, सर्व प्राण्यांचा प्राण, आपल्या तेजाने गौरवशाली. अशा प्रकारे, देव आणि दानवांची दोन महासेना, आपापल्या सामर्थ्याने, तेजाने आणि विविध दिव्य स्वरूपांनी युद्धासाठी सज्ज झाल्या.