हरीचे शब्द ऐकून, राक्षस संतापाने म्हणाला, "तू सक्षम असशील, तर आजच तिच्या माझ्या तावडीतून मुक्त कर!" माधवाने हे शब्द उच्चारताच, त्याच्या क्रोधपूर्ण नजरेने राक्षस भस्म झाला आणि वृंदा त्याच्यापासून दूर झाली. विश्वाच्या स्वामीच्या मोहाने गोंधळलेल्या वृंदा म्हणाली, "हे दयामूर्ती, तू कोण आहेस, ज्याने मला येथे संरक्षण दिले?" "माझ्या शरीरातील आणि मनातील दुःख, तपस्वींच्या जळजळणाऱ्या वेदना, तुझ्या मधुर शब्दांनी आणि राक्षसाच्या नाशाने दूर झाल्या." "हे तपाचा खजिना, तुझ्या आश्रमात मी तप करीन." तपस्वी म्हणाला, "मी भारद्वाजांचा पुत्र, देवशर्मा म्हणून प्रसिद्ध आहे; सर्व सुखे सोडून या भयानक वनात आलो आहे." "या बालनाकी disciple सोबत, प्रेमी येथे आहेत; तसेच माझे अनेक शिष्य आहेत, जे इच्छेप्रमाणे कोणताही रूप घेऊ शकतात." "हे कुलीन स्त्री, तुला माझ्या आश्रमात तप करायचे असेल, तर चला, आपण दुसऱ्या जंगलात जाऊ, कारण हे स्थान राजापासून दूर आहे." राजपत्नीला असे सांगून, हरी पूर्व दिशेला निघाला; राजा हळूहळू भूत-प्रेतांनी भरलेल्या जंगलात प्रवेश करू लागला. वृंदा, डोळ्यांतून अश्रू वाहत, त्याच्या मागे चालत होती; प्रेमदूत मागे चालत म्हणाली, "माझी वाट पहा." दरम्यान, जंगलात एक पापी मनुष्य, पापपूर्ण स्वरूपाचा, जाळे पसरवतो आणि ते लवकरच जिवंत प्राण्यांनी भरते. त्या दुष्टाच्या प्रमुखाने जाळे ओढून, त्यातील पकडलेली जीव बाहेर काढून मुक्त केले. त्या शिकाऱ्याने दोन स्त्रियांना पाहून, प्रेमदूताला म्हणाला, "स्त्री, तुझी सखी माझ्याकडे येऊ दे आणि माझा हात धरू दे." हे ऐकून, वृंदा त्या विकृत चेहऱ्याच्या व्यक्तीकडे पाहते; भयाच्या वाऱ्याने हललेली सिंधूची प्रियसी त्याच्याकडे नजर लावते. ती भयाने पळाली, मैत्रिणीसह जंगलात चमकत; दोघीही धावत तपस्वींच्या आश्रमात पोहोचल्या. त्या तपस्वींच्या वनात, वृंदाने काही अत्यंत अद्भुत दृश्य पाहिले: विविध आवाजांनी गुंजणारे सुवर्णांग पक्षी. तिने सोन्याच्या कमळांनी युक्त, सोन्याच्या जमिनीवर असलेले सरोवर पाहिले; दूध वाहणाऱ्या नद्या आणि मध झरणारी झाडे. साखरेचे ढिग आणि मिठाईचे ढिग, विविध स्वादिष्ट पदार्थ आणि अनेक दागिने. आकाशात अनेक दिव्य शस्त्रे उडत होती; समाधानी माकडे उड्या मारत खेळत होती. वृंदाने सुंदर मठात एक ऋषी पाहिला, जो वाघाच्या चामड्यावर बसला होता, आणि त्याचा प्रकाश तीनही जगात पसरला होता. ती त्याला म्हणाली, "स्वामी, पापाच्या शत्रूपासून मला रक्षण करा; तप, धर्म, मौन किंवा पठणाने." "भयग्रस्तांना वाचवण्यापेक्षा श्रेष्ठ पुण्य नाही; हे तपस्वी, अशी ती थरथरत ऋषीला आलिंगन देते." दरम्यान, सर्व जीवांना पकडणारा दुष्ट आत्मा आला; वृंदा भयाने हरीच्या गळ्यात लटकली. ती त्याला हातांनी आलिंगन देते, त्याचा सुखद स्पर्श अनुभवते, जणू दुःखाची वेल गुंफली आहे; तुझ्या आलिंगनाने ती पुन्हा पुनर्संचयित होईल. सर्व अंगांनी युक्त असलेले ते शिर, तिच्या पतीपेक्षा अधिक गुणी आहे; आता, हे स्त्री, तुझ्या पतीसाठी भव्य सभागृहात जा. असे सांगून, ती ऋषी सोबत भव्य सभागृहात गेली; दिव्य पलंगावर बसून तिने आपल्या प्रियाचे शिर घेतले. ती त्याच्या ओठांवरून पाणी प्यायली, डोळे बंद करून उत्कटतेने; त्या क्षणी, राजा जलंधराचा रूप धारण करतो. त्याचा स्वरूप, छाती, उंची, शब्द आणि मन सर्व तिच्या प्रियासारखे होते; तो जगाचा स्वामी झाला. तिचा प्रिय पुन्हा पूर्ण शरीराने पाहून, वृंदा म्हणाली, "मी तुझे प्रिय कार्य करीन, स्वामी; तुझे इच्छिते सांग आणि मला ऐकू दे." वृंदाचे शब्द ऐकून, मोहाच्या समुद्रातून जन्मलेला म्हणाला, "देवी, शंभू आणि माझ्यातील युद्ध कसे झाले ते ऐक." "प्रिय, माझे शिर रुद्राच्या भीषण चक्राने छेदले गेले; पण तुझ्या शक्तीने आणि माझ्या आत्म्याच्या तुझ्या एकत्वाने, ते छेदलेले शिर इथे आणले गेले, आणि माझे जीवन त्यात जोडले गेले; तुझ्या विरहामुळे तू दुःखी झालीस, बालके." "तुला सोडून युद्धाला गेल्याचा अपराध क्षमा कर; अशा शब्दांनी त्याने त्या वेळी वृंदाला स्मरण करून दिले." पान, मनोरंजन, सुंदर वस्त्र आणि दागिने घेऊन, देवी वृंदारिका सर्व सुखांचा अनुभव घेऊ लागली. आपल्या प्रियाला घट्ट आलिंगन देऊन, ती त्याला चुंबन देते, कामात पूर्णपणे मग्न; वृंदाला मुक्तीपेक्षा अधिक आनंद मिळाला, मोहातून जन्मलेला. भगवान नारायणाने लक्ष्मीच्या प्रेमाचे अमृतही मात केलेले मानले; माधवाने वृंदाच्या विरहाचा दुःख दूर केले. त्या रम्य क्रीडेत, सुंदर सरोवराजवळ, जिथे राजहंस वावरत होते, कृष्णाला तिच्या रूप आणि भावामुळे पद्मेची इच्छा राहिली नाही. त्या वृंदावनात, वृंदाने तुलसीचे रूप धारण केले; वृंदाच्या शरीरातील घामातून ती पृथ्वीवर प्रकट झाली, अत्यंत शुद्ध. वृंदाच्या शरीराच्या एकत्वातून मिळालेला आनंद अनुभवून, हरी, जगाचा स्वामी, काही दिवस शिवाच्या कार्याचा विचार करू लागला. एकदा, त्यांच्या प्रेमसंपन्न क्रीडेच्या शेवटी, वृंदाने आपल्या गळ्यात लटकलेला, दोन हातांचा सर्वोच्च पुरुष, तपस्वी पाहिला.