മന്വംതരേ വ്യതീതേ തു യജ്ഞസ്യാവഭൃഥോഭവത്। ദക്ഷിണാ ബ്രഹ്മണേ ദത്താ പ്രാചീ ഹോതുസ്തു ദക്ഷിണാ
മന്വന്തരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ യാഗത്തിന്റെ അവഭൃഥം നടന്നു. ബ്രഹ്മാവിന് ദക്ഷിണയും, ഹോതാവിന് കിഴക്കേ ദക്ഷിണയും നൽകി.
അദ്ധ്വര്യവേ പ്രതീചീ തു ഉദ്ഗാതുശ്ചോത്തരാ തഥാ। ത്രൈലോക്യം സകലം ബ്രഹ്മാ ദദൌ തേഷാം തു ദക്ഷിണാമ്
അധ്വര്യുവിന് പടിഞ്ഞാറേ ദക്ഷിണയും, ഉദ്ഗാതാവിന് വടക്കേ ദക്ഷിണയും. ബ്രഹ്മാവ് മൂന്നു ലോകവും അവർക്കായി ദക്ഷിണയായി നൽകി.
ധേനൂനാം ച ശതം പ്രാജ്ഞൈര്ദാതവ്യം യജ്ഞസിദ്ധയേ। അഷ്ടൌ തു യജ്ഞവാഹാനാം ചത്വാരിംശാധികാസ്തഥാ
മൂല്യവാന്മാർ യാഗസിദ്ധിക്ക് നൂറ് പശുക്കളും, അമ്പതിലൊന്ന് യാഗവാഹനങ്ങളുമാണ് നൽകേണ്ടത്.
ദ്വിതീയസ്ഥാനിനാം ചൈവ ചതുര്വിംശത്പ്രകീര്തിതാഃ। ഷോഡശൈവ തൃതീയാനാം ദേയാ വൈ ധേനവഃ ശുഭാഃ
രണ്ടാമത്തെ സ്ഥാനക്കാര്ക്ക് ഇരുപത്തിയൊന്ന് പശുക്കളും, മൂന്നാമത്തേർക്കു പതിനാറ് നല്ല പശുക്കളും നൽകണം.
ദ്വാദശൈവ തഥാ ചാന്യാ ആഗ്നീധ്രാദിഷു ദാപയേത്। അനയാ സംഖ്യയാ ചൈവ ഗ്രാമാന്ദാസീരജാവികം
പിന്നീട് അഗ്നീധ്രനും മറ്റു ചിലർക്കും പന്ത്രണ്ട് പശുക്കളും, ഇതേ എണ്ണത്തിൽ ഗ്രാമങ്ങളും ദാസിമാരും കന്നുകാലികളും നൽകണം.
സഹസ്രഭോജ്യം ദാതവ്യം സ്നാത്വാ ചാവഭൃഥേ ക്രതൌ। യജമാനേന സര്വസ്വം ദേയം സ്വായംഭുവോബ്രവീത്
അവഭൃഥസ്നാനത്തിന് ശേഷം ആയിരം ആളുകൾക്ക് ഭക്ഷണം നൽകണം. യജമാനൻ തന്റെ എല്ലാ സമ്പത്തും നൽകണം എന്ന് സ്വയംഭുവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു.
അദ്ധ്വര്യൂണാം സദസ്യാനാം സ്വേച്ഛയാ ദാനമിഷ്യതേ। വിഷ്ണും ചാഹൂയ വൈ ബ്രഹ്മാ വാക്യമാഹ മുദാന്വിതഃ
യജ്ഞത്തിൽ പങ്കാളികളായ പുരോഹിതരും സഹായികളും, തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ദാനം നൽകണം. വിഷ്ണുവിനെ ആഹ്വാനിച്ച ശേഷം, ബ്രഹ്മാവു സന്തോഷത്തോടെ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
അഭിപ്രസാദ്യ സാവിത്രീം ത്വമിഹാനയ സുവ്രത। ത്വയി ദൃഷ്ടേ ന സാ കോപം കരിഷ്യതി ശുഭാനനാ
സാവിത്രിയെ സന്തോഷിപ്പിച്ച ശേഷം, നീ അവളെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക. നീയെ കാണുമ്പോൾ, ഭദ്രമുഖിയായ അവൾ കോപിക്കില്ല.
സ്നിഗ്ധൈഃ സാനുനയൈര്വാക്യൈര്ഹേതുയുക്തൈര്വിശേഷതഃ। ത്വം സദാ മധുരാഭാഷീ ജിഹ്വാ തേ സ്രവതേമൃതമ്
നീ എല്ലായ്പ്പോഴും സ്നേഹപൂർവ്വവും മനോഹരവുമായ വാക്കുകളാണ് സംസാരിക്കുന്നത്, പ്രത്യേകിച്ച് കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ. നിന്റെ നാവിൽ നിന്നു അമൃതം ഒഴുകുന്നുവെന്നതുപോലെയാണ്.
യഃ കരോതി ന തേ വാക്യം ത്രൈലോക്യേ ന സ ദൃശ്യതേ। ഗംധര്വൈഃ സഹിതോ ഗത്വാ പ്രിയാം മമ സമാനയ
നിന്റെ വാക്ക് അനുസരിക്കാത്തവൻ മൂന്നുലോകത്തും കാണപ്പെടുന്നില്ല. ഗന്ധർവന്മാരോടൊപ്പം പോയി എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ കൊണ്ടുവരിക.
ത്വയാ പ്രസാദിതാ സാദ്ധ്വീ തുഷ്ടാ സാ ത്വേഷ്യതി ധ്രുവമ്। വിലംബോ ന ത്വയാ കാര്യോ വ്രജ മാധവ മാചിരമ്
നീ അവളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചാൽ, ആ സതീകയായ സ്ത്രീ തീർച്ചയായും തൃപ്തരാകും. നീ വൈകിക്കരുത്, മാധവാ, ഉടൻ പോകുക.
ലക്ഷ്മീസ്തേ പുരതോ യാതു സാവിത്ര്യാഃ സദനം ശുഭാ। തസ്യാസ്ത്വം പദവീം ഗച്ഛ സാംത്വയസ്വ പ്രിയാം മമ
നിന്റെ ലക്ഷ്മി സാവിത്രിയുടെ പുണ്യസദനത്തിലേക്ക് മുമ്പായി പോകട്ടെ. നീ അവളുടെ പാത പിന്തുടർന്ന് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കണം.
ന ച തേ വിപ്രിയം ദേവി വിവിക്തം കര്തുമീഹതേ। മുഖം പ്രേക്ഷ്യ സദാ കാലം വര്തതേ തവ സുംദരി
ദേവി, അവൾ ഒരിക്കലും നിനക്കു ഇഷ്ടമല്ലാത്തതൊന്നും ഒറ്റയ്ക്കായി ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. സുന്ദരിയേ, അവൾ എപ്പോഴും നിന്റെ മുഖം നോക്കി തന്നെ പെരുമാറുന്നു.
ഏവംവിധാനി വാക്യാനി മധുരാണി ബഹൂനി ച। ദേവീ ശ്രാവയിതവ്യാ സാ യഥാതുഷ്ടാഽചിരാദ്ഭവേത്
ഇങ്ങനെ മധുരവും മനോഹരവുമായ വാക്കുകൾ ദേവിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ പറയണം, അവൾ ഉടൻ സന്തോഷം പ്രാപിക്കുമെന്നതിനു വേണ്ടി.
ഏവമുക്തസ്തദാ വിഷ്ണുര്ബ്രഹ്മണാ ലോകകാരിണാ। ജഗാമ ത്വരിതോ ഭൂത്വാ സാവിത്രീ യത്ര തിഷ്ഠതി
ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, വിഷ്ണു ഉടൻ സാവിത്രി താമസിക്കുന്നിടത്തേക്ക് പോയി.
ദൂരാദേവാഗച്ഛമാനം പത്ന്യാ സഹ ച കേശവമ്। ഉത്തസ്ഥൌ സത്വരാ ഭൂത്വാ വിഷ്ണുനാ ചാഭിവംദിതാ
കേശവനും ഭാര്യയും ദൂരത്ത് നിന്ന് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവൾ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു, വിഷ്ണു അവളെ ആദരപൂർവ്വം വണങ്ങി.
നമസ്തേ ദേവദേവേശി ബ്രഹ്മപത്നി നമോസ്തു തേ। ത്വാം നമസ്കൃത്യ സര്വോ ഹി ജനഃ പാപാത്പ്രമുച്യതേ
ദേവദേവിയായ ദേവിയേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഭാര്യേ, നിനക്കു വന്ദനം. നിനക്കു വണങ്ങുന്നവരെല്ലാവരും പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരാവുന്നു.
പതിവ്രതാ മഹാഭാഗാ ബ്രഹ്മണസ്ത്വം ഹൃദി സ്ഥിതാ। അഹര്നിശം ചിംതയംസ്ത്വാം പ്രസാദം തേഭികാംക്ഷതി
നീ ഭർത്താവിനോടു ഭക്തിയുള്ളവളും മഹാഭാഗ്യശാലിയുമാണ്, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവളാണ്. എല്ലാവരും രാവും പകലും നിന്നെ ചിന്തിച്ച് നിന്റെ അനുഗ്രഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
സഖീം ചൈനാം പ്രിയാം പൃച്ഛ ലക്ഷ്മീം ഭൃഗുസുതാം സതീമ്। യദി ച ശ്രദ്ദധാ നാസി വാക്യാദസ്മാത്സുലോചനേ
നിന്റെ പ്രിയസഖിയായ ഭൃഗുവിന്റെ പുത്രിയായ സതിയായ ലക്ഷ്മിയെ ചോദിച്ചറിയുക, സുന്ദരനയനേ, എന്റെ വാക്കുകൾ വിശ്വസിക്കാത്തപക്ഷം.
ഏവമുക്ത്വാ തതഃ ശൌരിഃ സാവിത്ര്യാശ്ചരണദ്വയമ്। ഉഭാഭ്യാം ചൈവ ഹസ്താഭ്യാം ക്ഷമ ദേവി നമോസ്തു തേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ശൗരി സാവിത്രിയുടെ ഇരുകാലിലും വണങ്ങി, ഇരുകൈകളും ചേർത്ത്, 'ദേവിയേ, ക്ഷമിക്കണം, നിനക്കു വന്ദനം,' എന്നു പറഞ്ഞു.
ജഗദ്വംദ്യേ ജഗന്മാതരിതി സ്പൃഷ്ട്വാഽഭ്യവന്ദത। സംകോച്യ പാദൌ സാ ദേവീ സ്വകരേണ കരൌ ഹരേഃ
ലോകം വണങ്ങുന്നവളേ, ലോകമാതാവേ എന്നു പറഞ്ഞ് അവളുടെ കാലുകൾ സ്പർശിച്ച് ആദരവോടെ വണങ്ങി. ദേവി തന്റെ കാലുകൾ പിൻവലിച്ച് ഹരിയുടെ കൈകളെ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് സ്പർശിച്ചു.
ഗൃഹീത്വോവാച തം വിഷ്ണും സര്വം ക്ഷാന്തം മയാച്യുത। ഇയം ലക്ഷ്മീഃ സദാ വത്സ ഹൃദയേ തേ നിവത്സ്യതി
കൈ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു: 'എല്ലാം ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു, അച്യുതാ. ഈ ലക്ഷ്മി എന്നും നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കും, പ്രിയനേ.'
വിനാ ത്വയാ ന ചാന്യത്ര രതിം യാസ്യതി കര്ഹിചിത്। ഭൃഗോഃ പത്ന്യാം സമുത്പന്നാ പത്ന്യേഷാ തവ സുവ്രതാ
നിനക്ക് കൂടാതെ അവൾക്ക് മറ്റൊരിടത്തും സന്തോഷം ഉണ്ടാകില്ല. ഭൃഗുവിന്റെ ഭാര്യയിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഈ സതീകയായ ഭാര്യ നിന്റെതായാണ്.
ദേവദാനവയത്നേന സംഭൂതാ ചോദധൌ പുനഃ। ഭഗവാന്യത്ര തത്രൈഷാ അവതാരം ച കുര്വതീ
ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ശ്രമത്തിൽ നിന്ന് അവൾ വീണ്ടും സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചുവന്നു. ഭഗവാനേ, ഇവിടെയാണവൾ അവതാരം സ്വീകരിക്കുന്നത്.
ദേവത്വേ ദേവദേഹാ വൈ മാനുഷത്വേ ച മാനുഷീ। ത്വത്സഹായാ ന സംദേഹോ ദാംപത്യവ്രതിനീ ചിരമ്
ദേവതകളുടെ ഇടയിൽ ദൈവീകശരീരത്തിൽ ആയാലും, മനുഷ്യരിൽ മനുഷ്യശരീരത്തിൽ ആയാലും, അവൾ സംശയമില്ലാതെ നിന്റെ കൂടെ ദീർഘകാലം ദാമ്പത്യവ്രതത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിന്നു കൊണ്ടിരിക്കും.
യന്മയാ ചാത്ര കര്ത്തവ്യം പ്രഭോതന്മാം വദസ്വ വൈ। വിഷ്ണുരുവാച॥ യജ്ഞാവസാനം സംജാതം പ്രേഷിതോഹം തവാംതികം
ഇവിടെ ഞാൻ ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണെന്ന് ദയവായി എന്നോട് പറയൂ, പ്രഭോ. വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: യജ്ഞം കഴിഞ്ഞു, ഞാൻ നിന്നിടത്തേക്ക് അയക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
സാവിത്രീമാനയ ക്ഷിപ്രം മയാ സ്നാനം സമാചരേത്। ആഗച്ഛ ത്വരിതാ ദേവി യാഹി തത്ര മുദാന്വിതാ
സാവിത്രിയെ വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുവാ, അവൾ എന്നോടൊപ്പം കുളിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ദേവി, നീ വേഗത്തിൽ വരിക, സന്തോഷത്തോടെ അവിടെ പോകുക.
പശ്യസ്വ സ്വപതിം ഗത്വാ ദേവൈഃ സര്വൈസ്സമന്വിതമ്। ലക്ഷ്മീരുവാച॥ ആര്യേ ഉത്തിഷ്ഠ ശീഘ്രം ത്വം യാഹി യത്ര പിതാമഹഃ
നിന്റെ ഭർത്താവിനെ ദേവതകളോടൊപ്പം കാണാൻ നീ പോയ് നോക്കൂ. ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു: ആര്യേ, നീ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റ് പിതാമഹൻ ഉള്ളിടത്തേക്ക് പോകൂ.
വിനാ ത്വയാ ന യാസ്യാമി സ്പൃഷ്ടൌ പാദൌ മയാ തവ। ഉത്ഥാപ്യ സാഗ്രഹീദ്ധസ്തം ദക്ഷിണാ ദക്ഷിണേ കരേ
നീ കൂടെ ഇല്ലാതെ ഞാൻ പോകില്ല; ഞാൻ നിന്റെ കാലുകൾ സ്പർശിച്ചു. അവളെ എഴുന്നേല്പിച്ച് അവളുടെ വലതുകൈയിൽ തന്റെ വലതുകൈ പിടിച്ചു.
ചിരായമാണാം സാവിത്രീം ജ്ഞാത്വാ ദേവഃ പിതാമഹഃ। സമീപസ്ഥം മഹാദേവമിദമാഹ തദാ വചഃ1.34.
സാവിത്രി വൈകുന്നുവെന്ന് അറിഞ്ഞ പിതാമഹനായ ദേവൻ അടുത്തിരുന്ന മഹാദേവിയോട് അപ്പോൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.