ബ്രഹ്മോവാച। ജരത്കാരുരിതി ഖ്യാതോ ഭവിതാ ബ്രഹ്മവിത്തമഃ। ജരത്കന്യാ തസ്യ ദേയാ തസ്യാമുത്പത്സ്യതേ സുതഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ജരത്കാരു എന്ന പേരിൽ, ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ പ്രഗത്ഭനായ ഒരാൾ ജനിക്കും. ജരത്കന്യയെ അവനു വിവാഹം കഴിക്കാൻ നൽകണം; അവരിൽ നിന്ന് ഒരു മകൻ ജനിക്കും.
രക്ഷാം കര്താ സ വോ വിപ്രോ ഭവതാം കുലപാവനഃ। തഥാ കരോമി നാഗാനാം സമയം മനുജൈഃ സഹ
അവൻ, നിങ്ങളുടെ വംശത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ, നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കും. ഇങ്ങനെ ഞാൻ നാഗന്മാരുടെയും മനുഷ്യരുടെയും ഇടയിൽ ഒരു ഉടമ്പടി സ്ഥാപിക്കുന്നു.
തദേകമനസഃ സര്വേ ശൃണുധ്വം മമ ശാസനമ്। സുതലം വിതലം ചൈവ തൃതീയം ച തലാതലമ്
അതിനാൽ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരുമനസ്സോടെ എന്റെ കല്പന ശ്രദ്ധിക്കൂ: സുതല, വിതല, മൂന്നാമത്തേതായി തലാതല—
ദത്തം ച ത്രിപ്രകാരം വോ ഗൃഹം തത്ര ഗമിഷ്യഥ। തത്ര ഭോഗാന്ബഹുവിധാന്ഭുംജാനാ മമ ശാസനാത്
ഈ മൂന്ന് വിധത്തിലുള്ള വാസസ്ഥലങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു; അവിടേക്ക് നിങ്ങൾ പോകണം. അവിടെ, എന്റെ കല്പനപ്രകാരം, നിങ്ങൾ പലവിധ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കും.
തിഷ്ഠധ്വം സപ്തമം യാവത്കാലം തം തു പുനഃപുനഃ। തതോ വൈവസ്വതസ്യാദൌ കാശ്യപേയോ ഭവിഷ്യതി
ഏഴാമത്തെ കാലഘട്ടം വരെയും അവിടെ തന്നെ താമസിക്കൂ; അതിനുശേഷം, വൈവസ്വതന്റെ കാലത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, കശ്യപന്റെ സന്തതിയിൽ ഒരാൾ ജനിക്കും.
ദായാദഃ സര്വദേവാനാം സുപര്ണസ്സര്പഭക്ഷകഃ। തദാ പ്രസൂതിഃ സര്പാണാം ദഗ്ധാ വൈ ചിത്രഭാനുനാ
അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും അവകാശിയായ സുപർണ്ണൻ, പാമ്പുകളെ തിന്നുന്നവൻ, ആകും. അപ്പോൾ, പാമ്പുകളുടെ സന്താനങ്ങൾ പ്രകാശവാനായവനാൽ ദഹിക്കപ്പെടും.
ഭവതാം ചൈവ സര്വേഷാം ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ। യേ യേ ക്രൂരാ ഭോഗിനോ ദുര്വിനീതാസ്തേഷാമംതോ ഭാവിതാ നാന്യഥൈതത്
ഇത് നിങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും നിർബന്ധമായും സംഭവിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ക്രൂരരും അശാന്തരുമായ എല്ലാ പാമ്പുകൾക്കും അപ്പോൾ അവസാനം വരും; ഇതിൽ മാറ്റമില്ല.
കാലവ്യാപ്തം ഭക്ഷയധ്വം ച സത്വം തഥാപകാരേ ചകൃതേ മനുഷ്യമ്। മംത്രൌഷധൈര്ഗാരുഡൈശ്ചൈവ തംത്രൈര്ബംധൈര്ജുഷ്ടാ മാനവാ യേ ഭവംതി
കാലത്തിന്റെ വിധിപ്രകാരം ജീവികളെ നിങ്ങൾ തിന്നാം; അതുപോലെ, മനുഷ്യർ നിങ്ങളെ ദോഷം ചെയ്താൽ അവരെയും. മന്ത്രങ്ങൾ, ഔഷധങ്ങൾ, ഗരുഡമുദ്രകൾ, ബന്ധങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് സംരക്ഷിതരായ മനുഷ്യരെ—
തേഭ്യോ ഭീതൈര്വര്തിതവ്യം ന ചാന്യച്ചിത്തേ കാര്യം ചാന്യഥാ വോ വിനാശഃ। ഇതീരിതേ ബ്രഹ്മണാ വൈ ഭുജംഗാ ജഗ്മുഃ സ്ഥാനം സുതലാഖ്യം ഹി സര്വേ
അവരിൽ നിന്നു ഭയത്തോടെ ജീവിക്കണം; മനസ്സു മറ്റൊന്നിലേക്കു തിരിക്കരുത്. ഇല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് നാശം സംഭവിക്കും. ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവ് ഉപദേശിച്ചതിനുശേഷം, എല്ലാ പാമ്പുകളും സുതല എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
തസ്ഥുര്ഭോഗാന്ഭുംജമാനാശ്ച സര്വേ രസാതലേ ലീലയാ സംസ്ഥിതാസ്തേ। ഏവം ശാപം തുതേ ലബ്ധ്വാപ്രസാദം ച ചതുര്മുഖാത്
അവിടെ എല്ലാവരും പലവിധ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, രസാതലത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു. ഇങ്ങനെ അവർ ശാപവും ചതുര്മുഖനിൽനിന്ന് അനുഗ്രഹവും നേടി.
തസ്ഥുഃ പാതാലനിലയേ മുദിതേനാംതരാത്മനാ। തതഃ കാലാംത രേഭൂതേ പുനരേവം വ്യചിംതയന്
അവർ പാതാളത്തിലെ വാസസ്ഥലത്തിൽ ആന്തരിക സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു. പിന്നീട് കാലം കടന്നപ്പോൾ, അവർ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചു:
ഭവിതാ ഭരതോ രാജാ പാംഡവേയോ മഹായശാഃ। അസ്മാകം തു ക്ഷയകരോ ദൈവയോഗേന കേനചിത്
പാണ്ഡവവംശത്തിൽ മഹത്വം നേടിയ ഭാരതൻ എന്ന രാജാവ് ജനിക്കും; ദൈവികമായ ഒരു വിധിയാൽ അവൻ ഞങ്ങളുടെ നാശം വരുത്തും.
കഥം ത്രിഭുവനേ നാഥഃ സര്വേഷാം ച പിതാമഹഃ। സൃഷ്ടികര്താ ജഗദ്വംദ്യഃ ശാപമസ്മാസു ദത്തവാന്
മൂന്നു ലോകത്തിന്റെയും നാഥനും, എല്ലാവർക്കും പിതാമഹനും, സൃഷ്ടികർത്താവും, ലോകം വന്ദിക്കുന്നവനും, ഞങ്ങളോട് ശാപം നൽകിയതെങ്ങനെ?
ദേവം വിരംചിനം ത്യക്ത്വാ ഗതിരന്യാ ന വിദ്യതേ। വൈരാജേ ഭവനശ്രേഷ്ഠേ തത്ര ദേവഃ സ തിഷ്ഠതി
വിശ്വചിനനെ ഒഴികെ മറ്റൊരു ആശ്രയം ഇല്ല. വൈരാജ എന്ന മനോഹരമായ ഭവനത്തിൽ ആ ദേവൻ താമസിക്കുന്നു.
സ ദേവഃ പുഷ്കരസ്ഥോ വൈ യജ്ഞം യജതി സാംപ്രതമ്। ഗത്വാ പ്രസാദയാമസ്തം വരം തുഷ്ടഃ പ്രദാസ്യതി1.31.
ആ ദേവൻ ഇപ്പോൾ പുഷ്കരത്തിൽ യജ്ഞം നടത്തുകയാണ്. നമുക്ക് പോയി അവനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാം; സന്തോഷപ്പെട്ടാൽ അവൻ നമുക്ക് ഒരു വരം നൽകും.
ഏവം വിചിംത്യ തേ സര്വേ നാഗാ ഗത്വാ ച പുഷ്കരമ്। യജ്ഞപര്വതമാസാദ്യ ശൈലഭിത്തിമുപാശ്രിതാഃ
ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച്, എല്ലാ നാഗന്മാരും പുഷ്കരത്തിലേക്ക് പോയി. യജ്ഞപർവതത്തിലെ പാറക്കരയിൽ അഭയം തേടി അവർ നിന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ നാഗാംസ്തഥാ ശ്രാന്താന്വാരിധാരാശ്ച ശീതലാഃ। ഉദങ്മുഖാ വൈ നിഷ്ക്രാംതാസ്സര്വേഷാം തു സുഖപ്രദാഃ
അങ്ങനെ ക്ഷീണിച്ച നാഗന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ, തണുത്ത വെള്ളധാരകൾ വടക്കോട്ട് ഒഴുകി, എല്ലാവർക്കും ആശ്വാസം നൽകി.
നാഗതീര്ഥം തതോ ജാതം പൃഥിവ്യാം ഭരതര്ഷഭ। നാഗകുംഡം ച വൈ കേചിത്സരിതം ചാപരേഽബ്രുവന്
അത് കൊണ്ടാണ്, ഭാരതശ്രേഷ്ഠാ, ഭൂമിയിൽ നാഗതീർഥം ഉണ്ടായി. ചിലർ അതിനെ നാഗകുണ്ടം എന്നും, മറ്റുള്ളവർ അതിനെ ഒരു നദി എന്നും വിളിച്ചു.
പുണ്യം തത്സര്വതീര്ഥാനാം സര്പാണാം വിഷനാശനമ്। മജ്ജന്തി തത്ര യേ മര്ത്യാ അധിശ്രാവണ പംചമി
എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലെയും പുണ്യമായ ആ സ്ഥലം പാമ്പുകളുടെ വിഷം നീക്കുന്നു. ഉജ്ജ്വല പക്ഷത്തിലെ അഞ്ചാം ദിവസത്തിൽ അവിടെ കുളിക്കുന്ന മനുഷ്യർ,
ന തേഷാം തു കുലേ സര്പാഃ പീഡാം കുര്വന്തി കര്ഹിചിത്। ശ്രാദ്ധം പിതൄണാം യേ തത്ര കരിഷ്യംതി നരാ ഭുവി
അവരുടെ വംശത്തിൽ പാമ്പുകൾ ഒരിക്കലും ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല. ഭൂമിയിൽ അവിടെ പിതൃകർമ്മം ചെയ്യുന്നവർക്ക്,
ബ്രഹ്മാ തേഷാം പരം സ്ഥാനം ദാസ്യതേ നാത്ര സംശയഃ। നാഗാനാം തു ഭയം ജ്ഞാത്വാ ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ
ബ്രഹ്മാവ് അവർക്കു പരമമായ സ്ഥാനം നൽകും — ഇതിൽ സംശയമില്ല. പാമ്പുകളുടെ ഭയം മനസ്സിലാക്കി ലോകപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ്,
പൂര്വോക്തം തു പുനര്വാക്യം നാഗാനശ്രാവയത്തദാ। പംചമീ സാ തിഥിര്ധന്യാ സര്വപാപഹരാ ശുഭാ
മുന്പ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വീണ്ടും പാമ്പുകൾക്ക് പറഞ്ഞു: 'അഞ്ചാം തിഥി ഭാഗ്യവതിയും പുണ്യവതിയും എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കുന്നതുമാണ്.'
യതോഽസ്യാമേവ സുതിഥൌ നാഗാനാം കാര്യമുദ്ധൃതമ്। ഏതസ്യാം സര്വതോ യസ്തു കട്വമ്ലം പരിവര്ജയേത്
അത് അത്രയേറെ വിശുദ്ധമായ ദിവസം, പാമ്പുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യം അന്ന് പൂർത്തിയായി. ആ ദിവസം മുഴുവൻ കഠുവും പുളിയും മുഴുവൻ ഒഴിവാക്കുന്നവൻ,
ക്ഷീരേണ സ്നാപയേന്നാഗാംസ്തസ്യ തേ യാംതി മിത്രതാമ്। ഭീഷ്മ ഉവാച। ശിവദൂതീ യഥാ ജാതാ യേന ചൈവ നിവേശിതാ
പാലിൽ കുളിപ്പിച്ച് പാമ്പുകളെ ആദരിച്ചാൽ, ആ പാമ്പുകൾ അവനോട് സൗഹൃദം പുലർത്തും. ഭീഷ്മൻ ചോദിച്ചു: 'ശിവദൂതി എങ്ങനെ ജനിച്ചു, ആരാണ് അവളെ സ്ഥാപിച്ചത്?'
തന്മേ സര്വം യഥാതത്ത്വം ഭവാന്ശംസിതുര്മഹതി। പുലസ്ത്യ ഉവാച। ശിവാ നീലഗിരിം പ്രാപ്താ തപസേ ധൃതമാനസാ
'ഇതെല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ ദയവായി പറയണം മഹാനേ.' പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: 'ശിവാ തപസ്സിനായി മനസ്സുറച്ച് നീലഗിരിയിൽ എത്തി.'
രൌദ്രീ ജടോദ്ഭവാ ശക്തിസ്തസ്യാഃ ശൃണു നൃപ വ്രതമ്। തപഃ കൃത്വാ ചിരം കാലം ഗ്രസിഷ്യാമ്യഖിലം ജഗത്
'ജടയിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഭയങ്കരിയായ അവളുടെ ശക്തിയാണ്. രാജാവേ, അവളുടെ വ്രതം കേൾക്കൂ: ദീർഘകാലം തപസ്സ് ചെയ്തശേഷം ഞാൻ ലോകം മുഴുവൻ ഉണ്ണും.'
ഏവമുദ്ദിശ്യ പംചാഗ്നിം സാധയാമാസ ഭാമിനീ। തസ്യാഃ കാലാംതരേ ദേവ്യാസ്തപംത്യാസ്തപ ഉത്തമമ്
അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച്, ആ പ്രകാശമുള്ള ദേവി അഞ്ചു അഗ്നിതപസ്സിൽ പ്രവേശിച്ചു. മറ്റൊരു സമയത്ത്, ആ ദേവി ഉത്തമമായ തപസ്സ് ചെയ്യുമ്പോൾ,
രുരുര്നാമമഹാതേജാ ബ്രഹ്മദത്തവരോഽസുരഃ। സമുദ്രമധ്യേ രത്നാഖ്യം പുരമസ്തി മഹാധനമ്
രുരു എന്ന മഹാതേജസ്സുള്ള അസുരൻ, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു വരം ലഭിച്ചവൻ, സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ രത്നം എന്ന ധനികമായ നഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
തത്രാതിഷ്ഠത്സ ദൈത്യേംദ്രസ്സര്വദേവഭയംകരഃ। അനേക ശതസാഹസ്ര കോടികോടിശതോത്തമൈഃ
അവിടെ ദൈത്യാധിപൻ ആയ സകലദേവന്മാർക്കും ഭയമായവൻ വസിച്ചു. അനേകം ലക്ഷങ്ങൾ, കോടികൾ, ഉത്തമരായ അസുരന്മാർ അവനെ ചുറ്റി നിന്നു.
അസുരൈരര്ചിതഃ ശ്രീമാന്ദ്വിതീയോ നമുചിര്യഥാ। കാലേന മഹതാ സോഽഥ ലോകപാലപുരം യയൌ
അസുരന്മാർ ആദരിച്ച, മഹത്വമുള്ളവൻ, രണ്ടാമത്തെ നമുചിപോലെ. ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, ലോകപാലന്മാരുടെ നഗരത്തിലേക്ക് അവൻ പോയി.