ദഷ്ട്വാ മംദാംശ്ചമനുജാന്കുര്യുര്ഭസ്മക്ഷണാത്തു തേ। തദ്ദര്ശനാദ്ഭവേന്നാശോ മനുഷ്യാണാം നരാധിപ
ഇവർ ദുർബലമായ മനുഷ്യരെ കടിച്ചാൽ, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അവരെ ചിതലാക്കും; ഇവരെ കാണുമ്പോൾ പോലും മനുഷ്യർ നശിക്കും, രാജാവേ.
അഹന്യഹനി ജായേത ക്ഷയഃ പരമദാരുണഃ। ആത്മനസ്തു ക്ഷയം ദൃഷ്ട്വാ പ്രജാസ്സര്വാസ്സമംതതഃ
ദിവസം ദിവസവും അത്യന്തം ഭയാനകമായ നാശം ഉണ്ടാകുന്നു; സ്വന്തം നാശം കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലായിടത്തും ജനങ്ങൾ നശിച്ചു.
ജഗ്മുഃ ശരണ്യം ശരണം ബ്രഹ്മാണം പരമേശ്വരം। ഇമമേവാര്ഥമുദ്ദിശ്യ പ്രജാഃ സര്വാ മഹീപതേ
രാജാവേ, എല്ലാ ജീവികളും അഭയം തേടിയ്ക്കൊണ്ട് പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിനെ ഈ same കാരണത്താൽ സമീപിച്ചു.
ഊചുഃ കമലജം ദൃഷ്ട്വാ പുരാണം ബ്രഹ്മസംജ്ഞകമ്। പ്രജാ ഊചുഃ। ദേവദേവേശ ലോകാനാം പ്രസൂതേ പരമേശ്വര
പഴയകാലത്ത് പുഷ്പത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിനെ കണ്ടു ജീവികൾ പറഞ്ഞു: "ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ, ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ പരമേശ്വരാ, നീയാണു ഈ ലോകത്തെ ജനിപ്പിച്ചവൻ."
ത്രാഹി നസ്തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രാണാം ഭുജഗാനാം മഹാത്മനാമ്। ദിനേദിനേ ഭയം ദേവ പശ്യാമഃ കൃപണാ ഭൃശമ്
"ദൈവമേ, കഠിന ദന്തമുള്ള വലിയ പാമ്പുകളിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ; ദൈവമേ, ഞങ്ങൾ ദാരുണമായ ഭയം അനുഭവിക്കുന്നു, ഓരോ ദിവസവും, ഞങ്ങൾ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിയുന്നു."
മനുഷ്യപശുപക്ഷ്യാദി തത്സര്വം ഭസ്മസാദ്ഭവേത്। ത്വയാ സൃഷ്ടിഃ കൃതാ ദേവ ക്ഷീയതേ തു ഭുജംഗമൈഃ
"മനുഷ്യരും, മൃഗങ്ങളും, പക്ഷികളും, മറ്റു എല്ലാ ജീവികളും പാമ്പുകളുടെ കൈയിൽ അഗ്നിയിൽ ചിതയാകുന്നു; ദൈവമേ, നിന്റെ സൃഷ്ടി പാമ്പുകൾ നശിപ്പിക്കുന്നു."
ഏതജ്ജ്ഞാത്വാ യദുചിതം തത്കുരുഷ്വ പിതാമഹ। ബ്രഹ്മോവാച। അഹം രക്ഷാം വിധാസ്യാമി ഭവതീനാം ന സംശയഃ
"ഇതറിഞ്ഞ്, യോജിച്ചതെന്തോ അതു ചെയ്യണം, പിതാമഹാ." ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: "ഞാൻ നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കും, അതിൽ സംശയമില്ല."
വ്രജധ്വം സ്വനികേതാനി നീരുജോ ഗതസാധ്വസാഃ। ഏവമുക്തേ പ്രജാഃ സര്വാ ബ്രഹ്മണാഽവ്യക്തമൂര്തിനാ
"നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോവൂ, രോഗവും ഭയവും ഇല്ലാതെ." അപ്രത്യക്ഷമായ രൂപമുള്ള ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് എല്ലാ ജീവികളും—
ആജഗ്മുഃ പരമപ്രീതാഃ സ്തുത്വാ ചൈവ സ്വയംഭുവമ്। പ്രയാതാസു പ്രജാസ്വേവം താനാഹൂയ ഭുജംഗമാന്
—അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ തിരിച്ചു വന്നു, സ്വയംഭുവിനെ സ്തുതിച്ച്. ജീവികൾ പോയതിനു ശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് പാമ്പുകളെ വിളിച്ചു.
ശശാപ പരമക്രുദ്ധോ വാസുകിപ്രമുഖാംസ്തദാ। ബ്രഹ്മോവാച। അഹന്യഹനി ഭൂതാനി ഭക്ഷ്യംതേ വൈ ദുരാത്മഭിഃ
വാസുകി മുതലായ പാമ്പുകളെ ബ്രഹ്മാവ് അത്യന്തം കോപത്തോടെ ശപിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: "ദുഷ്ടന്മാർ ദിവസേന ജീവികളെ തിന്നുന്നു."
നശ്യംതി തൂരഗൈര്ദഷ്ടാ മനുഷ്യാഃ പശവസ്തഥാ। യസ്മാന്മത്പ്രഭവാന്നിത്യം ക്ഷയം നയഥ മാനുഷാന്
"നിങ്ങൾ കടിച്ചാൽ മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും ഉടൻ മരിക്കുന്നു; എന്റെ ശക്തിയാൽ, നിങ്ങൾ മനുഷ്യരെ എപ്പോഴും നശിപ്പിക്കുന്നു."
അതോന്യസ്മിന്ഭവേ ഭൂയാന്മമകോപാത്സുദാരുണാത്। ഭവതാം ഹി ക്ഷയോ ഘോരോ ഭാവി വൈവസ്വതേംതരേ
"അതിനാൽ, ഈ കാലത്തുതന്നെ, എന്റെ ഭയങ്കരമായ കോപം മൂലം, വൈവസ്വത കാലത്തിൽ നിങ്ങളുടെ വംശത്തിന് ഭയാനകമായ നാശം സംഭവിക്കും."
തഥാന്യഃ സോമവംശീയോ രാജാ വൈ ജനമേജയഃ। ധക്ഷ്യതേ സര്പസത്രേണ പ്രദീപ്തേ ഹവ്യവാഹനേ
"അത് പോലെ, ചന്ദ്രവംശത്തിൽ ജനിച്ച മറ്റൊരു രാജാവായ ജനമേജയൻ, പാമ്പ് യാഗത്തിൽ, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയിൽ നിങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കും."
മാതൃഷ്വസുശ്ച തനയാംസ്താര്ക്ഷ്യോ വോ ഭക്ഷയിഷ്യതി। ഏവം വോ ഭവിതാ നാശഃ സര്വേഷാം ദുഷ്ടചേതസാമ്
"ഗരുഡൻ നിങ്ങളുടെ മക്കളെയും അമ്മയുടെ സഹോദരന്മാരെയും തിന്നും; അങ്ങനെ, ദുഷ്ടചിത്തമുള്ള നിങ്ങൾക്ക് മുഴുവൻ നാശം സംഭവിക്കും."
ശപ്ത്വാ കുലസഹസ്രം തു യാവദേകം കുലം സ്ഥിതമ്। ഏവമുക്തേ തു വേപംതോ ബ്രഹ്മണാ ഭുജഗോത്തമാഃ
ആയിരം പാമ്പ് വംശങ്ങളെ ശപിച്ച് ഒറ്റ വംശം മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രധാനപ്പെട്ട പാമ്പുകൾ ഭയത്തോടെ വിറെച്ചു.
നിപത്യ പാദയോസ്തസ്യ ഇദമൂചുര്വചസ്തദാ। ഭഗവന്കുടിലാ ജാതിരസ്മാകം ഭൂതഭാവന
അവൻ്റെ കാലിൽ വീണു, അവർ പറഞ്ഞു: "ഭഗവൻ, ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനേ, ഞങ്ങളുടെ സ്വഭാവം വളഞ്ഞതാണ്."
വിഷോല്ബണത്വം ക്രൂരത്വം ദംദശൂകത്വമേവ ച। സംപാദിതം ത്വയാ ദേവ ഇദാനീം ശപസേ കഥം
"ദൈവമേ, നീയാണു ഞങ്ങളെ വിഷം നിറഞ്ഞതും, ക്രൂരതയും, കടിയുള്ളവരും ആക്കിയത്; ഇപ്പോൾ നീ ഞങ്ങളെ എന്തുകൊണ്ട് ശപിക്കുന്നു?"
ബ്രഹ്മോവാച। യദി നാമ മയാ സൃഷ്ടാ ഭവംതഃ കുടിലാശയാഃ। തതഃ കിം ബഹുനാ നിത്യം ഭക്ഷയധ്വം ഗതവ്യഥാഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: "ഞാൻ നിങ്ങളെ വളഞ്ഞ മനസ്സോടെ സൃഷ്ടിച്ചാലും, അതിൽ എന്താണ്? ഭയമില്ലാതെ, നിങ്ങൾ ഇനിയും തിന്നുക."
നാഗാ ഊചുഃ। മര്യാദാം കുരു ദേവേശ സ്ഥാനം ചൈവ പൃഥക്പൃഥക്। മനുഷ്യാണാം തഥാസ്മാകം സമയം ദേവ കാരയ
പാമ്പുകൾ പറഞ്ഞു: "ദേവന്മാരുടെ അധിപനേ, മനുഷ്യർക്കും ഞങ്ങൾക്കും വേറേ വേറേ സ്ഥലം, അതുപോലെ അതിരുകൾ നിശ്ചയിക്കണം; ദൈവമേ, ഒരു ഉടമ്പടി ഉണ്ടാക്കണം."
ശാപോ യോ ഭവതാ ദത്തോ മനുഷ്യോ ജനമേജയഃ। നാശം നഃ സര്പസത്രേണ ഉല്ബണം ച കരിഷ്യതി
"നീ നൽകിയ ശാപം, മനുഷ്യൻ ജനമേജയൻ പാമ്പ് യാഗത്തിൽ ഞങ്ങളെ നശിപ്പിക്കും; അതു ഞങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായ നാശം വരുത്തും."
ബ്രഹ്മോവാച। ജരത്കാരുരിതി ഖ്യാതോ ഭവിതാ ബ്രഹ്മവിത്തമഃ। ജരത്കന്യാ തസ്യ ദേയാ തസ്യാമുത്പത്സ്യതേ സുതഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ജരത്കാരു എന്ന പേരിൽ, ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ പ്രഗത്ഭനായ ഒരാൾ ജനിക്കും. ജരത്കന്യയെ അവനു വിവാഹം കഴിക്കാൻ നൽകണം; അവരിൽ നിന്ന് ഒരു മകൻ ജനിക്കും.
രക്ഷാം കര്താ സ വോ വിപ്രോ ഭവതാം കുലപാവനഃ। തഥാ കരോമി നാഗാനാം സമയം മനുജൈഃ സഹ
അവൻ, നിങ്ങളുടെ വംശത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ, നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കും. ഇങ്ങനെ ഞാൻ നാഗന്മാരുടെയും മനുഷ്യരുടെയും ഇടയിൽ ഒരു ഉടമ്പടി സ്ഥാപിക്കുന്നു.
തദേകമനസഃ സര്വേ ശൃണുധ്വം മമ ശാസനമ്। സുതലം വിതലം ചൈവ തൃതീയം ച തലാതലമ്
അതിനാൽ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരുമനസ്സോടെ എന്റെ കല്പന ശ്രദ്ധിക്കൂ: സുതല, വിതല, മൂന്നാമത്തേതായി തലാതല—
ദത്തം ച ത്രിപ്രകാരം വോ ഗൃഹം തത്ര ഗമിഷ്യഥ। തത്ര ഭോഗാന്ബഹുവിധാന്ഭുംജാനാ മമ ശാസനാത്
ഈ മൂന്ന് വിധത്തിലുള്ള വാസസ്ഥലങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു; അവിടേക്ക് നിങ്ങൾ പോകണം. അവിടെ, എന്റെ കല്പനപ്രകാരം, നിങ്ങൾ പലവിധ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കും.
തിഷ്ഠധ്വം സപ്തമം യാവത്കാലം തം തു പുനഃപുനഃ। തതോ വൈവസ്വതസ്യാദൌ കാശ്യപേയോ ഭവിഷ്യതി
ഏഴാമത്തെ കാലഘട്ടം വരെയും അവിടെ തന്നെ താമസിക്കൂ; അതിനുശേഷം, വൈവസ്വതന്റെ കാലത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, കശ്യപന്റെ സന്തതിയിൽ ഒരാൾ ജനിക്കും.
ദായാദഃ സര്വദേവാനാം സുപര്ണസ്സര്പഭക്ഷകഃ। തദാ പ്രസൂതിഃ സര്പാണാം ദഗ്ധാ വൈ ചിത്രഭാനുനാ
അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും അവകാശിയായ സുപർണ്ണൻ, പാമ്പുകളെ തിന്നുന്നവൻ, ആകും. അപ്പോൾ, പാമ്പുകളുടെ സന്താനങ്ങൾ പ്രകാശവാനായവനാൽ ദഹിക്കപ്പെടും.
ഭവതാം ചൈവ സര്വേഷാം ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ। യേ യേ ക്രൂരാ ഭോഗിനോ ദുര്വിനീതാസ്തേഷാമംതോ ഭാവിതാ നാന്യഥൈതത്
ഇത് നിങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും നിർബന്ധമായും സംഭവിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ക്രൂരരും അശാന്തരുമായ എല്ലാ പാമ്പുകൾക്കും അപ്പോൾ അവസാനം വരും; ഇതിൽ മാറ്റമില്ല.
കാലവ്യാപ്തം ഭക്ഷയധ്വം ച സത്വം തഥാപകാരേ ചകൃതേ മനുഷ്യമ്। മംത്രൌഷധൈര്ഗാരുഡൈശ്ചൈവ തംത്രൈര്ബംധൈര്ജുഷ്ടാ മാനവാ യേ ഭവംതി
കാലത്തിന്റെ വിധിപ്രകാരം ജീവികളെ നിങ്ങൾ തിന്നാം; അതുപോലെ, മനുഷ്യർ നിങ്ങളെ ദോഷം ചെയ്താൽ അവരെയും. മന്ത്രങ്ങൾ, ഔഷധങ്ങൾ, ഗരുഡമുദ്രകൾ, ബന്ധങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് സംരക്ഷിതരായ മനുഷ്യരെ—
തേഭ്യോ ഭീതൈര്വര്തിതവ്യം ന ചാന്യച്ചിത്തേ കാര്യം ചാന്യഥാ വോ വിനാശഃ। ഇതീരിതേ ബ്രഹ്മണാ വൈ ഭുജംഗാ ജഗ്മുഃ സ്ഥാനം സുതലാഖ്യം ഹി സര്വേ
അവരിൽ നിന്നു ഭയത്തോടെ ജീവിക്കണം; മനസ്സു മറ്റൊന്നിലേക്കു തിരിക്കരുത്. ഇല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് നാശം സംഭവിക്കും. ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവ് ഉപദേശിച്ചതിനുശേഷം, എല്ലാ പാമ്പുകളും സുതല എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
തസ്ഥുര്ഭോഗാന്ഭുംജമാനാശ്ച സര്വേ രസാതലേ ലീലയാ സംസ്ഥിതാസ്തേ। ഏവം ശാപം തുതേ ലബ്ധ്വാപ്രസാദം ച ചതുര്മുഖാത്
അവിടെ എല്ലാവരും പലവിധ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, രസാതലത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു. ഇങ്ങനെ അവർ ശാപവും ചതുര്മുഖനിൽനിന്ന് അനുഗ്രഹവും നേടി.