അന്യോന്യാതിഥിതാമേതു ബിസസ്തൈന്യം കരോതി യഃ। ഏകകൂപേ വസേദ്ഗ്രാമേ ബ്രാഹ്മണോ വൃഷലീപതിഃ
താമരക്കിഴങ്ങ് മോഷ്ടിച്ചവന് മറ്റൊരാളില് നിന്ന് അതിഥിയായി ഭക്ഷണം സ്വീകരിക്കട്ടെ. ഒരു ബ്രാഹ്മണന് ചുരുങ്ങിയ ജലമുള്ള ഗ്രാമത്തില് ഒരു ചാണ്ടാളി സ്ത്രീയുടെ ഭര്ത്താവായി ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കട്ടെ.
തസ്യ സാലോക്യതാം യാതു ബിസസ്തൈന്യം കരോതി യഃ। ഭരദ്വാജ ഉവാച। നൃശംസസ്സോഽസ്തു സര്വേഷു സമൃധ്യാ ചാപ്യഹംകൃതഃ
താമരക്കിഴങ്ങ് മോഷ്ടിച്ചവന് അത്തരക്കാരുടെ ലോകം പ്രാപിക്കട്ടെ. ഭരദ്വാജന് പറഞ്ഞു: അവന് എല്ലാവരോടും ക്രൂരനും സമ്പത്തില് അഹങ്കാരിയും ആകട്ടെ.
മത്സരീ പിശുനശ്ചൈവ ബിസസ്തൈന്യം കരോതി യഃ। പ്രത്യാക്രോശത്വവാക്രുഷ്ടസ്താഡയത്വന്യതാഡിതഃ൩൫൦ 1.19.
താമരക്കിഴങ്ങ് മോഷ്ടിച്ചവന് അസൂയയും നിന്ദയും നിറഞ്ഞവനാകട്ടെ. മറ്റുള്ളവരെ അപമാനിക്കുമ്പോള് അവന് തന്നെ അപമാനിക്കപ്പെടട്ടെ, അടിക്കുമ്പോള് തന്നെ അടിക്കപ്പെടട്ടെ.
വിക്രീണാതു രസാംശ്ചൈവ ബിസസ്തൈന്യം കരോതി യഃ। ഗൌതമ ഉവാച। അതിഥിം ത്വാഗതം പ്രാപ്യ പാകഭേദം കരോതു സഃ
താമരക്കിഴങ്ങ് മോഷ്ടിച്ചവന് പാനീയങ്ങള് വിൽക്കട്ടെ. ഗൗതമന് പറഞ്ഞു: അതിഥി വന്നാല് അവന് മോശം ഭക്ഷണം നല്കുന്നവനാകട്ടെ.
ശൂദ്രാന്നം ച സദാശ്നാതു ബിസസ്തൈന്യം കരോതി യഃ। ദത്വാ ദാനം കീര്തയതു പരഭാര്യാസു തുഷ്യതു
താമരക്കിഴങ്ങ് മോഷ്ടിച്ചവന് എപ്പോഴും ശൂദ്രന് പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണം കഴിക്കട്ടെ. ദാനം നല്കി അത് ഗർവത്തോടെ പറയട്ടെ, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യമാരില് സന്തോഷം കണ്ടെത്തട്ടെ.
ഏകാകീമിഷ്ടമശ്നീയാദ്ബിസസ്തൈന്യം കരോതി യഃ। വിശ്വാമിത്ര ഉവാച। നിത്യകാമപരഃ സോസ്തു ദിവസേ ചൈവ മൈഥുനീ
താമരക്കിഴങ്ങ് മോഷ്ടിച്ചവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഭക്ഷണം ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിക്കട്ടെ. വിശ്വാമിത്രന് പറഞ്ഞു: അവന് എപ്പോഴും കാമത്തില് ലയിച്ചവനാകട്ടെ, പകല് ലൈംഗികബന്ധം പുലർത്തുന്നവനാകട്ടെ.
നിത്യം തു പാതകീ ചൈവ ബിസസ്തൈന്യം കരോതി യഃ। പരാപവാദം വദതു പരദാരാംശ്ച സേവതു
താമരക്കിഴങ്ങ് മോഷ്ടിച്ചവന് എപ്പോഴും പാപികളായിരിക്കട്ടെ. അവന് മറ്റുള്ളവരെ നിന്ദിക്കട്ടെ, അന്യഭാര്യകളെ സേവിക്കട്ടെ.
പരനിംദാരതശ്ചാസ്തു ബിസസ്തൈന്യം കരോതി യഃ। മാതരം പിതരം ചൈവ സോവമന്യതു ദുര്മതിഃ
താമരക്കിഴങ്ങ് മോഷ്ടിച്ചവന് മറ്റുള്ളവരെ നിന്ദിക്കുന്നതില് താല്പര്യമുള്ളവനാകട്ടെ. ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും അവഹേളിക്കട്ടെ.
സമാതര്യന്യബുദ്ധിസ്യാദ് ബിസസ്തൈന്യം കരോതി യഃ। പരപാകം സദാശ്നാതു പരനാരീം ച സേവതു
താമരക്കിഴങ്ങ് മോഷ്ടിച്ചവന് അമ്മയെ അന്യസ്ത്രീയെന്നപോലെ കാണുന്നവനാകട്ടെ. അവന് എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണം കഴിക്കട്ടെ, അന്യഭാര്യകളെ സേവിക്കട്ടെ.
വേദവിക്രയകൃച്ചാസ്തു ബിസസ്തൈന്യം കരോതി യഃ। ജമദഗ്നിരുവാച। പരസ്യ യാതു പ്രേഷ്യത്വം സ തു ജന്മനി ജന്മനി
താമരക്കിഴങ്ങ് മോഷ്ടിച്ചവന് വേദങ്ങള് വിൽക്കുന്നവനാകട്ടെ. ജമദഗ്നി പറഞ്ഞു: അവന് ജന്മംതോറും മറ്റൊരാളുടെ ദാസനാകട്ടെ.
സര്വധര്മക്രിയാഹീനോ ബിസസ്തൈന്യം കരോതി യഃ। ശുനഃസഖ ഉവാച। ന്യായേന വേദാനധ്യേതു ഗൃഹസ്ഥോസ്തു പ്രിയാതിഥിഃ
താമരക്കിഴങ്ങ് മോഷ്ടിച്ചവന് എല്ലാ ധര്മകൃത്യങ്ങളിലും കുറവുള്ളവനാകട്ടെ. ശുനഃസഖന് പറഞ്ഞു: അവന് നീതിയോടെ വേദം പഠിക്കട്ടെ, ഗൃഹസ്ഥനായി അതിഥികളെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിക്കട്ടെ.
സത്യം വദതു വാജസ്രം ബിസസ്തൈന്യം കരോതി യഃ। അഗ്നിം ജുഹോതു വിധിവദ്യജ്ഞം യജതു നിത്യശഃ
താമരക്കിഴങ്ങ് മോഷ്ടിച്ചവന് എപ്പോഴും സത്യം പറയുന്നവനാകട്ടെ. അവന് വിധിപ്രകാരം അഗ്നിയില് ഹോമം നടത്തട്ടെ, യജ്ഞങ്ങള് നിരന്തരം നടത്തട്ടെ.
ബ്രഹ്മണസ്സദനം യാതു ബിസസ്തൈന്യം കരോതി യഃ। ഋഷയ ഊചുഃ। ഇഷ്ടമേവ ദ്വിജാതീനാം യദിദം ശപഥീകൃതം
പദ്മം കൊണ്ടുപോകുന്നവൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലോകത്തേക്കു പോകണം. അതിനുശേഷം മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: ഈ പ്രതിജ്ഞാ ദ്വിജന്മാർക്കു ശരിയാണു.
ത്വയാ കൃതം ബിസസ്തൈന്യം സര്വേഷാം നഃ ശുനഃസഖ। ശുനഃസഖ ഉവാച। മയാ ഹ്യംതര്ഹിതാന്യാസന്ബിസാനീമാനി വോ ദ്വിജാഃ
നീ ഞങ്ങളൊക്കെയുമായി പദ്മം മോഷ്ടിച്ചു, ശുനസ്സഖാ. ശുനസ്സഖൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ തന്നെയാണ് ഈ പദ്മങ്ങൾ നിങ്ങള്ക്കായി ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നത്, ദ്വിജന്മാരേ.
ധര്മം ച ശ്രോതുകാമേന ജാനീധ്വം മാം ച വാസവമ്। അലോഭാദക്ഷയാലോകാ ജിതാ വോ മുനിസത്തമാഃ
നീതിയെക്കുറിച്ച് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരേ, എന്നെയും വാസവനെന്നു അറിയുക. മഹർഷിമാരേ, നിങ്ങൾക്ക് അത്യന്തം വാസ്തവമായ ദർശനവും ലാഭമില്ലാത്ത മനസുമാണ്, അതുകൊണ്ടു ലോകങ്ങൾ ജയിച്ചു.
വിമാനമധിതിഷ്ഠധ്വം ഗച്ഛാമസ്ത്രിദശാലയമ്। തതോ മഹര്ഷയസ്തേ തു വിജ്ഞായാഥ പുരംദരമ്
നിങ്ങൾ ദൈവവിമാനത്തിൽ കയറി വരിക; നമുക്ക് ദേവലോകത്തേക്കു പോകാം. അതിനുശേഷം മഹർഷിമാർ അവിടെപ്പറഞ്ഞത് മനസ്സിലാക്കി പുരന്ദരനോടു ചേർന്നു.
ഊചുഃ പുരംദരം ചേദം വാക്യം വാക്യവിശാരദാഃ। ഇഹാഗത്യ നരോ യസ്തു മധ്യമം പുഷ്കരം വിശേത്
വാക്കിൽ നിപുണനായ പുരന്ദരനോടു അവർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ഇവിടെ വന്നവൻ, മനുഷ്യനായി മധ്യപുഷ്കരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവൻ—
ത്രിരാത്രോപോഷിതോ ഭൂത്വാ ലഭേദാവശ്യകം ഫലമ്। ദ്വാദശവാര്ഷികീദീക്ഷാ സ്മൃതാ യാതു വനൌകസാം
മൂന്നു രാത്രിയും ഉപവാസം പാലിച്ചാൽ ആഗ്രഹിച്ച ഫലം ലഭിക്കും. പന്ത്രണ്ടുവർഷം ദീക്ഷയെടുത്തവരുടെ വ്രതം വനവാസികൾക്കിടയിൽ പ്രശസ്തമാണ്.
തസ്യാഃ ഫലം സമഗ്രം ച ലഭേദിഹ ന സംശയഃ। നാസൌ ദുര്ഗതിമാപ്നോതി സ്വഗണൈഃ സഹ മോദതേ
അവൻ ആ വ്രതത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഫലവും ഇവിടെ തന്നെ ലഭിക്കും, സംശയമില്ല. അവൻ ദുരിതം അനുഭവിക്കില്ല; തന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം സന്തോഷിക്കും.
വിരിഞ്ചിസ്ഥാനമാസാദ്യ തിഷ്ഠേദ്വൈ ബ്രഹ്മണോ ദിനമ്। പുലസ്ത്യ ഉവാച। ഇംദ്രേണ സഹ സംപ്രീതാസ്തദാ ജഗ്മുസ്ത്രിവിഷ്ടപമ്
വിരിഞ്ചിയുടെ സ്ഥലം എത്തി, അവൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം അവിടെ താമസിക്കും. പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: പിന്നെ അവർ ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ സ്വർഗത്തിലേക്കു പോയി.
ഏവം വിലോഭ്യമാനാസ്തേ ലോഭൈര്ബഹുവിധൈരിഹ। നൈവ ലോഭം തഥാ ചക്രുസ്തേന ജഗ്മുസ്ത്രിവിഷ്ടപമ്
ഇവിടെ പലവിധം ലാഭം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടും അവർക്ക് അതിൽ ആഗ്രഹം തോന്നിയില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ് അവർ സ്വർഗത്തിലേക്കു പോയത്.
ഇദം യഃ ശൃണുയാന്നിത്യമൃഷീണാം ചരിതം ശുഭമ്। വിമുക്തഃ സര്വപാപേഭ്യഃ സ്വര്ഗലോകേ മഹീയതേ
ആർ ദിവസേന ഈ മഹർഷിമാരുടെ പുണ്യകഥ കേൾക്കുന്നു, അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി സ്വർഗലോകത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.
ഭീഷ്മ ഉവാച। അത്യാശ്ചര്യവതീ രമ്യാ കഥേയം പാപനാശിനീ। വിസ്തരേണ ച മേ ബ്രൂഹി യാഥാതഥ്യേന പൃച്ഛതഃ
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു: ഈ കഥ അത്ഭുതകരവും മനോഹരവും പാപനാശിനിയുമാണ്. ഞാൻ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ അതിന്റെ യഥാർത്ഥം വിശദമായി പറഞ്ഞു തരിക.
മാഹാത്മ്യം മധ്യമസ്യാപി ഋഷിഭിഃ പരികീര്തിതമ്। ഫലം ചാന്നസ്യ കഥിതം മാഹാത്മ്യം ച ദമസ്യ തു
മധ്യഭാഗത്തിന്റെ മഹത്വം മഹർഷിമാർ പ്രശംസിച്ചിട്ടുണ്ട്. അന്നത്തിന്റെ ഫലവും, സംയമത്തിന്റെ മഹത്വവും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
വിഷ്ണുനാ ച പദന്യാസഃ കൃതോ യത്ര മഹാമുനേ। കനീയസസ്തഥോത്പത്തിര്യഥാഭൂതാ വദസ്വ മേ
വിഷ്ണു തന്റെ പാദം വെച്ച സ്ഥലം എവിടാണെന്നും, ഏറ്റവും ചെറുതിന്റെ ഉത്ഭവം എങ്ങനെയാണെന്നും, മഹർഷിയേ, അതിന്റെ യഥാർത്ഥം എനിക്കു പറയൂ.
പുലസ്ത്യ ഉവാച। പുരാ രഥംതരേ കല്പേ രാജാസീത്പുഷ്പവാഹനഃ। നാമ്നാ ലോകേഷു വിഖ്യാതസ്തേജസാ സൂര്യസന്നിഭഃ
പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: പുരാതന രഥംതര കല്പത്തിൽ, പുഷ്പവാഹനൻ എന്ന രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. ലോകങ്ങളിൽ പ്രശസ്തനും സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള തേജസ്സുള്ളവനുമായിരുന്നു.
തപസാ തസ്യ തുഷ്ടേന ചതുര്വക്ത്രേണ ഭാരത। കമലം കാംചനം ദത്തം യഥാകാമഗമം നൃപ
അവൻ തപസ്സിലൂടെ നാലുമുഖനായി ബ്രഹ്മാവിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു, ഭാരതാ. രാജാവേ, അവൻക്ക് സ്വർണ്ണപദ്മം ലഭിച്ചു, ആഗ്രഹംപോലെ എവിടെയും പോകാവുന്നതായിരുന്നത്.
സപ്തദ്വീപാനി ലോകം ച യഥേഷ്ടം വിചരത്സദാ। കല്പാദൌ തു സമം ദ്വീപം തസ്യ പുഷ്കരവാസിനാ
അവൻ എപ്പോഴും ഏഴു ദ്വീപുകളിലും ലോകത്തും ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിച്ചു. കല്പാരംഭത്തിൽ ആ ദ്വീപ് പുഷ്കരവാസികൾക്കൊപ്പം പങ്കിട്ടിരുന്നു.
ലോകേന പൂജിതം തസ്മാത്പുഷ്കരദ്വീപമുച്യതേ। തദേവ ബ്രഹ്മണാ ദത്തം യാനമസ്യ തതോംബുജമ്
ജനങ്ങൾ ആദരിച്ചതിനാൽ അതിനെ പുഷ്കരദ്വീപം എന്നു വിളിക്കുന്നു. അതേ പദ്മവാഹനം ബ്രഹ്മാവാണ് അവനു നൽകിയതും.
പുഷ്പവാഹന ഇത്യാഹുസ്തസ്മാത്തം ദേവദാനവാഃ। നൌപമ്യമസ്തീഹ ജഗത്ത്രയേപി ബ്രഹ്മാംബുജസ്ഥസ്യ ച തസ്യ രാജ്ഞഃ
അതിനാൽ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും അവനെ പുഷ്പവാഹനൻ എന്നു വിളിച്ചു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പദ്മത്തിൽ പാർക്കുന്ന ആ രാജാവിന് മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും തുല്യൻ ആരുമില്ല.