ആജഗ്മുഃ പരമോദ്വിഗ്നാസ്ത്രിദശാ മനുജേശ്വര। സമേത്യ സമഹേംദ്രാസ്തു ഭയാന്മംത്രം പ്രചക്രിരേ
മനുഷ്യരാജാവേ, അതിനുശേഷം, ദേവന്മാർ അതിയായ ഉത്കണ്ഠയോടെ, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം കൂടിച്ചേർന്നു, ഭയത്താൽ ചേർന്ന് ആലോചന നടത്തി.
നാരായണം പുരസ്കൃത്യ വൈകുംഠമപരാജിതമ്। തതോ ദേവാസ്സമേതാസ്തേ തദോചുര്മധുസൂദനമ്
വൈകുണ്ഠത്തിലെ ജയിക്കാനാവാത്ത നാരായണനെ മുന്നിൽ വെച്ച്, ദേവന്മാർ ഒത്തുചേർന്നു, മധുസൂദനനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ത്വം നഃ സ്രഷ്ടാ ച ഗോപ്താ ച ഭര്താ ച ജഗതഃ പ്രഭോ। ത്വയാ സൃഷ്ടം ജഗത്സര്വം യച്ചേംഗം യച്ച നേങ്ഗതി
പ്രഭോ, നീയാണു ഞങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും രക്ഷകനും പോഷകനും; നീ സൃഷ്ടിച്ചതാണു സകലവും, ചലിക്കുന്നതും അചലവും.
ത്വയാ ഭൂമിഃ പുരാ നഷ്ടാ സമുദ്രാത്പുഷ്കരേക്ഷണ। വാരാഹം രൂപമാസ്ഥായ ജഗദര്ഥേ സമുദ്ധൃതാ
പുഷ്കരാക്ഷാ, ഭൂമി ഒരിക്കൽ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി നീ വരാഹരൂപം ധരിച്ചു അവളെ ഉയർത്തി.
ആദിദൈത്യോ മഹാവീര്യോ ഹിരണ്യകശിപുഃ പുരാ। നാരസിംഹം വപുഃ കൃത്വാ സൂദിതഃ പുരുഷോത്തമ
പുരാതനകാലത്ത്, മഹാവീര്യശാലിയായ ആദിദാനവൻ ഹിരണ്യകശിപുവിനെ, നരസിംഹരൂപം ധരിച്ച്, പരമപുരുഷനായ നീ വധിച്ചു.
അവധ്യഃ സര്വഭൂതാനാം ബലിശ്ചാപി മഹാസുരഃ। വാമനം വപുരാസ്ഥായ ത്രൈലോക്യാദ്ഭ്രംശിതസ്ത്വയാ
സകലഭൂതങ്ങൾക്കും ജയിക്കാനാവാത്ത മഹാസുരനായ ബലിയെ, വാമനരൂപം ധരിച്ചു, നീ മൂന്നു ലോകങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി.
അസുരഃ സുമഹേഷ്വാസോ ജംഭ ഇത്യഭിവിശ്രുതഃ। യജ്ഞക്ഷോഭകരഃ ക്രൂരസ്ത്വമരൈര്വിനിപാതിതഃ
യജ്ഞങ്ങൾ അശാന്തമാക്കുന്ന ക്രൂരനും മഹാബാണധാരിയുമായ ജംഭൻ എന്ന അസുരനെ, ദേവന്മാരോടൊപ്പം നീ സംഹരിച്ചു.
ഏവമാദീനി കര്മാണി യേഷാം സംഖ്യാ ന വിദ്യതേ। അസ്മാകം ഭയഭീതാനാം ത്വം ഗതിര്മധുസൂദന
ഇങ്ങനെ, നിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ എണ്ണമറ്റവയാണ്; ഭയത്താൽ വിറയക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് നീയാണു ആശ്രയം, മധുസൂദന.
തസ്മാത്ത്വാം ദേവദേവേശ ലോകാര്ഥം ജ്ഞാപയാമഹേ। രക്ഷ ലോകാംശ്ച ദേവാംശ്ച ശക്രം ച മഹതോ ഭയാത്
അതിനാല്, ദേവദേവനേ, ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിയ്ക്കായി ഞങ്ങള് നിന്നോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു. മഹാഭയത്തില് നിന്ന് ലോകങ്ങളെയും ദേവന്മാരെയും ഇന്ദ്രനെയും രക്ഷിക്കണമേ.
ഭവത്പ്രസാദാദ്വര്തംതേ പ്രജാസ്സര്വാശ്ചതുര്വിധാഃ। സ്വസ്ഥാ ഭവംതി മനുജാ ഹവ്യകവ്യൈര്ദിവൌകസഃ
നിന്റെ കൃപയാല് നാലു തരത്തിലുള്ള സകല ജീവികളും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു; മനുഷ്യര് സുഖമായിരിക്കുന്നു, ദേവന്മാര് ഹവികളും പിതൃകര്മ്മങ്ങളും കൊണ്ടു തൃപ്തരാകുന്നു.
ലോകാ ഹ്യേവം പ്രവര്തംതേ അന്യോന്യം ച സമാശ്രിതാഃ। ത്വത്പ്രഭാവാന്നിരുദ്വിഗ്നാസ്ത്വയൈവ പരിരക്ഷിതാഃ
ലോകങ്ങള് ഇങ്ങനെ പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചാണ് നിലനില്ക്കുന്നത്; നിന്റെ ശക്തിയാല് അവര്ക്ക് ഭയം ഇല്ലാതായി, നീയൊന്നാണ് അവരെ സംരക്ഷിക്കുന്നത്.
ഇദം ച സമനുപ്രാപ്തം ലോകാനാം ഭയമുത്തമ്। ജാനീമോ ന ച കേനൈതേ വധ്യംതേ ബ്രാഹ്മണാ നിശി
ഇപ്പോള് ലോകങ്ങളെ വലിയ ഭയം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു; ആരാണ് ഈ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ രാത്രിയില് കൊല്ലുന്നതെന്ന് ഞങ്ങള്ക്കറിയില്ല.
ബ്രാഹ്മണേഷു ച ക്ഷീണേഷു പൃഥിവീ ക്ഷയമേഷ്യതി। ത്വത്പ്രസാദാന്മഹാബാഹോ ലോകാസ്സര്വേ ജഗത്പതേ
ബ്രാഹ്മണന്മാര് ഇല്ലാതായാല് ഭൂമി നശിക്കും; മഹാബാഹുവായ ലോകനാഥാ, നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താല് എല്ലാ ജീവികളും നിലനില്ക്കുന്നു.
വിനാശം നാധിഗച്ഛേയുസ്ത്വയാ വൈ പരിരക്ഷിതാഃ। വിഷ്ണു ഉവാച। വിദിതം മേ സുരാസ്സര്വം പ്രജായാഃ ക്ഷയകാരണമ്
നീ സംരക്ഷിച്ചാല് അവര്ക്ക് നാശം സംഭവിക്കില്ല; അല്ലെങ്കില് അവര് നശിക്കും. വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരേ, സകല ജീവികളുടെ നാശകാരണം എനിക്ക് അറിയാം.
ഭവതാം ചാപി വക്ഷ്യാമി ശൃണുധ്വം വിഗതജ്വരാഃ। കാലകേയാ ഇതി ഖ്യാതാ ഗണാഃ പരമദാരുണാഃ
നിങ്ങള്ക്കുമാണ് ഞാന് പറയുന്നത്; ഭയമില്ലാതെ കേള്ക്കൂ. കാലകേയന്മാര് എന്ന പേരില് അറിയപ്പെടുന്ന ഭയങ്കരമായ ഒരു കൂട്ടം ദാനവരാണ് അവര്.
തേ വൃത്രം നിഹതം ദൃഷ്ട്വാ സഹസ്രാക്ഷേണ ധീമതാ। ജീവിതം പരിരക്ഷന്തഃ പ്രവിഷ്ടാ വരുണാലയമ്
ബുദ്ധിമാനായ ആയിരം കണ്ണുള്ളവന് വൃത്രനെ കൊല്ലുന്നത് കണ്ടപ്പോള്, ജീവന് രക്ഷിക്കാന് അവര് വരുണന്റെ വസതിയിലേക്ക് കടന്നു.
തേ പ്രവിശ്യോദധിം ഘോരം നാനാഗ്രാഹസമാകുലമ്। ഉത്സാദനാര്ഥം ലോകസ്യ രാത്രൌ ഘ്നംതി മുനീനിഹ
അവര് ഭയങ്കരമായ, പലതരം ജലജീവികളാല് നിറഞ്ഞ സമുദ്രത്തിലേക്ക് കടന്നു; ലോകത്തെ നശിപ്പിക്കാന് ഇവിടെയെത്തി രാത്രിയില് മുനിമാരെ കൊല്ലുന്നു.
ന തു ശക്യാഃ ക്ഷയം നേതും സമുദ്രാംതര്ഹിതാ ഹി തേ। സമുദ്രസ്യ ക്ഷയേ ബുദ്ധിര്ഭവദ്ഭിഃ പരിചിംത്യതാമ്
എന്നാല് അവരെ നശിപ്പിക്കാന് കഴിയില്ല, കാരണം അവര് സമുദ്രത്തിനകത്ത് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; സമുദ്രം എങ്ങനെ ഉണക്കാമെന്ന് നിങ്ങള് ആലോചിക്കണം.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചോ ദേവാ വിഷ്ണുനാ സമുദാഹൃതമ്। പരമേഷ്ഠിനമാസാദ്യ അഗസ്ത്യസ്യാശ്രമം യയുഃ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകള് കേട്ട ദേവന്മാര് പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിനെ സമീപിച്ച് അഗസ്ത്യന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.
തത്രാപശ്യന്മഹാത്മാനം വാരുണം ദീപ്തതേജസമ്। ഉപാസ്യമാനമൃഷിഭിര്ദ്ദേവൈരിവ പിതാമഹമ്
അവിടെ, മഹാത്മാവായ വരുണപുത്രനെ, ദീപ്തമായ തേജസ്സോടെ, മുനിമാരാല് ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവനായി, ദേവന്മാര് പിതാമഹനെപ്പോലെ കണ്ടു.
തേഭിഗമ്യ മഹാത്മാനം മൈത്രാവരുണിമുത്തമമ്। അപ്രമത്തം തപോരാശിം കര്മഭിഃ സ്വൈരനുഷ്ഠിതൈഃ
അവരെല്ലാം, മിത്രവരുണന്മാരുടെ മഹാത്മാവായ പുത്രനെ, തപസ്സിന്റെ നിധിയായ, സ്വകാര്യ കര്മ്മങ്ങളില് ഏര്പെട്ടവനായി സമീപിച്ചു.
ദേവാ ഊചുഃ। നഹുഷേണാഭിതപ്താനാം ലോകാനാം ത്വം ഗതിഃ പുരാ। ഭ്രംശിതശ്ച സുരൈശ്വര്യാല്ലോകാര്ഥം ലോകകംടകഃ
ദേവന്മാര് പറഞ്ഞു: നഹുഷന് ലോകങ്ങളെ പീഡിപ്പിച്ചപ്പോള് നീയായിരുന്നു അവരുടെ ആശ്രയം; ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിയ്ക്കായി ദേവാധിപത്യം ഉപേക്ഷിച്ചവനാണ് നീ, ലോകദുഃഖം നീക്കുന്നവനേ.
ക്രോധാത്പ്രവൃദ്ധഃ സ മഹാന്ഭാസ്കരസ്യ നഗോത്തമഃ। വചസ്തവാനതിക്രാമന്വിന്ധ്യഃ ശൈലോ ന വര്ധതേ
കോപത്തില് വളര്ന്ന മഹാനായ വിന്ദ്യപര്വതം, നിന്റെ വാക്ക് അവഗണിച്ച്, സൂര്യനെ വെല്ലുവിളിച്ചപ്പോള് വളരുന്നത് നിര്ത്തി.
തമസാച്ഛാദിതേ ലോകേ മൃത്യുനാഭ്യര്ദിതാഃ പ്രജാഃ। ത്വാമേവ നാഥമാഗമ്യ നിര്വൃതിം പരമാം ഗതാഃ
ലോകം ഇരുട്ടില് മൂടപ്പെട്ട്, ജീവികള് മരണത്തില് പീഡിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്, അവര് നിന്നെ രക്ഷകനായി സമീപിച്ച് പരമശാന്തി നേടി.
അസ്മാകം ഭയഭീതാനാം നിത്യമേവ ഭവാന്ഗതിഃ। തതസ്ത്വദ്യ പ്രയാചാമസ്ത്വാം വരം വരദോ ഹ്യസി
ഭയത്തോടെ കഴിയുന്ന ഞങ്ങള്ക്കു നീ എപ്പോഴും ആശ്രയമാണ്; അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ഞങ്ങള് നിന്നോട് ഒരു വരം ചോദിക്കുന്നു, കാരണം നീ വരദനായിരിക്കുന്നു.
ഭീഷ്മ ഉവാച। കിമര്ഥം സഹസാ വിംധ്യഃ പ്രവൃദ്ധഃ ക്രോധമൂര്ച്ഛിതഃ। ഏതദിച്ഛാമ്യഹം ശ്രോതും വിസ്തരേണ മഹാമുനേ
ഭീഷ്മന് പറഞ്ഞു: വിന്ദ്യപര്വതം എങ്ങനെ അപ്രത്യക്ഷമായി കോപത്തില് വളര്ന്നു? മഹാമുനിയേ, ഇതിന്റെ വിശദമായ കഥ ഞാന് കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
പുലസ്ത്യ ഉവാച। അദ്രിരാജം മഹാശൈലം മേരും കനകപര്വതമ്। ഉദയേഽസ്തമയേ ഭാനുഃ പ്രദക്ഷിണമവര്തത
പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: കനകപർവ്വതമായ മഹാശൈലമായ മേരു, കുന്നിൻ രാജാവിനെ സൂര്യൻ ഉദയത്തിലും അസ്തമയത്തിലും ചുറ്റി നടന്നു.
തം ദൃഷ്ട്വാ തു തദാ വിംധ്യഃ ശൈലഃ സൂര്യമഥാബ്രവീത്। യഥാ ഹി മേരുര്ഭവതാ നിത്യശഃ പരിഗമ്യതേ
അത് കണ്ട വിംധ്യപർവ്വതം സൂര്യനോടു പറഞ്ഞു: നീ എപ്പോഴും മേരുവിനെ ചുറ്റിപ്പോകുന്നതുപോലെ—
പ്രദക്ഷിണം ച ക്രിയതേ മാമേവം കുരു ഭാസ്കര। ഏവമുക്തസ്തതഃ സൂര്യഃ ശൈലേംദ്രം പ്രത്യഭാഷത
—നീ എന്നെയും അങ്ങനെ ചുറ്റണം, ഭാസ്കരാ. അങ്ങനെ വിംധ്യൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ സൂര്യൻ പർവ്വതാധിപനോടു മറുപടി പറഞ്ഞു.
നാഹമാത്മേച്ഛയാ ശൈലം കരോമ്യേനം പ്രദക്ഷിണമ്। ഏഷ മാര്ഗഃ പ്രദിഷ്ടോ മേ യേനേദം നിര്മിതം ജഗത്
ഞാൻ എന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഈ പർവ്വതത്തെ ചുറ്റുന്നില്ല. ഈ വഴി എനിക്ക് നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു; അതുപോലെയാണ് ലോകം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്.