ച്യവനസ്യാശ്രമം ഗത്വാ പുണ്യം ദ്വിജനിഷേവിതമ്। ഫലമൂലാശനാനാം ഹി മുനീനാം ഭക്ഷിതം ശതം
ച്യവനന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയ ദാനവർ, പുണ്യമായും ദ്വിജന്മാർ നിറഞ്ഞതുമായ ആ സ്ഥലത്ത്, പഴങ്ങളും കിഴങ്ങുകളും മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്ന നൂറ് മുനിമാരെ തിന്നുകളഞ്ഞു.
ഏവം രാത്രൌ സ്മ കുര്വംതോ വിവിശുശ്ചാര്ണവം ദിവാ। ഭരദ്വാജാശ്രമം ഗത്വാ നിയതാ ബ്രഹ്മചാരിണഃ
അങ്ങനെ, രാത്രിയിൽ അക്രമങ്ങൾ നടത്തി, പകൽ കാട്ടിലേക്ക് കടന്നു; അവർ ഭരദ്വാജന്റെ ആശ്രമത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, അവിടെ നിർബന്ധമായ ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന മുനിമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വാതാഹാരാംബുഭക്ഷാശ്ച വിംശതിശ്ച നിഷൂദിതാഃ। ഏവം ക്രമേണ ഭക്ഷാര്ഥം മുനീനാം ദാനവാസ്തദാ
അവിടെ, വായുവും വെള്ളവും മാത്രം ഭക്ഷ്യമായിരുന്ന ഇരുപത് മുനിമാരെ ദാനവർ കൊല്ലി; ഇങ്ങനെ, ക്രമേണ, മുനിമാരെ ഭക്ഷിക്കാൻ അവർ തുടർന്നു.
നിശായാം പര്യധാവംത ശക്താ ഭുജബലാശ്രയാത്। കാലേന മഹതാ തേ വൈ ജഘ്നുര്മുനിഗണാന്ബഹൂന്
രാത്രിയിൽ, സ്വന്തം കൈവശമുള്ള ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച്, അവർ ചുറ്റി അലയുകയായിരുന്നു; അങ്ങനെ, കാലക്രമേണ, അവർ അനേകം മുനിസമൂഹങ്ങളെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
ന ചൈതാനവബുധ്യംത മനുജാ മനുജാധിപ। നിസ്വാധ്യായവഷട്കാരം നഷ്ടയജ്ഞോത്സവക്രിയമ്
മനുഷ്യരാജാവേ, മനുഷ്യർക്ക് ഇതൊന്നും മനസ്സിലായില്ല; സ്വാധ്യായവും യജ്ഞസംബന്ധമായ വിളികളും ഇല്ലാതായി, യജ്ഞോത്സവങ്ങളും നശിച്ചു.
ജഗദാസീന്നിരുത്സാഹം കാലേയഭയപീഡിതം। ഏവം പ്രക്ഷീയമാണാസ്തേ മാനവാ മനുജേശ്വര
കാലേയന്മാരുടെ ഭയത്തിൽ ലോകം ഉത്സാഹംകുറഞ്ഞു, ഭീതിയിൽ ആകുലമായി; അങ്ങനെ, മനുഷ്യരാജാവേ, മനുഷ്യർ നശിച്ചുപോകുകയായിരുന്നു.
ആത്മത്രാണപരാ ഭീതാഃ പ്രാദ്രവംസ്തു ദിശോ ദശ। കേചിദ്ഗുഹാം പ്രവിവിശുര്വികീര്ണാശ്ചാപരേ ദ്വിജാഃ
സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ മാത്രം ഉദ്ദേശിച്ച ഭീതിച്ചിതരായവർ പത്ത് ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടി; ചിലർ ഗുഹകളിൽ ഒളിച്ചു, മറ്റുള്ളവർ ചിതറിപ്പോയ ദ്വിജന്മാരായിരുന്നു.
അപരേ ച ഭയോദ്വിഗ്നാ ഭയാത്പ്രാണാന്സമത്യജന്। കേചിത്തത്ര മഹേഷ്വാസാഃ ശൂരാഃ പരമദര്പിതാഃ
മറ്റുചിലർ അതിയായ ഭയത്തിൽ, ഭയത്താൽ ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു; അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ചിലർ മഹാബാണധാരികളും വീരരും അത്യന്തം അഭിമാനികളും ആയിരുന്നു.
മാര്ഗമാണാഃ പരം യത്നംദാനവാനാംപ്രചക്രിരേ। നചൈതാനനുജഗ്മുസ്തേ സമുദ്രം സമുപാശ്രിതാന്
അവർ ദാനവരെ പിന്തുടരാൻ എല്ലാം ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ, സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടിയവരെ പിന്തുടരാൻ അവർ തയ്യാറായില്ല.
ശമം ന ജഗ്മുഃ പരമമാജഗ്മുഃ ക്ഷയമേവ ച। ജഗത്പ്രശമനേ ജാതേ നഷ്ടയജ്ഞോത്സവക്രിയേ
അവർക്ക് സമാധാനം ലഭിച്ചില്ല, നാശം മാത്രമേ ഉണ്ടായുള്ളു; യജ്ഞോത്സവങ്ങൾ നശിച്ചപ്പോൾ ലോകം അശാന്തിയായി.
ആജഗ്മുഃ പരമോദ്വിഗ്നാസ്ത്രിദശാ മനുജേശ്വര। സമേത്യ സമഹേംദ്രാസ്തു ഭയാന്മംത്രം പ്രചക്രിരേ
മനുഷ്യരാജാവേ, അതിനുശേഷം, ദേവന്മാർ അതിയായ ഉത്കണ്ഠയോടെ, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം കൂടിച്ചേർന്നു, ഭയത്താൽ ചേർന്ന് ആലോചന നടത്തി.
നാരായണം പുരസ്കൃത്യ വൈകുംഠമപരാജിതമ്। തതോ ദേവാസ്സമേതാസ്തേ തദോചുര്മധുസൂദനമ്
വൈകുണ്ഠത്തിലെ ജയിക്കാനാവാത്ത നാരായണനെ മുന്നിൽ വെച്ച്, ദേവന്മാർ ഒത്തുചേർന്നു, മധുസൂദനനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ത്വം നഃ സ്രഷ്ടാ ച ഗോപ്താ ച ഭര്താ ച ജഗതഃ പ്രഭോ। ത്വയാ സൃഷ്ടം ജഗത്സര്വം യച്ചേംഗം യച്ച നേങ്ഗതി
പ്രഭോ, നീയാണു ഞങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും രക്ഷകനും പോഷകനും; നീ സൃഷ്ടിച്ചതാണു സകലവും, ചലിക്കുന്നതും അചലവും.
ത്വയാ ഭൂമിഃ പുരാ നഷ്ടാ സമുദ്രാത്പുഷ്കരേക്ഷണ। വാരാഹം രൂപമാസ്ഥായ ജഗദര്ഥേ സമുദ്ധൃതാ
പുഷ്കരാക്ഷാ, ഭൂമി ഒരിക്കൽ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി നീ വരാഹരൂപം ധരിച്ചു അവളെ ഉയർത്തി.
ആദിദൈത്യോ മഹാവീര്യോ ഹിരണ്യകശിപുഃ പുരാ। നാരസിംഹം വപുഃ കൃത്വാ സൂദിതഃ പുരുഷോത്തമ
പുരാതനകാലത്ത്, മഹാവീര്യശാലിയായ ആദിദാനവൻ ഹിരണ്യകശിപുവിനെ, നരസിംഹരൂപം ധരിച്ച്, പരമപുരുഷനായ നീ വധിച്ചു.
അവധ്യഃ സര്വഭൂതാനാം ബലിശ്ചാപി മഹാസുരഃ। വാമനം വപുരാസ്ഥായ ത്രൈലോക്യാദ്ഭ്രംശിതസ്ത്വയാ
സകലഭൂതങ്ങൾക്കും ജയിക്കാനാവാത്ത മഹാസുരനായ ബലിയെ, വാമനരൂപം ധരിച്ചു, നീ മൂന്നു ലോകങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി.
അസുരഃ സുമഹേഷ്വാസോ ജംഭ ഇത്യഭിവിശ്രുതഃ। യജ്ഞക്ഷോഭകരഃ ക്രൂരസ്ത്വമരൈര്വിനിപാതിതഃ
യജ്ഞങ്ങൾ അശാന്തമാക്കുന്ന ക്രൂരനും മഹാബാണധാരിയുമായ ജംഭൻ എന്ന അസുരനെ, ദേവന്മാരോടൊപ്പം നീ സംഹരിച്ചു.
ഏവമാദീനി കര്മാണി യേഷാം സംഖ്യാ ന വിദ്യതേ। അസ്മാകം ഭയഭീതാനാം ത്വം ഗതിര്മധുസൂദന
ഇങ്ങനെ, നിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ എണ്ണമറ്റവയാണ്; ഭയത്താൽ വിറയക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് നീയാണു ആശ്രയം, മധുസൂദന.
തസ്മാത്ത്വാം ദേവദേവേശ ലോകാര്ഥം ജ്ഞാപയാമഹേ। രക്ഷ ലോകാംശ്ച ദേവാംശ്ച ശക്രം ച മഹതോ ഭയാത്
അതിനാല്, ദേവദേവനേ, ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിയ്ക്കായി ഞങ്ങള് നിന്നോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു. മഹാഭയത്തില് നിന്ന് ലോകങ്ങളെയും ദേവന്മാരെയും ഇന്ദ്രനെയും രക്ഷിക്കണമേ.
ഭവത്പ്രസാദാദ്വര്തംതേ പ്രജാസ്സര്വാശ്ചതുര്വിധാഃ। സ്വസ്ഥാ ഭവംതി മനുജാ ഹവ്യകവ്യൈര്ദിവൌകസഃ
നിന്റെ കൃപയാല് നാലു തരത്തിലുള്ള സകല ജീവികളും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു; മനുഷ്യര് സുഖമായിരിക്കുന്നു, ദേവന്മാര് ഹവികളും പിതൃകര്മ്മങ്ങളും കൊണ്ടു തൃപ്തരാകുന്നു.
ലോകാ ഹ്യേവം പ്രവര്തംതേ അന്യോന്യം ച സമാശ്രിതാഃ। ത്വത്പ്രഭാവാന്നിരുദ്വിഗ്നാസ്ത്വയൈവ പരിരക്ഷിതാഃ
ലോകങ്ങള് ഇങ്ങനെ പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചാണ് നിലനില്ക്കുന്നത്; നിന്റെ ശക്തിയാല് അവര്ക്ക് ഭയം ഇല്ലാതായി, നീയൊന്നാണ് അവരെ സംരക്ഷിക്കുന്നത്.
ഇദം ച സമനുപ്രാപ്തം ലോകാനാം ഭയമുത്തമ്। ജാനീമോ ന ച കേനൈതേ വധ്യംതേ ബ്രാഹ്മണാ നിശി
ഇപ്പോള് ലോകങ്ങളെ വലിയ ഭയം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു; ആരാണ് ഈ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ രാത്രിയില് കൊല്ലുന്നതെന്ന് ഞങ്ങള്ക്കറിയില്ല.
ബ്രാഹ്മണേഷു ച ക്ഷീണേഷു പൃഥിവീ ക്ഷയമേഷ്യതി। ത്വത്പ്രസാദാന്മഹാബാഹോ ലോകാസ്സര്വേ ജഗത്പതേ
ബ്രാഹ്മണന്മാര് ഇല്ലാതായാല് ഭൂമി നശിക്കും; മഹാബാഹുവായ ലോകനാഥാ, നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താല് എല്ലാ ജീവികളും നിലനില്ക്കുന്നു.
വിനാശം നാധിഗച്ഛേയുസ്ത്വയാ വൈ പരിരക്ഷിതാഃ। വിഷ്ണു ഉവാച। വിദിതം മേ സുരാസ്സര്വം പ്രജായാഃ ക്ഷയകാരണമ്
നീ സംരക്ഷിച്ചാല് അവര്ക്ക് നാശം സംഭവിക്കില്ല; അല്ലെങ്കില് അവര് നശിക്കും. വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരേ, സകല ജീവികളുടെ നാശകാരണം എനിക്ക് അറിയാം.
ഭവതാം ചാപി വക്ഷ്യാമി ശൃണുധ്വം വിഗതജ്വരാഃ। കാലകേയാ ഇതി ഖ്യാതാ ഗണാഃ പരമദാരുണാഃ
നിങ്ങള്ക്കുമാണ് ഞാന് പറയുന്നത്; ഭയമില്ലാതെ കേള്ക്കൂ. കാലകേയന്മാര് എന്ന പേരില് അറിയപ്പെടുന്ന ഭയങ്കരമായ ഒരു കൂട്ടം ദാനവരാണ് അവര്.
തേ വൃത്രം നിഹതം ദൃഷ്ട്വാ സഹസ്രാക്ഷേണ ധീമതാ। ജീവിതം പരിരക്ഷന്തഃ പ്രവിഷ്ടാ വരുണാലയമ്
ബുദ്ധിമാനായ ആയിരം കണ്ണുള്ളവന് വൃത്രനെ കൊല്ലുന്നത് കണ്ടപ്പോള്, ജീവന് രക്ഷിക്കാന് അവര് വരുണന്റെ വസതിയിലേക്ക് കടന്നു.
തേ പ്രവിശ്യോദധിം ഘോരം നാനാഗ്രാഹസമാകുലമ്। ഉത്സാദനാര്ഥം ലോകസ്യ രാത്രൌ ഘ്നംതി മുനീനിഹ
അവര് ഭയങ്കരമായ, പലതരം ജലജീവികളാല് നിറഞ്ഞ സമുദ്രത്തിലേക്ക് കടന്നു; ലോകത്തെ നശിപ്പിക്കാന് ഇവിടെയെത്തി രാത്രിയില് മുനിമാരെ കൊല്ലുന്നു.
ന തു ശക്യാഃ ക്ഷയം നേതും സമുദ്രാംതര്ഹിതാ ഹി തേ। സമുദ്രസ്യ ക്ഷയേ ബുദ്ധിര്ഭവദ്ഭിഃ പരിചിംത്യതാമ്
എന്നാല് അവരെ നശിപ്പിക്കാന് കഴിയില്ല, കാരണം അവര് സമുദ്രത്തിനകത്ത് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; സമുദ്രം എങ്ങനെ ഉണക്കാമെന്ന് നിങ്ങള് ആലോചിക്കണം.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചോ ദേവാ വിഷ്ണുനാ സമുദാഹൃതമ്। പരമേഷ്ഠിനമാസാദ്യ അഗസ്ത്യസ്യാശ്രമം യയുഃ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകള് കേട്ട ദേവന്മാര് പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിനെ സമീപിച്ച് അഗസ്ത്യന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.
തത്രാപശ്യന്മഹാത്മാനം വാരുണം ദീപ്തതേജസമ്। ഉപാസ്യമാനമൃഷിഭിര്ദ്ദേവൈരിവ പിതാമഹമ്
അവിടെ, മഹാത്മാവായ വരുണപുത്രനെ, ദീപ്തമായ തേജസ്സോടെ, മുനിമാരാല് ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവനായി, ദേവന്മാര് പിതാമഹനെപ്പോലെ കണ്ടു.