സര്വേ ച ദേവാ മുദിതാഃ പ്രഹൃഷ്ടാഃ സഹര്ഷയശ്ചൈനമഥോ സ്തുവംതി। ശേഷാംശ്ച ദൈത്യാംസ്ത്വരിതം സമേത്യ ജഘ്നുഃ സുരാ വൃത്രവധാഭിതപ്താന്
എല്ലാ ദേവതകളും സന്തോഷത്തോടെ ഇന്ദ്രനെ പുകഴ്ത്തി; വൃത്രന്റെ മരണത്തിൽ ദുഃഖിതരായ ശേഷമുള്ള ദൈത്യന്മാരെ ദേവതകൾ വേഗത്തിൽ കൊല്ലിച്ചു.
തേ വധ്യമാനാസ്ത്രിദശൈസ്തദാനീം മഹാസുരാ വായുസമാനവേഗാഃ। സമുദ്രമേവാവിവിശുര്ഭയാര്താഃ പ്രവിശ്യ ചൈവോദധിമപ്രമേയമ്
വായുവിനെപ്പോലെ വേഗമുള്ള മഹാസുരന്മാർ ദേവതകൾ കൊല്ലുമ്പോൾ, ഭയത്താൽ സമുദ്രത്തിൽ കയറി, അതിരില്ലാത്ത കടലിൽ മുങ്ങി.
ഝഷാകുലം രത്നസമാകുലം ച തദാ സ്മ മംത്രം സഹിതാഃ പ്രചക്രുഃ। തത്ര സ്മ കേചിന്മതിനിശ്ചയജ്ഞാസ്താംസ്താനുപായാന്പരിചിംതയംതഃ
മീനുകൾ നിറഞ്ഞ, രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ സമുദ്രത്തിൽ അവർ ഒരുമിച്ച് മന്ത്രങ്ങൾ ചെയ്തു; ചിലർ ഉറച്ച മനസ്സോടെ വിവിധ മാർഗങ്ങൾ ആലോചിച്ചു.
ഭയാര്ദിതാ ദേവനികായതപ്താസ്ത്രൈലോക്യനാശായ മതിം പ്രചക്രുഃ। തേഷാം തു തത്ര ക്ഷയകാലയോഗാദ്ഘോരാമതിശ്ചിംതയതാം ബഭൂവ൧൦൦ 1.19.
ഭയത്താൽ ദേവതകളുടെ ശക്തിയിൽ ദുഃഖിതരായ അവർ, മൂന്ന് ലോകങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു; അവരുടെ നാശകാലം അടുത്തപ്പോൾ, ഭയാനകമായ ഒരു ചിന്ത അവരിൽ ഉദിച്ചു.
യേ സംതി വിദ്യാതപസോപപന്നാസ്തേഷാം വിനാശഃ പ്രഥമം ച കാര്യഃ। ലോകാശ്ച സര്വേ തപസാ ധ്രിയംതേ തസ്മാത്ത്വരധ്വം തപസഃ ക്ഷയായ
വിദ്യയും തപസ്സും ഉള്ളവരെ ആദ്യം നശിപ്പിക്കണം, കാരണം എല്ലാ ലോകങ്ങളും തപസ്സിൽ നിലനിൽക്കുന്നു; അതിനാൽ തപസ്സിന്റെ നാശം വേഗത്തിൽ വരുത്തുക.
യേ സംതി കേചിദ്ധി വസുംധരായാം തപസ്വിനോ ധര്മവിദശ്ച തജ്ജ്ഞാഃ। തേഷാം വധശ്ചക്രിയതാം ഹി ക്ഷിപ്രം തേഷു പ്രണഷ്ടേഷു ജഗദ്വിനഷ്ടമ്
ഭൂമിയിൽ ഉള്ള തപസ്വികളും ധർമ്മം അറിയുന്നവരും, അവരെ വേഗത്തിൽ കൊല്ലണം; അവർ നശിച്ചാൽ ലോകം തന്നെ നശിക്കും.
ഏവം ഹി സര്വേ ഗതബുദ്ധിഭാവാ ജഗദ്വിനാശേ പരമപ്രഹൃഷ്ടാഃ। ദുര്ഗംസമാശ്രിത്യ മഹോര്മിമംതം രത്നാകരം വാരുണമാലയം സ്മ
അങ്ങനെ, ലോകനാശത്തിൽ മനസ്സു നിശ്ചയിച്ച, ബുദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ട എല്ലാവരും, വാരുണൻ വസിക്കുന്ന, വലിയ തിരമാലകളുള്ള, രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ സമുദ്രം കോട്ടപോലെ ആശ്രയിച്ചു.
സമുദ്രം തേ സമാസാദ്യ വാരുണം ത്വംഭസാം നിധിം। കാലേയാസ്സമപദ്യംത ത്രൈലോക്യസ്യ വിനാശനേ
വാരുണന്റെ ജലനിധിയായ സമുദ്രം എത്തിയപ്പോൾ, കാലേയന്മാർ മൂന്ന് ലോകങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ അവിടെ ഒത്തുചേർന്നു.
തേ രാത്രൌ സമഭിക്രുദ്ധാ ബഭക്ഷുസ്താംസ്തദാ മുനീന്। ആശ്രമേഷു ച യേ സംതി പുണ്യേഷ്വായതനേഷു ച
അപ്പോൾ, രാത്രിയിൽ, ക്രോധം നിറഞ്ഞ അവർ, ആശ്രമങ്ങളിലും പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിലും താമസിക്കുന്ന മുനിമാരെ ഭക്ഷിച്ചു.
വസിഷ്ഠസ്യാശ്രമേ വിപ്രാ ഭക്ഷിതാസ്തൈര്ദുരാത്മഭിഃ। അശീതിഃ ശതമഷ്ടൌ ച വനേ ചാന്യേ തപസ്വിനഃ
വസിഷ്ഠന്റെ ആശ്രമത്തിൽ, ദുഷ്ടന്മാർ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷിച്ചു; കാടിൽ മറ്റുള്ള എൺപത്തിയെട്ട് ശതം തപസ്വികളും അങ്ങനെ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ച്യവനസ്യാശ്രമം ഗത്വാ പുണ്യം ദ്വിജനിഷേവിതമ്। ഫലമൂലാശനാനാം ഹി മുനീനാം ഭക്ഷിതം ശതം
ച്യവനന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയ ദാനവർ, പുണ്യമായും ദ്വിജന്മാർ നിറഞ്ഞതുമായ ആ സ്ഥലത്ത്, പഴങ്ങളും കിഴങ്ങുകളും മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്ന നൂറ് മുനിമാരെ തിന്നുകളഞ്ഞു.
ഏവം രാത്രൌ സ്മ കുര്വംതോ വിവിശുശ്ചാര്ണവം ദിവാ। ഭരദ്വാജാശ്രമം ഗത്വാ നിയതാ ബ്രഹ്മചാരിണഃ
അങ്ങനെ, രാത്രിയിൽ അക്രമങ്ങൾ നടത്തി, പകൽ കാട്ടിലേക്ക് കടന്നു; അവർ ഭരദ്വാജന്റെ ആശ്രമത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, അവിടെ നിർബന്ധമായ ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന മുനിമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വാതാഹാരാംബുഭക്ഷാശ്ച വിംശതിശ്ച നിഷൂദിതാഃ। ഏവം ക്രമേണ ഭക്ഷാര്ഥം മുനീനാം ദാനവാസ്തദാ
അവിടെ, വായുവും വെള്ളവും മാത്രം ഭക്ഷ്യമായിരുന്ന ഇരുപത് മുനിമാരെ ദാനവർ കൊല്ലി; ഇങ്ങനെ, ക്രമേണ, മുനിമാരെ ഭക്ഷിക്കാൻ അവർ തുടർന്നു.
നിശായാം പര്യധാവംത ശക്താ ഭുജബലാശ്രയാത്। കാലേന മഹതാ തേ വൈ ജഘ്നുര്മുനിഗണാന്ബഹൂന്
രാത്രിയിൽ, സ്വന്തം കൈവശമുള്ള ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച്, അവർ ചുറ്റി അലയുകയായിരുന്നു; അങ്ങനെ, കാലക്രമേണ, അവർ അനേകം മുനിസമൂഹങ്ങളെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
ന ചൈതാനവബുധ്യംത മനുജാ മനുജാധിപ। നിസ്വാധ്യായവഷട്കാരം നഷ്ടയജ്ഞോത്സവക്രിയമ്
മനുഷ്യരാജാവേ, മനുഷ്യർക്ക് ഇതൊന്നും മനസ്സിലായില്ല; സ്വാധ്യായവും യജ്ഞസംബന്ധമായ വിളികളും ഇല്ലാതായി, യജ്ഞോത്സവങ്ങളും നശിച്ചു.
ജഗദാസീന്നിരുത്സാഹം കാലേയഭയപീഡിതം। ഏവം പ്രക്ഷീയമാണാസ്തേ മാനവാ മനുജേശ്വര
കാലേയന്മാരുടെ ഭയത്തിൽ ലോകം ഉത്സാഹംകുറഞ്ഞു, ഭീതിയിൽ ആകുലമായി; അങ്ങനെ, മനുഷ്യരാജാവേ, മനുഷ്യർ നശിച്ചുപോകുകയായിരുന്നു.
ആത്മത്രാണപരാ ഭീതാഃ പ്രാദ്രവംസ്തു ദിശോ ദശ। കേചിദ്ഗുഹാം പ്രവിവിശുര്വികീര്ണാശ്ചാപരേ ദ്വിജാഃ
സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ മാത്രം ഉദ്ദേശിച്ച ഭീതിച്ചിതരായവർ പത്ത് ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടി; ചിലർ ഗുഹകളിൽ ഒളിച്ചു, മറ്റുള്ളവർ ചിതറിപ്പോയ ദ്വിജന്മാരായിരുന്നു.
അപരേ ച ഭയോദ്വിഗ്നാ ഭയാത്പ്രാണാന്സമത്യജന്। കേചിത്തത്ര മഹേഷ്വാസാഃ ശൂരാഃ പരമദര്പിതാഃ
മറ്റുചിലർ അതിയായ ഭയത്തിൽ, ഭയത്താൽ ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു; അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ചിലർ മഹാബാണധാരികളും വീരരും അത്യന്തം അഭിമാനികളും ആയിരുന്നു.
മാര്ഗമാണാഃ പരം യത്നംദാനവാനാംപ്രചക്രിരേ। നചൈതാനനുജഗ്മുസ്തേ സമുദ്രം സമുപാശ്രിതാന്
അവർ ദാനവരെ പിന്തുടരാൻ എല്ലാം ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ, സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടിയവരെ പിന്തുടരാൻ അവർ തയ്യാറായില്ല.
ശമം ന ജഗ്മുഃ പരമമാജഗ്മുഃ ക്ഷയമേവ ച। ജഗത്പ്രശമനേ ജാതേ നഷ്ടയജ്ഞോത്സവക്രിയേ
അവർക്ക് സമാധാനം ലഭിച്ചില്ല, നാശം മാത്രമേ ഉണ്ടായുള്ളു; യജ്ഞോത്സവങ്ങൾ നശിച്ചപ്പോൾ ലോകം അശാന്തിയായി.
ആജഗ്മുഃ പരമോദ്വിഗ്നാസ്ത്രിദശാ മനുജേശ്വര। സമേത്യ സമഹേംദ്രാസ്തു ഭയാന്മംത്രം പ്രചക്രിരേ
മനുഷ്യരാജാവേ, അതിനുശേഷം, ദേവന്മാർ അതിയായ ഉത്കണ്ഠയോടെ, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം കൂടിച്ചേർന്നു, ഭയത്താൽ ചേർന്ന് ആലോചന നടത്തി.
നാരായണം പുരസ്കൃത്യ വൈകുംഠമപരാജിതമ്। തതോ ദേവാസ്സമേതാസ്തേ തദോചുര്മധുസൂദനമ്
വൈകുണ്ഠത്തിലെ ജയിക്കാനാവാത്ത നാരായണനെ മുന്നിൽ വെച്ച്, ദേവന്മാർ ഒത്തുചേർന്നു, മധുസൂദനനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ത്വം നഃ സ്രഷ്ടാ ച ഗോപ്താ ച ഭര്താ ച ജഗതഃ പ്രഭോ। ത്വയാ സൃഷ്ടം ജഗത്സര്വം യച്ചേംഗം യച്ച നേങ്ഗതി
പ്രഭോ, നീയാണു ഞങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും രക്ഷകനും പോഷകനും; നീ സൃഷ്ടിച്ചതാണു സകലവും, ചലിക്കുന്നതും അചലവും.
ത്വയാ ഭൂമിഃ പുരാ നഷ്ടാ സമുദ്രാത്പുഷ്കരേക്ഷണ। വാരാഹം രൂപമാസ്ഥായ ജഗദര്ഥേ സമുദ്ധൃതാ
പുഷ്കരാക്ഷാ, ഭൂമി ഒരിക്കൽ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി നീ വരാഹരൂപം ധരിച്ചു അവളെ ഉയർത്തി.
ആദിദൈത്യോ മഹാവീര്യോ ഹിരണ്യകശിപുഃ പുരാ। നാരസിംഹം വപുഃ കൃത്വാ സൂദിതഃ പുരുഷോത്തമ
പുരാതനകാലത്ത്, മഹാവീര്യശാലിയായ ആദിദാനവൻ ഹിരണ്യകശിപുവിനെ, നരസിംഹരൂപം ധരിച്ച്, പരമപുരുഷനായ നീ വധിച്ചു.
അവധ്യഃ സര്വഭൂതാനാം ബലിശ്ചാപി മഹാസുരഃ। വാമനം വപുരാസ്ഥായ ത്രൈലോക്യാദ്ഭ്രംശിതസ്ത്വയാ
സകലഭൂതങ്ങൾക്കും ജയിക്കാനാവാത്ത മഹാസുരനായ ബലിയെ, വാമനരൂപം ധരിച്ചു, നീ മൂന്നു ലോകങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി.
അസുരഃ സുമഹേഷ്വാസോ ജംഭ ഇത്യഭിവിശ്രുതഃ। യജ്ഞക്ഷോഭകരഃ ക്രൂരസ്ത്വമരൈര്വിനിപാതിതഃ
യജ്ഞങ്ങൾ അശാന്തമാക്കുന്ന ക്രൂരനും മഹാബാണധാരിയുമായ ജംഭൻ എന്ന അസുരനെ, ദേവന്മാരോടൊപ്പം നീ സംഹരിച്ചു.
ഏവമാദീനി കര്മാണി യേഷാം സംഖ്യാ ന വിദ്യതേ। അസ്മാകം ഭയഭീതാനാം ത്വം ഗതിര്മധുസൂദന
ഇങ്ങനെ, നിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ എണ്ണമറ്റവയാണ്; ഭയത്താൽ വിറയക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് നീയാണു ആശ്രയം, മധുസൂദന.
തസ്മാത്ത്വാം ദേവദേവേശ ലോകാര്ഥം ജ്ഞാപയാമഹേ। രക്ഷ ലോകാംശ്ച ദേവാംശ്ച ശക്രം ച മഹതോ ഭയാത്
അതിനാല്, ദേവദേവനേ, ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിയ്ക്കായി ഞങ്ങള് നിന്നോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു. മഹാഭയത്തില് നിന്ന് ലോകങ്ങളെയും ദേവന്മാരെയും ഇന്ദ്രനെയും രക്ഷിക്കണമേ.
ഭവത്പ്രസാദാദ്വര്തംതേ പ്രജാസ്സര്വാശ്ചതുര്വിധാഃ। സ്വസ്ഥാ ഭവംതി മനുജാ ഹവ്യകവ്യൈര്ദിവൌകസഃ
നിന്റെ കൃപയാല് നാലു തരത്തിലുള്ള സകല ജീവികളും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു; മനുഷ്യര് സുഖമായിരിക്കുന്നു, ദേവന്മാര് ഹവികളും പിതൃകര്മ്മങ്ങളും കൊണ്ടു തൃപ്തരാകുന്നു.