തേ ഹേമകവചാ ഭൂത്വാ കാലേയാഃ പരിഘായുധാഃ। ത്രിദശാനഭ്യവര്തന്ത ദാവദഗ്ധാ ഇവ ദ്രുമാഃ
പൊൻ കവചം ധരിച്ചും ഇരുമ്പ് ഗദകൾ കൈവശം വച്ചും കാലകേയന്മാർ ദേവന്മാരുടെ നേരെ കാട്ടുതീയിൽ ചുട്ടുപോകുന്ന വൃക്ഷങ്ങളെപ്പോലെ മുന്നേറി.
തേഷാം വേഗവതാം വേഗം സഹിതാനാം പ്രധാവതാമ്। ന ശേകുഃ സഹിതാഃ സോഢും ഭഗ്നാസ്തേ പ്രാദ്രവന്ഭയാത്
അവരുടെയൊക്കെ ചേർന്ന ശക്തിയേയും വേഗതയേയും ദേവന്മാർ സഹിക്കാനാവാതെ ഭയത്താൽ തകർന്നു ഓടി.
താന്ദൃഷ്ട്വാ ദ്രവതോ ഭീതാന്സഹസ്രാക്ഷഃ പുരംദരഃ। വൃത്രം ച വര്ദ്ധമാനം തു കശ്മലം മഹദാവിശത്
അവരെ ഭയത്താൽ ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ടു, ആയിരം കണ്ണുകളുള്ള പുരന്ദരൻ, അതായത് ഇന്ദ്രൻ, വൃത്രൻ ശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതും കണ്ടു, വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു.
തം ശക്രം കശ്മലാവിഷ്ടം ദൃഷ്ട്വാ വിഷ്ണുഃ സനാതനഃ। സ്വതേജോ വ്യദധാച്ഛക്രേ ബലമസ്യ വിവര്ധയന്
ശോകത്തിൽ മുങ്ങിയ ഇന്ദ്രനെ കണ്ടു, ശാശ്വതനായ വിഷ്ണു തന്റെ തേജസ് ഇന്ദ്രനിൽ പകർന്നു, അവന്റെ ശക്തി വളരെ വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
വിഷ്ണുനാപ്യായിതം ശക്രം ദൃഷ്ട്വാദേ വഗണാസ്തദാ। സര്വേ തേജസ്സമാദധ്യുസ്തഥാ ബ്രഹ്മര്ഷയോഽമലാഃ
വിഷ്ണുവിന്റെ ശക്തിയാൽ ഉജ്ജീവിതനായ ഇന്ദ്രനെ ദേവതകൾ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവതകളും ശുദ്ധമായ ബ്രഹ്മർഷിമാരും ചേർന്ന് അവനിൽ തേജസ് പകർന്നു.
സ സമാപ്യായിതഃ ശക്രോ വിഷ്ണുനാ ദൈവതൈഃ സഹ। ഋഷിഭിശ്ച മഹാഭാഗൈര്ബലവാന്സമപദ്യത
വിഷ്ണുവും ദേവതകളും മഹാഭാഗ്യശാലിയായ ഋഷിമാരും ചേർന്ന് ശക്തി നൽകിയതോടെ ഇന്ദ്രൻ അതീവ ബലശാലിയായി.
ജ്ഞാത്വാ ബലസ്ഥം ത്രിദശാധിപം തം നനാദ വൃത്രസ്സുമഹാനി നാദമ്। തസ്യ പ്രണാദേന ധരാ ദിശശ്ച ഖം ദ്യൌര്നഗാശ്ചേതി ചചാല സര്വം
ദേവതകളുടെ അധിപൻ ഇപ്പോൾ ശക്തിയുള്ളവനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, വൃത്രൻ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ഉരുണ്ടു; ആ ശബ്ദത്തിൽ ഭൂമി, ദിശകൾ, ആകാശം, ദ്യുൽലോകം, പർവതങ്ങൾ എല്ലാം നടുങ്ങി.
തതോ മഹേംദ്രഃ പരമാഭിതപ്തഃ ശ്രുത്വാ രവം ഘോരതരം മഹാംതമ്। ഭയേന മഗ്നസ്ത്വരിതം മുമോച വജ്രം മഹാന്തം ഖലു തസ്യ ശീര്ഷേ
പിന്നീട് മഹേന്ദ്രൻ, അതീവ വേദനയോടെ, ആ ഭയാനകവും വലിയതുമായ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ, ഭയത്തിൽ മുങ്ങി, വൃത്രന്റെ തലയിൽ വലിയ വജ്രം വേഗത്തിൽ എറിഞ്ഞു.
സ ശക്രവജ്രാഭിഹതഃ പപാത മഹാസ്വനഃ കാംചനമാല്യധാരീ। യഥാ മഹാശൈലവരഃ പുരസ്താത്സ മംദരോ വിഷ്ണുകരാത്പ്രമുക്തഃ
ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം വൃത്രനെ തട്ടി, വൃത്രൻ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ വീണു; സ്വർണ്ണമാലകൾ അണിഞ്ഞവൻ, വിഷ്ണുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് മന്ദരപർവതം വീണതുപോലെ.
തസ്മിന്ഹതേ ദൈത്യവരേ ഭയാര്തഃ ശക്രഃ പ്രദുദ്രാവ സരഃ പ്രവേഷ്ടും। വജ്രം ച മേനേ സ്വകരാത്പ്രമുക്തം വൃത്രം ഭയാച്ചൈവ ഹതം ന പശ്യതി
ആ ദൈത്യനായ വൃത്രൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ, ഭയത്താൽ ഇന്ദ്രൻ ഒരു തടാകത്തിൽ കയറിയു; വജ്രം എറിഞ്ഞതും, ഭയത്താൽ വൃത്രൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതും അവൻ കണ്ടില്ല.
സര്വേ ച ദേവാ മുദിതാഃ പ്രഹൃഷ്ടാഃ സഹര്ഷയശ്ചൈനമഥോ സ്തുവംതി। ശേഷാംശ്ച ദൈത്യാംസ്ത്വരിതം സമേത്യ ജഘ്നുഃ സുരാ വൃത്രവധാഭിതപ്താന്
എല്ലാ ദേവതകളും സന്തോഷത്തോടെ ഇന്ദ്രനെ പുകഴ്ത്തി; വൃത്രന്റെ മരണത്തിൽ ദുഃഖിതരായ ശേഷമുള്ള ദൈത്യന്മാരെ ദേവതകൾ വേഗത്തിൽ കൊല്ലിച്ചു.
തേ വധ്യമാനാസ്ത്രിദശൈസ്തദാനീം മഹാസുരാ വായുസമാനവേഗാഃ। സമുദ്രമേവാവിവിശുര്ഭയാര്താഃ പ്രവിശ്യ ചൈവോദധിമപ്രമേയമ്
വായുവിനെപ്പോലെ വേഗമുള്ള മഹാസുരന്മാർ ദേവതകൾ കൊല്ലുമ്പോൾ, ഭയത്താൽ സമുദ്രത്തിൽ കയറി, അതിരില്ലാത്ത കടലിൽ മുങ്ങി.
ഝഷാകുലം രത്നസമാകുലം ച തദാ സ്മ മംത്രം സഹിതാഃ പ്രചക്രുഃ। തത്ര സ്മ കേചിന്മതിനിശ്ചയജ്ഞാസ്താംസ്താനുപായാന്പരിചിംതയംതഃ
മീനുകൾ നിറഞ്ഞ, രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ സമുദ്രത്തിൽ അവർ ഒരുമിച്ച് മന്ത്രങ്ങൾ ചെയ്തു; ചിലർ ഉറച്ച മനസ്സോടെ വിവിധ മാർഗങ്ങൾ ആലോചിച്ചു.
ഭയാര്ദിതാ ദേവനികായതപ്താസ്ത്രൈലോക്യനാശായ മതിം പ്രചക്രുഃ। തേഷാം തു തത്ര ക്ഷയകാലയോഗാദ്ഘോരാമതിശ്ചിംതയതാം ബഭൂവ൧൦൦ 1.19.
ഭയത്താൽ ദേവതകളുടെ ശക്തിയിൽ ദുഃഖിതരായ അവർ, മൂന്ന് ലോകങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു; അവരുടെ നാശകാലം അടുത്തപ്പോൾ, ഭയാനകമായ ഒരു ചിന്ത അവരിൽ ഉദിച്ചു.
യേ സംതി വിദ്യാതപസോപപന്നാസ്തേഷാം വിനാശഃ പ്രഥമം ച കാര്യഃ। ലോകാശ്ച സര്വേ തപസാ ധ്രിയംതേ തസ്മാത്ത്വരധ്വം തപസഃ ക്ഷയായ
വിദ്യയും തപസ്സും ഉള്ളവരെ ആദ്യം നശിപ്പിക്കണം, കാരണം എല്ലാ ലോകങ്ങളും തപസ്സിൽ നിലനിൽക്കുന്നു; അതിനാൽ തപസ്സിന്റെ നാശം വേഗത്തിൽ വരുത്തുക.
യേ സംതി കേചിദ്ധി വസുംധരായാം തപസ്വിനോ ധര്മവിദശ്ച തജ്ജ്ഞാഃ। തേഷാം വധശ്ചക്രിയതാം ഹി ക്ഷിപ്രം തേഷു പ്രണഷ്ടേഷു ജഗദ്വിനഷ്ടമ്
ഭൂമിയിൽ ഉള്ള തപസ്വികളും ധർമ്മം അറിയുന്നവരും, അവരെ വേഗത്തിൽ കൊല്ലണം; അവർ നശിച്ചാൽ ലോകം തന്നെ നശിക്കും.
ഏവം ഹി സര്വേ ഗതബുദ്ധിഭാവാ ജഗദ്വിനാശേ പരമപ്രഹൃഷ്ടാഃ। ദുര്ഗംസമാശ്രിത്യ മഹോര്മിമംതം രത്നാകരം വാരുണമാലയം സ്മ
അങ്ങനെ, ലോകനാശത്തിൽ മനസ്സു നിശ്ചയിച്ച, ബുദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ട എല്ലാവരും, വാരുണൻ വസിക്കുന്ന, വലിയ തിരമാലകളുള്ള, രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ സമുദ്രം കോട്ടപോലെ ആശ്രയിച്ചു.
സമുദ്രം തേ സമാസാദ്യ വാരുണം ത്വംഭസാം നിധിം। കാലേയാസ്സമപദ്യംത ത്രൈലോക്യസ്യ വിനാശനേ
വാരുണന്റെ ജലനിധിയായ സമുദ്രം എത്തിയപ്പോൾ, കാലേയന്മാർ മൂന്ന് ലോകങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ അവിടെ ഒത്തുചേർന്നു.
തേ രാത്രൌ സമഭിക്രുദ്ധാ ബഭക്ഷുസ്താംസ്തദാ മുനീന്। ആശ്രമേഷു ച യേ സംതി പുണ്യേഷ്വായതനേഷു ച
അപ്പോൾ, രാത്രിയിൽ, ക്രോധം നിറഞ്ഞ അവർ, ആശ്രമങ്ങളിലും പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിലും താമസിക്കുന്ന മുനിമാരെ ഭക്ഷിച്ചു.
വസിഷ്ഠസ്യാശ്രമേ വിപ്രാ ഭക്ഷിതാസ്തൈര്ദുരാത്മഭിഃ। അശീതിഃ ശതമഷ്ടൌ ച വനേ ചാന്യേ തപസ്വിനഃ
വസിഷ്ഠന്റെ ആശ്രമത്തിൽ, ദുഷ്ടന്മാർ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷിച്ചു; കാടിൽ മറ്റുള്ള എൺപത്തിയെട്ട് ശതം തപസ്വികളും അങ്ങനെ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ച്യവനസ്യാശ്രമം ഗത്വാ പുണ്യം ദ്വിജനിഷേവിതമ്। ഫലമൂലാശനാനാം ഹി മുനീനാം ഭക്ഷിതം ശതം
ച്യവനന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയ ദാനവർ, പുണ്യമായും ദ്വിജന്മാർ നിറഞ്ഞതുമായ ആ സ്ഥലത്ത്, പഴങ്ങളും കിഴങ്ങുകളും മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്ന നൂറ് മുനിമാരെ തിന്നുകളഞ്ഞു.
ഏവം രാത്രൌ സ്മ കുര്വംതോ വിവിശുശ്ചാര്ണവം ദിവാ। ഭരദ്വാജാശ്രമം ഗത്വാ നിയതാ ബ്രഹ്മചാരിണഃ
അങ്ങനെ, രാത്രിയിൽ അക്രമങ്ങൾ നടത്തി, പകൽ കാട്ടിലേക്ക് കടന്നു; അവർ ഭരദ്വാജന്റെ ആശ്രമത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, അവിടെ നിർബന്ധമായ ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന മുനിമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വാതാഹാരാംബുഭക്ഷാശ്ച വിംശതിശ്ച നിഷൂദിതാഃ। ഏവം ക്രമേണ ഭക്ഷാര്ഥം മുനീനാം ദാനവാസ്തദാ
അവിടെ, വായുവും വെള്ളവും മാത്രം ഭക്ഷ്യമായിരുന്ന ഇരുപത് മുനിമാരെ ദാനവർ കൊല്ലി; ഇങ്ങനെ, ക്രമേണ, മുനിമാരെ ഭക്ഷിക്കാൻ അവർ തുടർന്നു.
നിശായാം പര്യധാവംത ശക്താ ഭുജബലാശ്രയാത്। കാലേന മഹതാ തേ വൈ ജഘ്നുര്മുനിഗണാന്ബഹൂന്
രാത്രിയിൽ, സ്വന്തം കൈവശമുള്ള ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച്, അവർ ചുറ്റി അലയുകയായിരുന്നു; അങ്ങനെ, കാലക്രമേണ, അവർ അനേകം മുനിസമൂഹങ്ങളെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
ന ചൈതാനവബുധ്യംത മനുജാ മനുജാധിപ। നിസ്വാധ്യായവഷട്കാരം നഷ്ടയജ്ഞോത്സവക്രിയമ്
മനുഷ്യരാജാവേ, മനുഷ്യർക്ക് ഇതൊന്നും മനസ്സിലായില്ല; സ്വാധ്യായവും യജ്ഞസംബന്ധമായ വിളികളും ഇല്ലാതായി, യജ്ഞോത്സവങ്ങളും നശിച്ചു.
ജഗദാസീന്നിരുത്സാഹം കാലേയഭയപീഡിതം। ഏവം പ്രക്ഷീയമാണാസ്തേ മാനവാ മനുജേശ്വര
കാലേയന്മാരുടെ ഭയത്തിൽ ലോകം ഉത്സാഹംകുറഞ്ഞു, ഭീതിയിൽ ആകുലമായി; അങ്ങനെ, മനുഷ്യരാജാവേ, മനുഷ്യർ നശിച്ചുപോകുകയായിരുന്നു.
ആത്മത്രാണപരാ ഭീതാഃ പ്രാദ്രവംസ്തു ദിശോ ദശ। കേചിദ്ഗുഹാം പ്രവിവിശുര്വികീര്ണാശ്ചാപരേ ദ്വിജാഃ
സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ മാത്രം ഉദ്ദേശിച്ച ഭീതിച്ചിതരായവർ പത്ത് ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടി; ചിലർ ഗുഹകളിൽ ഒളിച്ചു, മറ്റുള്ളവർ ചിതറിപ്പോയ ദ്വിജന്മാരായിരുന്നു.
അപരേ ച ഭയോദ്വിഗ്നാ ഭയാത്പ്രാണാന്സമത്യജന്। കേചിത്തത്ര മഹേഷ്വാസാഃ ശൂരാഃ പരമദര്പിതാഃ
മറ്റുചിലർ അതിയായ ഭയത്തിൽ, ഭയത്താൽ ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു; അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ചിലർ മഹാബാണധാരികളും വീരരും അത്യന്തം അഭിമാനികളും ആയിരുന്നു.
മാര്ഗമാണാഃ പരം യത്നംദാനവാനാംപ്രചക്രിരേ। നചൈതാനനുജഗ്മുസ്തേ സമുദ്രം സമുപാശ്രിതാന്
അവർ ദാനവരെ പിന്തുടരാൻ എല്ലാം ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ, സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടിയവരെ പിന്തുടരാൻ അവർ തയ്യാറായില്ല.
ശമം ന ജഗ്മുഃ പരമമാജഗ്മുഃ ക്ഷയമേവ ച। ജഗത്പ്രശമനേ ജാതേ നഷ്ടയജ്ഞോത്സവക്രിയേ
അവർക്ക് സമാധാനം ലഭിച്ചില്ല, നാശം മാത്രമേ ഉണ്ടായുള്ളു; യജ്ഞോത്സവങ്ങൾ നശിച്ചപ്പോൾ ലോകം അശാന്തിയായി.