ശപഥൈഃ സത്യവാക്യേന വംചയിത്വാ മഹാഭയം। നാശനീയം പ്രയത്നേന ന ഗംതവ്യം കഥംചന
ശപഥവും സത്യവാക്യവും കൊണ്ട് വലിയ ഭയം തന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് മറികടക്കാം; എന്നാൽ ശ്രമപൂർവ്വം നാശത്തിലേക്ക് പോകാൻ ഒരിക്കലും പാടില്ല.
നംദേ ന ചൈവ ഗംതവ്യമധര്മഃ ക്രിയതേ ത്വയാ। യദ്ബാലം സ്വസുതം ത്യക്ത്വാ സത്യലോഭേന ഗമ്യതേ
നന്ദേ, നീ പോകാൻ പാടില്ല; സത്യത്തിൽ ആസ്വാദനം കൊണ്ടു സ്വന്തം മകനെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോകുന്നത് നീതിക്കെതിരാണ്.
അത്ര ഗാഥാ പുരാ പ്രോക്താ ഋഷിഭിര്ബ്രഹ്മവാദിഭിഃ। പ്രാണത്യാഗേ സമുത്പന്നേ ശപഥൈര്നാസ്തി പാതകം
ഇവിടെ ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളായ ഋഷിമാർ പഴയകാലത്ത് പറഞ്ഞ ഒരു ഗാഥയുണ്ട്: ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നാൽ ശപഥം പാലിക്കാത്തതിൽ പാപമില്ല.
ഉക്ത്വാനൃതം ഭവേദ്യത്ര പ്രാണിനാം പ്രാണരക്ഷണം। അനൃതം തത്ര സത്യം സ്യാത്സത്യമപ്യനൃതം ഭവേത്
പ്രാണികളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ അനൃതം പറയേണ്ടിവന്നാൽ അതു തന്നെ സത്യമാകും; ചിലപ്പോൾ സത്യം തന്നെ അനൃതമാകാം.
കാമിനീഷു വിവാഹേഷു ഗവാം മുക്തൌ തഥൈവ ച। ബ്രാഹ്മണാനാം വിപത്തൌ ച ശപഥൈര്നാസ്തി പാതകം
സ്ത്രീകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിലും, വിവാഹത്തിലും, പശുക്കളെ മോചിപ്പിക്കുമ്പോഴും, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് അനർത്ഥം സംഭവിക്കുമ്പോഴും ശപഥം പാലിക്കാതിരിക്കാൻ പാപമില്ല.
നംദോവാച। പരേഷാം പ്രാണരക്ഷാര്ഥം വദാമ്യേവാനൃതം വചഃ। നാത്മാര്ഥമുത്സഹേ വക്തും ജീവിതാര്ഥേ കഥംചന
നന്ദ പറഞ്ഞു: മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ അനൃതം പറയാൻ തയ്യാറാണ്; പക്ഷേ, എന്റെ സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ ഒരിക്കലും അതു പറയാൻ കഴിയില്ല.
ഏകഃ സംശ്ലിഷ്യതേ ഗര്ഭേ മരണേ ഭരണേ തഥാ। ഭുംക്തേ ചൈകഃ സുഖം ദുഃഖമതഃ സത്യം വദാമ്യഹമ്
മനുഷ്യൻ ഗർഭത്തിൽ ഒരാളായി മാത്രം ചേർന്ന്, മരണത്തിലും ഭാരങ്ങൾ വഹിക്കുമ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്കാണ്; സന്തോഷവും ദു:ഖവും അനുഭവിക്കുന്നത് ഒരാളാണ്. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ സത്യം പറയുകയാണ്.
സത്യേ പ്രതിഷ്ഠിതാ ലോകാ ധര്മഃ സത്യേ പ്രതിഷ്ഠിതഃ। ഉദധിസ്സത്യവാക്യേന മര്യാദാം ന വിലംഘതേ
ലോകങ്ങൾ സത്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; ധർമ്മവും സത്യത്തിൽ ആധാരമിടുന്നു; സമുദ്രം സത്യവാക്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അതിന്റെ അതിരുകൾ കടക്കാറില്ല.
വിഷ്ണവേ പൃഥിവീം ദത്വാ ബലി പാതാലമാശ്രിതഃ। ഛദ്മനാപി ബലിര്ബദ്ധഃ സത്യവാക്യം ന ചാത്യജത്
വിഷ്ണുവിന് ഭൂമി നൽകിയ ശേഷം ബലി പാതാളത്തിൽ താമസിക്കുന്നു; തന്ത്രംകൊണ്ട് ബലി ബന്ധിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും, സത്യവാക്ക് അവൻ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിച്ചില്ല.
പ്രവര്ധമാനഃ ശൈലേംദ്രഃ ശതശൃംഗഃ സമുത്ഥിതഃ। സത്യേന സംസ്ഥിതോ വിംധ്യഃ പ്രബന്ധം നാതിവര്തതേ
നൂറ് കുന്തുകളുമായി ഉയർന്നിരിക്കുന്ന മഹാ പർവ്വതമായ വിന്ധ്യൻ സത്യത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്നു; അതിന്റെ അതിരുകൾ അതു കടക്കാറില്ല.
സ്വര്ഗാപവര്ഗനരകാഃ സത്യവാചി പ്രതിഷ്ഠിതാഃ। യസ്തു ലോപയതേ വാചമശേഷം തേന ലോപിതം
സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും നരകവും സത്യവാദത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ആരെങ്കിലും സത്യവാക്ക് നശിപ്പിച്ചാൽ, അവൻ ഇതൊക്കെയും നശിപ്പിക്കുന്നു.
യോഽന്യഥാ സംതമാത്മാനമന്യഥാ പ്രതിപദ്യതേ। കിം തേന ന കൃതം പാപം ചോരേണാത്മാപഹാരിണാ൪൦൦ 1.18.
തനിക്കുള്ളത് ഒന്ന് ആയിട്ടും മറ്റൊന്നായി കാണിക്കുന്നവൻ, ആ കള്ളനും ആത്മഹരണക്കാരനും ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത പാപം എന്താണ്?
യാസ്യാമി നരകം ഘോരം വിലോപ്യാത്മാനമാത്മനാ। തസ്യ വൈവസ്വതോ രാജാ ധര്മസ്യാര്ധം നികൃംതതി
താൻ തന്നെ താനായി നശിപ്പിച്ചവൻ ഭയങ്കരമായ നരകത്തിലേക്ക് പോകും; അവനുവേണ്ടി യമരാജാവ് അവന്റെ ധർമ്മത്തിന്റെ പാതി കുറയ്ക്കും.
അഗാധേ സലിലേ ശുദ്ധേ സത്യ തീര്ഥേ ക്ഷമാ ഹ്രദേ। സ്നാത്വാ പാപവിനിര്മുക്തഃ പ്രയാതി പരമാം ഗതിം
ആഴവും ശുദ്ധവുമായ വെള്ളത്തിൽ, സത്യത്തിന്റെ തീർത്ഥത്തിൽ, ക്ഷമയുടെ തടാകത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ പാപങ്ങൾ വിട്ട് പരമഗതിയിലേക്കു എത്താം.
അശ്വമേധസഹസ്രം ച സത്യം ച തുലയാ ധൃതം। അശ്വമേധസഹസ്രാദ്ധി സത്യമേവ വിശിഷ്യതേ
ആയിരം അശ്വമേധയാഗവും സത്യവും തുലയിൽ വെച്ചാൽ, സത്യം ആയിരം അശ്വമേധയാഗങ്ങളെക്കാൾ ഉന്നതമാണ്.
സത്യം സാധുഫലം ശ്രുതം ച പരമം ക്ലേശാദിഭിര്വര്ജിതം। സാധൂനാം നികടം സതാം കുലധനം സര്വാശ്രമാണാം ഫലം। യസ്മാത്തം സമവാപ്യ ഗച്ഛതി ദിവം സംത്യജ്യതേഽസൌ കഥം। ലോകൈരത്ര സമാഗമേ പ്രതിദിനം സത്യം വദധ്വം ധ്രുവം
സത്യം നല്ലവരുടെ ഫലമാണ്, ശാസ്ത്രജ്ഞാനം ഉത്തമമാണ്, കഷ്ടപ്പാടുകളൊന്നുമില്ലാത്തത്. സത്പുരുഷന്മാരുടെ സമ്പത്തും എല്ലാ ആശ്രമങ്ങളുടെയും ഫലവുമാണ്. അതു നേടിയാൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്താം; അങ്ങനെയുള്ളവനെ എങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കും? ഈ ലോകത്തിൽ എല്ലാവരും കൂടിയപ്പോൾ, എല്ലാ ദിവസവും ഉറപ്പായി സത്യം പറയണം.
സഖ്യ ഊചുഃ। നംദേ സാ ത്വം നമസ്കാര്യാ സര്വൈരപി സുരാസുരൈഃ। യാ ത്വം പരമസത്വേന പ്രാണാംസ്ത്യജസി ദുസ്ത്യജാന്
സഖികൾ പറഞ്ഞു: നന്ദേ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും എല്ലാവരും നിന്നെ വന്ദിക്കേണ്ടവളാണ്; കാരണം നീ പരമസത്യത്താൽ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഠിനമായ ഈ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
ബ്രൂമഃ കിം തത്ര കല്യാണി യാ ത്വം ധര്മധുരംധരാ। ത്യാഗേനാനേന നാഽപ്രാപ്യം ത്രൈലോക്യേ വസ്തു കിംചന
നല്ലവളേ, നീ ധർമ്മത്തിന്റെ ഭാരമേറ്റവളായി ഈ ത്യാഗംകൊണ്ട് മൂന്നു ലോകത്തും നേടാൻ കഴിയാത്തത് എന്താണ്?
അവിയോഗം ച പശ്യാമസ്ത്യാഗാദസ്മാത്സുതേന ഹി। നാര്യാഃ കല്യാണചിത്തായാനാപദഃ സംതി കുത്രചിത്
ഈ ത്യാഗം കൊണ്ടു നിന്നെ മകനിൽ നിന്നു വേർപെടേണ്ടി വരില്ലെന്ന് ഞങ്ങൾ കാണുന്നു; നല്ല മനസ്സുള്ള സ്ത്രീക്ക് എവിടെയും കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഉണ്ടാവില്ല.
ദൃഷ്ട്വാ ഗോപീജനം സര്വം പരിക്രമ്യ ച ഗോകുലം। നംദാ സംപ്രസ്ഥിതാ ദേവാന്വൃക്ഷാംശ്ചാപൃച്ഛ്യ സാ പുനഃ
എല്ലാ ഗോവാളക്കാരെയും കണ്ടു, ഗോകുലം ചുറ്റി, നന്ദാ ദേവന്മാരെയും മരങ്ങളെയും വിടപറഞ്ഞ് വീണ്ടും പുറപ്പെട്ടു.
ക്ഷിതിം വരുണമഗ്നിം ച വായും ചാപി നിശാകരം। ദശദിഗ്ദേവതാവൃക്ഷാന്നക്ഷത്രാണി ഗ്രഹൈഃ സഹ
ഭൂമി, വരുണൻ, അഗ്നി, വായു, ചന്ദ്രൻ, പത്തുദിശകളുടെ ദേവതകൾ, മരങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ ഇവരെല്ലാം അവൾ വിടപറഞ്ഞു.
സര്വാന്വിജ്ഞാപയാമാസ പ്രണിപത്യ മുഹുര്മുഹുഃ। യേ സംശ്രിതാ വനേ സിദ്ധാഃ സര്വാശ്ച വനദേവതാഃ
വനത്തിൽ പാർക്കുന്ന എല്ലാ സിദ്ധന്മാരെയും വനദേവതകളെയും വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ച് അവൾ അറിയിച്ചു.
വനേ ചരംതം ച തൃണം തേ രക്ഷംതു സുതം മമ। ചംപകാശോക പുന്നാഗാസ്സരലാര്ജുനകിംശുകാഃ
വനത്തിൽ ചുറ്റി നടക്കുന്ന പുല്ലുകൾ എന്റെ മകനെ കാക്കണം; ചമ്പക, അശോക, പുന്നാഗം, ശരള, അർജുന, കിംശുക മരങ്ങളേ.
ശൃണ്വംതു പാദപാഃ സര്വേ സംദേശം മമ വിക്ലവം। വത്സമേകാകിനം ദീനം ചരംതം വിഷമേ വനേ
എന്റെ ഉത്കണ്ഠയുള്ള സന്ദേശം എല്ലാവരും കേൾക്കണം; എന്റെ കിടാവു ഒറ്റയ്ക്കും ദു:ഖിതനായി കഠിനമായ വനത്തിൽ അലഞ്ഞു തിരിയുന്നു.
രക്ഷധ്വം വത്സകം ബാലം സ്നേഹാത്പുത്രമിവൌരസം। മാത്രാപിത്രാവിഹീനം ച അനാഥം ദീനമാനസം
ആ കുഞ്ഞിനെ, ബാലനെ, സ്നേഹത്തോടെ സ്വന്തം മകനെന്നപോലെ കാക്കണം; അമ്മയില്ല, അച്ഛനില്ല, അനാഥനും ദു:ഖിതനുമായ മനസ്സോടെ.
വിചരംതമിമാം ഭൂമിം ക്രംദമാനം സുദുഃഖിതം। തസ്യേഹ ക്രംദമാനസ്യ മത്പുത്രസ്യ മഹാവനേ
ഈ ഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞു, അതിയായ ദു:ഖത്തിൽ കരയുന്ന എന്റെ മകൻ ഈ മഹാവനത്തിൽ കരയുമ്പോൾ.
മഹാശോകാഭിഭൂതസ്യ ക്ഷുത്പിപാസാതുരസ്യ ച। ശൂന്യസ്യൈകാകിനഃ സര്വം ജഗച്ഛൂന്യം പ്രപശ്യതഃ
വലിയ ദു:ഖത്തിൽ മുക്കപ്പെട്ട്, വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ച്, ഒറ്റയ്ക്കും, ലോകം മുഴുവൻ ശൂന്യമായതായി കാണുന്നവൻ.
ചരമാണസ്യ കര്തവ്യം സാനുക്രോശൈസ്തു രക്ഷണം। സംദിശ്യ നംദാ പ്രീത്യൈവം പുത്രസ്നേഹവശം ഗതാ
അലഞ്ഞു നടക്കുന്നവരെ കരുണയോടെ കാക്കണം; ഇങ്ങനെ, മകനെ സ്നേഹത്തിൽ ആകമാനിച്ച നന്ദാ സ്നേഹത്തോടെ ഈ ഉപദേശം നൽകി.
ശോകാഗ്നിനാ ച സന്ദീപ്താ വിച്ഛിന്നാ പുത്രദര്ശനേ। വിയുക്താ ചക്രവാകീവ ലതേവ പതിതാ തരോഃ
ദുഃഖത്തിന്റെ തീയിൽ കത്തിപ്പൊള്ളിയ അവൾ, മകനെ കാണാൻ കഴിയാതെ വേദനയിൽ പിരിഞ്ഞു പോയി; ചക്രവാകപ്പക്ഷിയെപ്പോലെ ഒറ്റപ്പെട്ടു, വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് വീണലതയെപ്പോലെ തളർന്നു വീണു.
അംധേവ ദൃഷ്ടിരഹിതാ പ്രസ്ഖലംതീ പദേ പദേ। അഗച്ഛത്സാ പുനസ്തത്ര യത്രാസൌ പിശിതാശനഃ
കണ്ണില്ലാത്തവളെപ്പോലെ കാഴ്ചയില്ലാതെ, ഓരോ അടിയിലും തട്ടിമറിഞ്ഞ്, അവൾ വീണ്ടും ആ മാംസഭക്ഷകന്റെ അടുക്കൽ പോയി.