അരുംധതീ വസിഷ്ഠസ്യ സപ്തര്ഷീണാം ച യാഃ സ്ത്രിയഃ। അനസൂയാത്രിപത്നീ ച തഥാന്യാഃ പ്രമദാ ഇഹ
വസിഷ്ഠന്റെ ഭാര്യയായ അരുന്ധതി, സപ്തർഷിമാരുടെ ഭാര്യമാർ, അത്രിയുടെ ഭാര്യയായ അനസൂയ, മറ്റു സ്ത്രീകളും ഇവിടെയുണ്ട്.
വധ്വോ ദുഹിതരശ്ചൈവ സഖ്യോ ഭഗിനികാസ്തഥാ। നാദ്യാഗതാസ്തു താഃ സര്വാ അഹം താവത്സ്ഥിതാ ചിരം
വധൂമാർ, പുത്രിമാർ, സ്നേഹിതികൾ, സഹോദരിമാർ ഇവരൊക്കെയും ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല; ഞാൻ ഇതുവരെ ഏറെ നേരം കാത്തിരിക്കുന്നു.
നാഹമേകാകിനീ യാസ്യേ യാവന്നായാംതി താ സ്ത്രിയഃ। ബ്രൂഹി ഗത്വാ വിരംചിം തു തിഷ്ഠ താവന്മുഹൂര്തകമ്
അവ സ്ത്രീകൾ വരുവോളം ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകില്ല; നീ പോയി ബ്രഹ്മാവിനോട് പറയൂ, കുറച്ചു നേരം കാത്തിരിക്കുക.
സര്വാഭിഃ സഹിതാ ചാഹമാഗച്ഛാമി ത്വരാന്വിതാ। സര്വൈഃ പരിവൃതഃ ശോഭാം ദേവൈഃ സഹ മഹാമതേ
എനിക്ക് എല്ലാവരോടൊപ്പം വേഗത്തിൽ വരാം; എല്ലാ ദേവതകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഭംഗിയായി ഞാൻ എത്തും, ജ്ഞാനിയേ.
ഭവാന്പ്രാപ്നോതി പരമാം തഥാഹം തു ന സംശയഃ। വദമാനാം തഥാധ്വര്യുസ്ത്യക്ത്വാ ബ്രഹ്മാണമാഗതഃ
നിനക്കും എനിക്കും പരമാവസ്ഥ ലഭിക്കും, അതിൽ സംശയമില്ല; ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് യജ്ഞം നടത്തുന്ന പുരോഹിതൻ ബ്രഹ്മാവിനെ വിട്ട് മടങ്ങി.
സാവിത്രീ വ്യാകുലാ ദേവ പ്രസക്താ ഗൃഹകര്മാണി। സഖ്യോ നാഭ്യാഗതാ യാവത്താവന്നാഗമനം മമ
സാവിത്രി വിഷമത്തോടെ വീട്ടുപണിയിൽ മുഴുകി പറഞ്ഞു: 'എന്റെ സ്നേഹിതികൾ വരുവോളം ഞാൻ വരാൻ കഴിയില്ല.'
ഏവമുക്തോസ്മി വൈ ദേവ കാലശ്ചാപ്യതിവര്ത്തതേ। യത്തേദ്യ രുചിതം താവത്തത്കുരുഷ്വ പിതാമഹ
ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് അവർ പറഞ്ഞത്, ദേവാ, സമയം കടന്നുപോകുകയാണ്; ഇന്ന് നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ചെയ്യുക, പിതാമഹാ.
ഏവമുക്തസ്തദാ ബ്രഹ്മാ കിംചിത്കോപസമന്വിതഃ। പത്നീം ചാന്യാം മദര്ഥേ വൈ ശീഘ്രം ശക്ര ഇഹാനയ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് അല്പം കോപത്തോടെ: 'ഇന്ദ്രാ, എനിക്ക് മറ്റൊരു ഭാര്യയെ വേഗത്തിൽ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക' എന്നു പറഞ്ഞു.
യഥാ പ്രവര്തതേ യജ്ഞഃ കാലഹീനോ ന ജായതേ। തഥാ ശീഘ്രം വിധിത്സ്വ ത്വം നാരീം കാംചിദുപാനയ
യജ്ഞം ശരിയായ സമയമില്ലാതെ നടക്കുന്നതുപോലെ, നീയും ഉടൻ തീരുമാനിച്ച് ഏതെങ്കിലും സ്ത്രീയെ കൊണ്ടുവരണം.
യാവദ്യജ്ഞസമാപ്തിര്മേ വര്ണേ ത്വാം മാ കൃഥാ മനഃ। ഭൂയോപി താം പ്രമോക്ഷ്യാമി സമാപ്തൌ തു ക്രതോരിഹ
യജ്ഞം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ നീ അവളെക്കുറിച്ച് മനസ്സിൽ ചിന്തിക്കരുത്; യജ്ഞം കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ അവളെ വീണ്ടും വിട്ടുതരും.
ഏവമുക്തസ്തദാ ശക്രോ ഗത്വാ സര്വം ധരാതലം। സ്ത്രിയോ ദൃഷ്ടാശ്ച യാസ്തേന സര്വാഃ പരപരിഗ്രഹാഃ
ഇന്ദ്രൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ ഭൂമിയിലെ എല്ലായിടവും സന്ദർശിച്ചു; അവൻ കണ്ട എല്ലാ സ്ത്രീകളും മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യകളായിരുന്നു.
ആഭീരകന്യാ രൂപാഢ്യാ സുനാസാ ചാരുലോചനാ। ന ദേവീ ന ച ഗംധര്വീ നാസുരീ ന ച പന്നഗീ
അവൻ അതിശയകരമായ സൗന്ദര്യമുള്ള, മനോഹരമായ മൂക്കും കണ്ണുകളും ഉള്ള ഒരു ആഭീരകന്യയെ കണ്ടു; അവൾ ദേവിയും അല്ല, ഗന്ധർവ്വിയും അല്ല, അസുരിയും അല്ല, പന്നഗിയും അല്ല.
ന ചാസ്തി താദൃശീ കന്യാ യാദൃശീ സാ വരാംഗനാ। ദദര്ശ താം സുചാര്വംഗീം ശ്രിയം ദേവീമിവാപരാമ്
അവളെപോലൊരു കന്യയെ മറ്റൊന്നും ഇല്ല; അത്ര മനോഹരമായ സ്ത്രീയെ അവൻ കണ്ടു, ദേവിയുടെ മറ്റൊരു രൂപംപോലെ.
സംക്ഷിപന്തീം മനോവൃത്തി വിഭവം രൂപസംപദാ। യദ്യത്തു വസ്തുസൌംദര്യാദ്വിശിഷ്ടം ലഭ്യതേ ക്വചിത്
അവൾ മനസ്സിന്റെ എല്ലാ ആലോചനകളും സൗന്ദര്യവും ഒരുമിച്ചു; ലോകത്ത് എവിടെയും കാണുന്ന അത്യുഗ്രമായ ആകർഷണം അവളിൽ ഒത്തുചേർന്നിരുന്നു.
തത്തച്ഛരീരസംലഗ്നം തന്വംഗ്യാ ദദൃശേ വരമ്। താം ദൃഷ്ട്വാ ചിംതയാമാസ യദ്യേഷാ കന്യകാ ഭവേത്
ആ സൌന്ദര്യം മുഴുവൻ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ചേർന്നിരുന്നു; അവളെ കണ്ടപ്പോൾ, 'ഇവൾ കന്യകയായിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നല്ലിരിക്കും' എന്ന് ഇന്ദ്രൻ വിചാരിച്ചു.
തന്മത്തഃ കൃതപുണ്യോന്യോ ന ദേവോ ഭുവി വിദ്യതേ। യോഷിദ്രത്നമിദം സേയം സദ്ഭാഗ്യായാം പിതാമഹഃ
എന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ പുണ്യം സമ്പാദിച്ച മറ്റൊരു ദേവൻ ഭൂമിയിൽ ഇല്ല; ഈ സ്ത്രീരത്നം ഭാഗ്യവാനായ പിതാമഹനു വേണ്ടി തന്നെയാണ്.
സരാഗോ യദി വാ സ്യാത്തു സഫലസ്ത്വേഷ മേ ശ്രമഃ। നീലാഭ്ര കനകാംഭോജ വിദ്രുമാഭാം ദദര്ശ താം
അവൾ പ്രേമത്തിൽ ആകുലയായാൽ എന്റെ പരിശ്രമം ഫലപ്രദമാകും; നീലമേഘത്തിന്റെ നിറം, പൊന്നിന്റെ കമലം, പവഴിന്റെ ചുവപ്പ് എന്നിവയുള്ള അവളെ അവൻ കണ്ടു.
ത്വിഷം സംബിഭ്രതീമംഗൈഃ കേശഗംഡേ ക്ഷണാധരൈഃ। മന്മഥാശോകവൃക്ഷസ്യ പ്രോദ്ഭിന്നാം കലികാമിവ
അവളുടെ ശരീരഭാഗങ്ങളിൽ പ്രകാശം തെളിഞ്ഞിരുന്നു; മുടിയും കണങ്ങളും അധരങ്ങളും മനോഹരമായിരുന്നു; പ്രേമത്തിന്റെയും ആഗ്രഹത്തിന്റെയും വൃക്ഷത്തിൽ വിരിയുന്ന ഒരു കൊടിയപൂവ് പോലെ.
പ്രദഗ്ധഹൃച്ഛയേനൈവ നേത്രവഹ്നിശിഖോത്കരൈഃ। ധാത്രാ കഥം ഹി സാ സൃഷ്ടാ പ്രതിരൂപമപശ്യതാ
കാമാഗ്നിയിൽ ഹൃദയം കത്തിയ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തീപ്പൊള്ളുന്ന കണങ്ങൾ; സൃഷ്ടാവൻ അവളെ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ സമം കാണാതെ എങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കിയുവെന്ന് അതിശയമാണ്.
കല്പിതാ ചേത്സ്വയം ബുധ്യാ നൈപുണ്യസ്യ ഗതിഃ പരാ। ഉത്തുംഗാഗ്രാവിമൌ സൃഷ്ടൌ യന്മേ സംപശ്യതഃ സുഖം
അവളെ സ്വയം സൃഷ്ടിച്ചുവെങ്കിൽ, കലയുടെ വഴിയാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതം; ഉയർന്ന രണ്ടു കുന്തങ്ങൾ എന്നെ നോക്കുമ്പോൾ സന്തോഷം നൽകുന്നു.
പയോധരൌ നാതിചിത്രം കസ്യ സംജായതേ ഹൃദി। രാഗോപഹതദേഹോയമധരോ യദ്യപി സ്ഫുടമ്
അവളുടെ വക്ഷസ് അത്ര അതിശയകരമല്ലെങ്കിലും, ആരുടെ മനസ്സും ആകർഷിക്കപ്പെടാതെ ഇരിക്കുമോ? അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ പ്രേമത്തിന്റെ അടയാളം വ്യക്തമാണ്.
തഥാപി സേവമാനസ്യ നിര്വാണം സംപ്രയച്ഛതി। വഹദ്ഭിരപി കൌടില്യമലകൈഃ സുഖമര്പ്യതേ
എന്നാൽ, അവളെ സേവിക്കുന്നവർക്കു അവൾ ശാന്തിയും സമാധാനവും നൽകുന്നു; അല്പം വളഞ്ഞിരിക്കുന്ന അവളുടെ മുടി പോലും ആനന്ദം നൽകുന്നു.
ദോഷോപി ഗുണവദ്ഭാതി ഭൂരിസൌംദര്യമാശ്രിതഃ। നേത്രയോര്ഭൂഷിതാവംതാ വാകര്ണാഭ്യാശമാഗതൌ
വളരെയധികം സൗന്ദര്യം ഉള്ളവരിൽ, ദോഷം പോലും ഗുണമായി തോന്നുന്നു; അവളുടെ കണ്ണുകൾ അലങ്കരിച്ച് ചെവിയിലേക്കു നീളുന്നു.
കാരണാദ്ഭാവചൈതന്യം പ്രവദംതി ഹി തദ്വിദഃ। കര്ണയോര്ഭൂഷണേ നേത്രേ നേത്രയോഃ ശ്രവണാവിമൌ
കാരണം കൊണ്ടാണ് ഭാവം ഉണരുന്നത് എന്ന് അറിവുള്ളവർ പറയുന്നു; ചെവിക്ക് അലങ്കാരമായത് കണ്ണുകളാണ്, കണ്ണുകൾക്ക് അലങ്കാരമായത് ചെവികളാണ്.
കുംഡലാംജനയോരത്ര നാവകാശോസ്തി കശ്ചന। ന തദ്യുക്തം കടാക്ഷാണാം യദ്ദ്വിധാകരണം ഹൃദി
ഇവിടെ കുണ്ഡലത്തിനോ കജലിനോ ഇടമില്ല; ഹൃദയത്തിൽ കണ്മുന്നിലായ കണ്മുട്ടുകൾക്ക് വിഭജനം യോജിച്ചതല്ല.
തവസംബംധിനോയേഽത്ര കഥം തേ ദുഃഖഭാഗിനഃ। സര്വസുംദരതാമേതി വികാരഃ പ്രാകൃതൈര്ഗുണൈഃ
നിനക്കൊപ്പം ഉള്ളവർ എങ്ങനെ ദുഃഖം അനുഭവിക്കും? പ്രകൃതിദത്തമായ ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടു എല്ലാം സൗന്ദര്യത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നു.
വൃദ്ധേ ക്ഷണശതാനാം തു ദൃഷ്ടമേഷാ മയാ ധനമ്। ധാത്രാ കൌശല്യസീമേയം രൂപോത്പത്തൌ സുദര്ശിതാ
എന്റെ വൃദ്ധാവസ്ഥയില് അനവധി നിമിഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം ഈ സമ്പത്ത് ഞാന് കണ്ടിരിക്കുന്നു. സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയില് ഈ കൗശല്യയുടെ അതിരാണ് സ്രഷ്ടാവ് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്.
കരോത്യേഷാ മനോ നൄണാം സസ്നേഹം കൃതിവിഭ്രമൈഃ। ഏവം വിമൃശതസ്തസ്യ തദ്രൂപാപഹൃതത്വിഷഃ
അവള് സ്നേഹപൂര്വ്വം കളിയോടെ നടത്തുന്ന ചലനങ്ങള് കൊണ്ട് മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിനെ ആകര്ഷിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ആലോചിക്കുമ്പോള്, അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തില് അവന്റെ തേജസ് അകറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്നു.
നിരംതരോദ്ഗതൈശ്ഛന്നമഭവത്പുലകൈര്വപുഃ। താം വീക്ഷ്യ നവഹേമാഭാം പദ്മപത്രായതേക്ഷണാമ്
അവളെ, പുതുപുത്തന് പൊന്നുപോലെയുള്ള ദീപ്തിയോടെ, താമരയിലംപോലെയുള്ള നീണ്ട കണ്ണുകളോടെ കണ്ടപ്പോള് അവന്റെ ശരീരം മുഴുവന് പുളകിതമായി.
ദേവാനാമഥ യക്ഷാണാം ഗംധര്വോരഗരക്ഷസാമ്। നാനാ ദൃഷ്ടാ മയാ നാര്യോ നേദൃശീ രൂപസംപദാ൧൫൦ 1.16.
ദേവന്മാരിലും യക്ഷന്മാരിലും ഗന്ധര്വ്വന്മാരിലും പാമ്പുകളിലും raakshasന്മാരിലും പല സ്ത്രീകളെയും ഞാന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാല് ഇങ്ങനെയുള്ള സൗന്ദര്യസമ്പത്തുള്ളവളാരുമില്ല.