കീടകംടകപാഷാണഭൂമ്യാം തു ശയനം തഥാ। സ്ഥാനവീരാസനരതഃ സംവിഭാഗീ ദൃഢവ്രതഃ
പുഴുക്കളും മുള്ളുകളും കല്ലുകളും നിറഞ്ഞ നിലത്താണ് അവൻ കിടക്കുന്നത്; നിലത്ത് നിൽക്കലിലും ധൈര്യത്തിലും പങ്കുവെക്കലിലും ദൃഢവ്രതനുമാണ്.
അരണ്യൌഷധിഭോക്താ ച സര്വഭൂതാഭയപ്രദഃ। നിത്യം ധര്മാര്ജനരതോ ജിതക്രോധോ ജിതേംദ്രിയഃ
കാടിലെ ഔഷധികൾ ഭക്ഷണം, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഭയരഹിതത്വം നൽകുന്നു; എപ്പോഴും ധർമ്മം സമ്പാദിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവൻ, ക്രോധവും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ജയിച്ചവൻ.
ബ്രഹ്മഭക്തഃ ക്ഷേത്രവാസീ പുഷ്കരേ വസതേ മുനിഃ। സര്വസംഗപരിത്യാഗീ സ്വാരാമോ വിഗതസ്പൃഹഃ
ബ്രഹ്മഭക്തനായി, തിരുത്തലുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ പാർത്തു, പുഷ്കരത്തിൽ വസിക്കുന്ന മുനി; എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വയം തൃപ്തനായി, ആഗ്രഹമില്ലാതെ.
യശ്ചാത്ര വസതേ ഭീഷ്മ ശൃണു തസ്യാപി യാ ഗതിഃ। തരുണാര്കപ്രകാശേന വേദികാസ്തംഭശോഭിനാ
ഇവിടെ പാർക്കുന്നവരുടെ ഗതി എന്തെന്ന് കേൾക്കു, ഭീഷ്മ; പുതുവയസ്സുള്ള സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന തൂണുകളാൽ അലങ്കരിച്ച യാഗവേദികൾ അവിടെ കാണാം.
ബ്രഹ്മഭക്തോ വിമാനേന യാതി കാമപ്രചാരിണാമ്। വിരാജമാനോ നഭസി ദ്വിതീയ ഇവ ചംദ്രമാഃ
ബ്രഹ്മഭക്തനായി, ആഗ്രഹം പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നവരോടൊപ്പം, വിഹായസിൽ ദ്വിതീയചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച്, വിമാനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ഗീതവാദിത്രനൃത്യജ്ഞൈര്ഗംധര്വാപ്സരസാംഗണൈഃ। അപ്സരോഭിഃ സമായുക്തോ വര്ഷകോടിശതാന്യസൌ
പാട്ടിലും വാദ്യങ്ങളിലും നൃത്തത്തിലും പ്രാവീണ്യമുള്ള ഗാന്ധർവരും അപ്സരസുകളും കൂട്ടമായി, അപ്സരസുകളോടൊപ്പം, കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ആനന്ദിക്കുന്നു.
യസ്യ കസ്യാപി ദേവസ്യ ലോകം യാത്യനിവാരിതഃ। ബ്രഹ്മണോഽനുഗ്രഹേണൈവ തത്രതത്ര വിരാജതേ
ഏതു ദേവന്റെ ലോകത്തേക്കും തടസ്സമില്ലാതെ പോകുന്നു; ബ്രഹ്മന്റെ കൃപയാൽ, അവിടെ അവിടെ പ്രകാശിക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മലോകാച്ച്യുതശ്ചാപി വിഷ്ണുലോകം സ ഗച്ഛതി। വിഷ്ണുലോകാത്പരിഭ്രഷ്ടോ രുദ്രലോകം സ ഗച്ഛതി
ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ നിന്ന് വീണാലും, വിഷ്ണുലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു; വിഷ്ണുലോകത്തിൽ നിന്ന് വീണാൽ, രുദ്രലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു.
തസ്മാദപി ച്യുതഃ സ്ഥാനാദ്ദ്വീപേഷു സ ഹി ജായതേ। സ്വര്ഗേഷു ച തഥാന്യേഷു ഭോഗാന്ഭുക്ത്വാ യഥേപ്സിതാന്
അവിടെയും നിന്ന് വീണാൽ, ദ്വീപുകളിൽ ജനിക്കുന്നു; അതുപോലെ മറ്റ് സ്വർഗ്ഗങ്ങളിലും, ഇഷ്ടാനുസൃതമായി ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.
ഭുക്ത്വൈശ്വര്യം തതസ്തേഷു പുനര്മര്ത്യേഷു ജായതേ। രാജാ വാ രാജപുത്രോ വാ ജായതേ ധനവാന്സുഖീ
അവിടെയുള്ള ഐശ്വര്യം അനുഭവിച്ച ശേഷം, വീണ്ടും മനുഷ്യരിൽ ജനിക്കുന്നു; രാജാവായോ രാജകുമാരനായോ, ധനികനായി സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു.
സുരൂപഃ സുഭഗഃ കാംതഃ കീര്തിമാന്ഭക്തിഭാവിതഃ। ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്രിയാ വൈശ്യാഃ ശൂദ്രാ വാ ക്ഷേത്രവാസിനഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാരോ, ക്ഷത്രിയന്മാരോ, വൈശ്യന്മാരോ, ശൂദ്രന്മാരോ, അല്ലെങ്കിൽ വയലുകളിൽ താമസിക്കുന്നവരോ ആയിരിക്കട്ടെ—അവർ സുന്ദരരായും, ഭാഗ്യശാലികളായും, പ്രിയങ്കരരായും, പ്രശസ്തരായും, ഭക്തിയാൽ നിറഞ്ഞവരായും ഇരിക്കുമ്പോൾ—
സ്വധര്മനിരതാ രാജന്സുവൃത്താശ്ചിരജീവിനഃ। സര്വാത്മനാ ബ്രഹ്മഭക്താ ഭൂതാനുഗ്രഹകാരിണഃ
രാജാവേ, സ്വധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരും, നല്ല പെരുമയ്ക്കാരും, ദീർഘായുസ്സുള്ളവരും, പൂർണ്ണമായി പരമാത്മാവിൽ ഭക്തിയുള്ളവരും, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ദയയുള്ളവരും—
പുഷ്കരേ തു മഹാക്ഷേത്രേ യേ വസംതി മുമുക്ഷവഃ। മൃതാസ്തേ ബ്രഹ്മഭവനം വിമാനൈര്യാംതി ശോഭനൈഃ
പുഷ്കരം എന്ന മഹാപുണ്യസ്ഥലത്തിൽ മോക്ഷം ആഗ്രഹിച്ച് താമസിക്കുന്നവർ മരിച്ചാൽ, അവർ മനോഹരമായ ആകാശരഥങ്ങളിൽ കയറി ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലോകത്തേക്ക് എത്തുന്നു.
അപ്സരോഗണസംഘുഷ്ടൈഃ കാമഗൈഃ കാമരൂപിഭിഃ। അഥവാ സര്വദീപ്താഗ്നൌ സ്വശരീരം ജുഹോതി യഃ
അവർക്ക് അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടവും, ഇഷ്ടംപോലെ രൂപം മാറുന്ന ദേവതകളും കൂടെ ഉണ്ടാകും; അല്ലെങ്കിൽ, ആരെങ്കിലും തന്റെ ശരീരം എപ്പോഴും ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയിൽ അർപ്പിച്ചാൽ,
ബ്രഹ്മധ്യായീ മഹാസത്വസ്സ ബ്രഹ്മഭവനം വ്രജേത്। ബ്രഹ്മലോകോഽക്ഷയസ്തസ്യ ശാശ്വതോ വിഭവൈഃ സഹ
ബ്രഹ്മാവിൽ ധ്യാനം ചെയ്യുന്ന മഹാത്മാവൻ ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു; അവർക്കു ആ ലോകം അക്ഷയവും ശാശ്വതവുമായ ആനന്ദങ്ങളോടുകൂടിയതുമാണ്.
സര്വലോകോത്തമോ രമ്യോ ഭവതീഷ്ടാര്ഥസാധകഃ। പുഷ്കരേ തു മഹാപുണ്യേ പ്രാണാന്യേ സലിലേ ത്യജന്
അവിടെ ഏറ്റവും ഉന്നതവും ആഹ്ലാദകരവുമായ ലോകം, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നതും—പുഷ്കരത്തിലെ പുണ്യജലത്തിൽ ജീവൻ വിട്ടാൽ—
തേഷാമപ്യക്ഷയോ ഭീഷ്മ ബ്രഹ്മലോകോ മഹാത്മനാമ്। സാക്ഷാത്പശ്യംതി തേ ദേവം സര്വദുഃഖവിനാശനമ്
ഭീഷ്മാ, അത്തരം മഹാത്മാക്കൾക്കും ബ്രഹ്മലോകം അക്ഷയമാണ്; അവിടെ അവർ എല്ലാ ദുഃഖവും നീക്കുന്ന ദൈവത്തെ നേരിട്ട് കാണുന്നു.
സര്വാമരയുതം ദേവം രുദ്രവിഷ്ണുഗണൈര്യുതമ്। അനാശകേ മൃതാശ്ശൂദ്രാഃ പുഷ്കരേ തു വനേ നരാഃ
അവർ അനേകം അമരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ദൈവത്തെ, അനവധി രുദ്രന്മാരും വിഷ്ണുമാരും കൂടെ ഉള്ളതിനെ കാണുന്നു; പുഷ്കരവനത്തിൽ മരിക്കുന്ന ശൂദ്രന്മാരും നശിക്കുകയില്ല.
ഹംസയുക്തൈസ്തതോ യാംതി വിമാനൈരര്കസപ്രഭൈഃ। നാനാരത്നസുവര്ണാഢ്യൈര്ദൃഢൈര്ഗംധാധിവാസിതൈഃ
ശ്വേതഹംസകളാൽ കെട്ടിയ ആകാശരഥങ്ങളിൽ, സൂര്യനുപോലെ പ്രകാശിച്ച്, പലവിധ രത്നങ്ങളും പൊന്നും അലങ്കരിച്ചും, സുഗന്ധം നിറഞ്ഞും അവർ കയറി പോകുന്നു.
അനൌപമ്യഗുണൈരന്യൈരപ്സരോഗീതനാദിതൈഃ। പതാകാധ്വജവിന്യസ്തൈര്നാനാഘണ്ടാനിനാദിതൈഃ
തുല്യരഹിതമായ ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായും, അപ്സരസുകളുടെ ഗാനം മുഴങ്ങിയും, പതാകകളും കൊടികളും അലങ്കരിച്ചും, പലതരം മണിക്കൊള്ളികളുടെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞും,
ബഹ്വാശ്ചര്യസമോപേതൈഃ ക്രീഡാവിജ്ഞാനശാലിഭിഃ। സുപ്രഭൈര്ഗുണസംപന്നൈര്മയൂരവരവാഹിഭിഃ
അനേകം അത്ഭുതങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായും, കളിയിലും വിജ്ഞാനത്തിലും നിപുണരായവരോടുകൂടിയും, പ്രകാശം പകരുന്നവയും, ഗുണസമ്പന്നരായും, ഉത്തമമായ മയിലുകൾ കെട്ടിയവയുമായ ആകാശരഥങ്ങൾ.
ബ്രഹ്മലോകേ നരാ ധീരാ രമംതേ നാശകേ മൃതാഃ। തത്രോഷിത്വാ ചിരം കാലം ഭുക്ത്വാ ഭോഗാന്യഥേപ്സിതാന്
പുഷ്കരത്തിൽ മരിച്ച ധീരന്മാർ ബ്രഹ്മലോകത്ത് ആനന്ദത്തോടെ താമസിക്കുന്നു; അവിടെ ദീർഘകാലം കഴിയുമ്പോൾ, ഇഷ്ടമുള്ള ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.
ധനീ വിപ്നകുലേ ഭോഗീ ജായതേ മര്ത്യമാഗതഃ। കാരീഷീം സാധയേദ്യസ്തു പുഷ്കരേ തു വനേ നരഃ
അവർ വീണ്ടും മനുഷ്യലോകത്ത് ജനിക്കുമ്പോൾ, സമ്പന്നവും സമൃദ്ധിയുള്ള കുടുംബങ്ങളിൽ ജനിച്ച് ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു; പക്ഷേ, പുഷ്കരവനത്തിൽ കാരിഷീ യാഗം നിർവഹിക്കുന്നവൻ—
സര്വലോകാന്പരിത്യജ്യ ബ്രഹ്മലോകം സ ഗച്ഛതി। ബ്രഹ്മലോകേ വസേത്താവദ്യാവത്കല്പക്ഷയോ ഭവേത്
മറ്റു ലോകങ്ങൾ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, അവൻ ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു; അവിടെ കല്പാന്തം വരെയും താമസിക്കുന്നു.
നൈവ പശ്യതി മര്ത്യം ഹി ക്ലിശ്യമാനം സ്വകര്മഭിഃ। ഗതിസ്തസ്യാഽപ്രതിഹതാ തിര്യഗൂര്ധ്വമധസ്തഥാ
അവൻ തന്റെ കര്മഫലത്തിൽ പീഡിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യരെ കാണുന്നില്ല; അവന്റെ വഴി എവിടെയും തടസ്സമില്ല—ചെറുതോ, ഉയരമോ, താഴോ എവിടെയും.
സ പൂജ്യഃ സര്വലോകേഷു യശോ വിസ്താരയന്വശീ। സദാചാരവിധിപ്രജ്ഞഃ സര്വേന്ദ്രിയ മനോഹരഃ
അവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും ആദരിക്കപ്പെടുന്നു, തന്റെ കീർത്തി വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു, ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവനും, നല്ല ആചാരങ്ങൾ അറിയുന്നവനും, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും ആകർഷണമായവനും.
നൃത്യവാദിത്രഗീതജ്ഞഃ സുഭഗഃ പ്രിയദര്ശനഃ। നിത്യമമ്ലാനകുസുമോ ദിവ്യാഭരണഭൂഷിതഃ
നൃത്തം, സംഗീതം, ഗാനം എന്നിവയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനും, ആകർഷകനും മനോഹരനുമാണ്; എന്നും ഉണങ്ങിയില്ലാത്ത പുഷ്പങ്ങളും ദിവ്യാഭരണങ്ങളും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.
നീലോത്പലദലശ്യാമോ നീലകുംചിതമൂര്ദ്ധജഃ। അജഘന്യാഃ സുമധ്യാശ്ച സര്വസൌഭാഗ്യപൂരിതാഃ
നീലനീർമ്മലരണ്ടിന്റെ ഇലപോലെ കറുത്ത വർണ്ണം, നീലക്കുരുക്കിയ മുടി; അവന്റെ കൂട്ടുകാരികൾ അപരിമിത സൗന്ദര്യവും സുന്ദരമായ നടുവും എല്ലാ ഭാഗ്യങ്ങളും നിറഞ്ഞവരുമാണ്.
സര്വൈശ്വര്യഗുണോപേതാ യൌവനേനാതിഗര്വിതാഃ। സ്ത്രിയഃ സേവംതി തത്രസ്ഥാഃ ശയനേ രമയംതി ച
സമ്പത്തു നിറഞ്ഞ, യൌവനത്തില് അത്യന്തം അഭിമാനമുള്ള സ്ത്രീകള് അവിടെ വസിക്കുന്നവരെ സേവിക്കുകയും, കിടക്കയില് അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
വീണാവേണുനിനാദൈശ്ച സുപ്തഃ സംപ്രതിബുധ്യതേ। മഹോത്സവസുഖം ഭുംക്തേ ദുഃപ്രാപ്യമകൃതാത്മഭിഃ൨൫൦ 1.15.
വീണയും കുരുവിനയും മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തില് ഉണരുന്നവന്, സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാത്തവര്ക്ക് ലഭിക്കാനാകാത്ത മഹോത്സവസുഖം അനുഭവിക്കുന്നു.