കിമര്ഥം ച കൃതാ സംജ്ഞാ ഭൂമേസ്സാ പാരിഭാഷികീ। ഗൌരിതീയം ച സംജ്ഞാ വാ ഭുവഃ കസ്മാദ്ബ്രവീഹി മേ
ഭൂമിക്ക് 'ഭൂമി' എന്ന ഈ പ്രത്യേക നാമം എന്തുകൊണ്ടാണ് നൽകിയതെന്ന് പറയൂ. 'ഗൗരി' എന്ന പേരും എങ്ങനെ ലഭിച്ചു? ഈ പേരുകളുടെ കാരണം പറയൂ.
പുലസ്ത്യ ഉവാച। പുരാ കൃതയുഗസ്യാസീദംഗോ നാമ പ്രജാപതിഃ। മൃത്യോസ്തു ദുഹിതാ തേന പരിണീതാതിദുര്മുഖീ
പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: ആദ്യകാല കൃതയുഗത്തിൽ, അങ്ക എന്ന പ്രജാപതി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മരണത്തിന്റെ മകളെ വിവാഹം ചെയ്തു, അവൾ വളരെ ദുർമുഖിയായിരുന്നു.
സുനീഥാ നാമ തസ്യാസ്തു വേനോ നാമ സുതഃ പുരാ। അധര്മനിരതഃ കാമീ ബലവാന്വസുധാധിപഃ
അവള്ക്ക് സുനീത എന്ന പേരുള്ള ഒരു പുത്രൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, അവൻ വേനൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അവൻ ധർമ്മവിരുദ്ധനും കാമപ്രവർത്തകനും ശക്തനായ ഭൂമിയുടെ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു.
ലോകസ്യാധര്മകൃച്ചാപി പരഭാര്യാപഹാരകഃ। അഥ തസ്യ പ്രസിദ്യര്ഥം ജഗദര്ഥം മഹര്ഷിഭിഃ
അവൻ ലോകത്തിൽ അധർമ്മം ചെയ്തു, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യമാരെ അപഹരിച്ചു. അവനെ ശാന്തിപ്പിക്കാൻ, ലോകത്തിന്റെ ഭാവി നന്മയ്ക്കായി, മഹർഷിമാർ—
അനുനീതോപി ന ദദാവശുദ്ധാത്മാഽഭയം തതഃ। ശാപേന മാരയിത്വൈനമരാജകഭയാര്ദിതാഃ
അവനെ പലതവണ അപേക്ഷിച്ചിട്ടും, ആ ശുദ്ധഹൃദയൻ ഭയം അകറ്റാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. രാജാവിന്റെ ഭയത്തിൽ പെട്ട്, ശാപം ചൊല്ലി അവനെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.
മമംഥുര്ബ്രാഹ്മണാസ്തസ്യ ബലാദ്ദേഹമകല്മഷാഃ। തത്കായാന്മഥ്യമാനാത്തു ജനിതാ മ്ലേച്ഛജാതയഃ
പാപമില്ലാത്ത ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവന്റെ ശരീരം ബലമായി ഇളക്കി. ആ ശരീരം ഇളക്കുമ്പോൾ, അവിടെ നിന്ന് മ്ലേച്ഛജാതികൾ ജനിച്ചു.
ശരീരേ മാതുരംശേന കൃഷ്ണാംജനസമപ്രഭാഃ। പിതുരംശസ്യ സംഗേന ധാര്മികോ ധര്മകാരകഃ
അമ്മയുടെ ഭാഗം കൊണ്ടു കറുത്ത അഞ്ജനത്തോടു സമാനമായ വർണ്ണമുള്ളവർ ജനിച്ചു; അച്ഛന്റെ ഭാഗം ചേർന്നപ്പോൾ, ധർമ്മപരനായ, ധർമ്മം ചെയ്യുന്നവൻ ജനിച്ചു.
ഉത്പന്നോ ദക്ഷിണാദ്ധസ്താത്സധനുഃ സശരോ ഗദീ। ദിവ്യതേജോമയഃ പുത്രസ്സരത്നകവചാംഗദഃ
വലതുകൈയിൽ നിന്ന് വില്ലും അമ്പും ഗദയും കൈവശമുള്ള, ദിവ്യപ്രഭയുള്ള, രത്നകവചവും അങ്കദവും ധരിച്ച ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചു.
പൃഥുരേവാഭവന്നാമ്നാ സ ച വിഷ്ണുരജായത। സ വിപ്രൈരഭിഷിക്തഃ സംസ്തപഃ കൃത്വാ സുദുഷ്കരം
അവൻ പൃഥു എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു; വിഷ്ണുവായി ജനിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന്മാർ അഭിഷേകം നടത്തി, അതീവ ദുഷ്ക്കരമായ തപസ്സു ചെയ്തു.
വിഷ്ണോര്വരേണ സര്വസ്യ പ്രഭുത്വമഗമത്പ്രഭുഃ। നിഃസ്വാധ്യായവഷട്കാരം നിര്ദ്ധര്മം വീക്ഷ്യ ഭൂതലം
വിഷ്ണുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ, അവൻ എല്ലാറ്റിനും അധികാരിയായിത്തീർന്നു; ഭൂമി വേദപാരായണവും ഹോമവും ഇല്ലാതെ, ധർമ്മം ഇല്ലാതെ കാണുമ്പോൾ,
വേദ്ധുമേവോദ്യതഃ കോപാച്ഛരേണാമിതവിക്രമഃ। തതോ ഗോരൂപമാസ്ഥായ ഭൂഃ പലായിതുമുദ്യതാ
അവൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ, അമ്പുകൊണ്ട് ഭൂമിയെ തുളയ്ക്കാൻ തയ്യാറായി; അപ്പോൾ ഭൂമി പശുവിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു.
പൃഷ്ഠേ ത്വന്വഗമത്തസ്യാഃ പൃഥുഃ സേഷുശരാസനഃ। തതഃ സ്ഥിത്വൈകദേശേ തു കിം കരോമീതി ചാബ്രവീത്
പൃഥു വില്ലും അമ്പും എടുത്ത്, അവളുടെ പുറകിൽ പിന്തുടർന്നു; ഒടുവിൽ, ഒരു സ്ഥലത്ത് നിന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൾ ചോദിച്ചു: 'ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?'
പൃഥുരപ്യവദദ്വാക്യമീപ്സിതം ദേഹി സുവ്രതേ। സര്വസ്യ ജഗതഃ ശീഘ്രം സ്ഥാവരസ്യ ചരസ്യ ച
പൃഥു പറഞ്ഞു: 'ധർമ്മനിഷ്ഠയേ, സകല ലോകത്തിനും, ചലനമില്ലാത്തതിനും ചലിക്കുന്നതിനും വേണ്ടത് ഉടൻ നൽകണം.'
തഥേതി ചാബ്രവീദ്ഭൂമിര്ദുദോഹ സ നരാധിപഃ। സ്വകേ പാണൌ പൃഥുര്വത്സം കൃത്വാ സ്വായംഭുവം മനും
'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് ഭൂമി സമ്മതിച്ചു; ആ രാജാവ് സ്വയംഭുവു മനുവിനെ കിടാവാക്കി, തന്റെ കൈയിൽ പശുവിനെ പിടിച്ച്, അവളെ പാൽകയറ്റി.
തദന്നമഭവദ്ദുഗ്ധം പ്രജാ ജീവംതി യേന തു। തതസ്തു ഋഷിഭിര്ദുഗ്ധാ വത്സഃ സോമസ്തദാഭവത്
അവൾ നൽകിയ പാൽ ജനങ്ങൾ ജീവിക്കാൻ വേണ്ട ഭക്ഷ്യമായി മാറി; പിന്നെ, ഋഷികൾ അവളെ പാൽകയറ്റി, സോമൻ കിടാവായി.
ദോഗ്ധാ വാചസ്പതിരഭൂത്പാത്രം വേദസ്തപോ രസഃ। ദേവൈശ്ച വസുധാ ദുഗ്ധാ മരുദ്ദോഗ്ധാ തദാഭവത്
വാചസ്പതി പാൽകയറ്റിയവനായി, പാത്രം വേദം, സാരം തപസ്സായിരുന്നു; ദേവന്മാരും ഭൂമിയെ പാൽകയറ്റി, മരുത് പാൽകയറ്റിയവനായി.
ഇന്ദ്രോ വത്സഃ സമഭവത്ക്ഷീരമൂര്ജ്ജസ്വലം ബലം। ദേവാനാം കാംചനം പാത്രം പിതൃണാം രാജതം തഥാ
ഇന്ദ്രൻ കിടാവായി, പാൽ ശക്തിയും ഊർജ്ജവും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു; ദേവന്മാർക്ക് പൊന്നുപാത്രം, പിതാക്കന്മാർക്ക് വെള്ളിപ്പാത്രം ആയിരുന്നു.
അംതകശ്ചാഭവദ്ദോഗ്ധാ യമോ വത്സഃ സ്വധാ രസഃ। ബിലം ച പാത്രം നാഗാനാം തക്ഷകോ വത്സകോഭവത്
അന്തകൻ പാൽകയറ്റിയവനായി, യമൻ കിടാവായി, സ്വധാ സാരമായി; നാഗന്മാർക്ക് പാത്രം ഒരു കുഴിയായിരുന്നു, തക്ഷകൻ കിടാവായി.
വിഷം ക്ഷീരം തതോ ദോഗ്ധാ ധൃതരാഷ്ട്രോഭവത്പുനഃ। അസുരൈരപി ദുഗ്ധേയം ആയസേ ശത്രുപീഡനമ്
അപ്പോൾ വിഷം പാൽ ആയി, ധൃതരാഷ്ട്രൻ പാൽകയറ്റിയവനായി; അസുരന്മാരും അവളെ ഇരുമ്പുപാത്രത്തിൽ പാൽകയറ്റി, ശത്രുക്കൾക്ക് കഷ്ടം ഉണ്ടാക്കി.
പാത്രേ മായാമഭൂദ്വത്സഃപ്രാല്ഹാദിസ്തുവിരോചനഃ। ദോഗ്ധാ ത്രിമൂര്ദ്ധാ തത്രാസീന്മായാ യേന പ്രവര്തിതാ
അസുരന്മാർക്ക് മായയാണ് പാത്രം, പ്രഹ്ലാദനും വിരോചനനും കിടാവുകൾ; ത്രിമൂർത്തി അവിടെ പാൽകയറ്റിയവൻ, അവൻ വഴി മായാജാലം ഉണ്ടായി.
യക്ഷൈശ്ച വസുധാ ദുഗ്ധാ പുരാംതര്ദ്ധാനമീപ്സുഭിഃ। കൃത്വാ വിശ്വാവസും വത്സം മണിമംതം മഹീപതേ
യക്ഷന്മാരും ഭൂമിയെ പാൽകയറ്റി, ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ധനങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചു; വിശ്വാവസുവിനെ കിടാവാക്കി, മാണിക്യം പാത്രമാക്കി, മഹാരാജാവേ.
പ്രേതരക്ഷോഗണൈര്ദുഗ്ധാ വസാ രുധിരമുല്ബണം। രൌപ്യനാഭോഭവദ്ദോഗ്ധാ സുമാലീ വത്സ ഏവ ച
പ്രേതരും രാക്ഷസരും കൊഴുപ്പും ഭയങ്കരമായ രക്തവും പാൽകയറ്റി; സുമാലി വെള്ളിപ്പാത്രത്തിൽ പാൽകയറ്റിയവനും കിടാവും ആയിരുന്നു.
ഗംധര്വൈശ്ച പുനര്ദുഗ്ധാ വസുധാ സാപ്സരോഗണൈഃ। വത്സം ചിത്രരഥം കൃത്വാ ഗംധാന്പദ്മദലേ തഥാ
ഗന്ധർവന്മാരും അപ്സരസ്മാരും ചേർന്ന് ഭൂമിയെ വീണ്ടും പാൽകറി. ചിത്രരഥൻ കിടാവായി, പദ്മദലങ്ങളിൽ സുഗന്ധങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു.
ദോഗ്ധാവസുരുചിര്നാമാഥര്വവേദസ്യ പാരഗഃ। ഗിരിഭിര്വസുധാ ദുഗ്ധാ രത്നാനി വിവിധാനി ച
അഥർവ്വവേദത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള സുരുചി എന്ന ഡോഗ്ധൻ, മലകൾ കിടാവാക്കി, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് പലവിധ രത്നങ്ങൾ പാൽകറി.
ഔഷധാനി ച ദിവ്യാനി ദോഗ്ധാ മേരുര്മഹീധരഃ। വത്സോഭൂദ്ധിമവാംസ്തത്ര പാത്രം ശൈലമയം പുനഃ
മഹാമലയായ മേരു, ദിവ്യ ഔഷധങ്ങൾക്കായി ഭൂമിയെ പാൽകറി. ഹിമവാൻ കിടാവായി, പാത്രം കല്ലിൽ നിന്നായിരുന്നു.
വൃക്ഷൈശ്ച വസുധാ ദുഗ്ധാ ക്ഷീരം ഛിന്നപ്രരോഹണം। പാലാശപാത്രേ ദോഗ്ധാ തു സാലഃ പുഷ്പവനാകുലഃ
വൃക്ഷങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് പാൽകറി, അതായത് ചിരകൊഴിച്ച പാൽ. പാത്രം പാലാശ ഇലയിൽ നിന്നായിരുന്നു; പുഷ്പങ്ങൾ നിറഞ്ഞ സാലവൃക്ഷം പാൽകറിക്കാരനായി.
പ്ലക്ഷോഭവത്തതോ വത്സഃ സര്വവൃക്ഷവനാധിപഃ। ഏവമന്യൈശ്ച വസുധാ തഥാ ദുഗ്ധാ യഥേച്ഛതഃ
പ്ലക്ഷം പിന്നീടു കിടാവായി, എല്ലാ വനങ്ങളുടെയും വൃക്ഷങ്ങളുടെയും അധിപൻ. ഇങ്ങനെ മറ്റു ചിലരും തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഭൂമിയെ പാൽകറി.
ആയുര്ദ്ധനാനി സൌഖ്യം ച പൃഥൌ രാജ്യം പ്രശാസതി। ന ദാരിദ്ര്യം തഥാ രോഗീ നാധനോനചപാപകൃത്
പൃഥു രാജാവായി ഭരിക്കുമ്പോൾ, ദീർഘായുസും സമ്പത്തും സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ദാരിദ്ര്യവും രോഗവും ഇല്ല; ആരും ദരിദ്രനും പാപിയും ആയിരുന്നില്ല.
നോപസര്ഗാ ന ചാഘാതഃ പൃഥൌ രാജ്യം പ്രശാസതി। നിത്യംപ്രമുദിതാലോകാ ദുഃഖശോകവിവര്ജിതാഃ
പൃഥു ഭരിക്കുമ്പോൾ, ദുരന്തങ്ങളോ അപകടങ്ങളോ ഇല്ല. എല്ലാം സന്തോഷത്തോടെ, ദുഃഖവും ശോകവും ഇല്ലാതെ ജീവിച്ചു.
ധനുഃ കോട്യാ ച ശൈലേംദ്രാനുത്സാര്യ സ മഹാബലഃ। ഭൂമംഡലം സമം ചക്രേ ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ
തന്റെ ശക്തമായ വില്ലുകൊണ്ട്, പൃഥു മലകളെ മാറ്റി, ഭൂമിയെ സമമായി മാറ്റി. എല്ലായിടത്തും ജനങ്ങളുടെ ഭാവുകത്വത്തിനായി അങ്ങനെ ചെയ്തു.