വര്ണാനാമാശ്രമാണാം ച ധര്മാന്ധര്മഭൃതാംവര। ലോകാംശ്ച സര്വവര്ണാനാം സമ്യഗ്ധര്മാനുപാലിനാമ്
വർണങ്ങൾക്കും ആശ്രമങ്ങൾക്കും, ധർമ്മം സംരക്ഷിക്കുന്നവരേ, അവരവരുടെ കർത്തവ്യങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ചു; ധർമ്മം ശരിയായി പാലിക്കുന്ന എല്ലാ വർണങ്ങൾക്കുമുള്ള ലോകങ്ങളും നിർണ്ണയിച്ചു.
പ്രാജാപത്യം ബ്രാഹ്മണാനാം സ്മൃതം സ്ഥാനം തു പാര്ഥിവ। സ്ഥാനമൈംദ്രം ക്ഷത്രിയാണാം സങ്ഗ്രാമേഷ്വനിവര്തിനാമ്
ബ്രാഹ്മണർക്കായി പ്രജാപത്യ എന്ന സ്ഥാനം ഓർത്തിരിക്കുന്നു, രാജാവേ; യുദ്ധത്തിൽ പിൻവാങ്ങാത്ത ക്ഷത്രിയർക്കായി ഇന്ദ്രൻ്റെ സ്ഥാനം ആണ്.
വൈശ്യാനാമ്മാരുതം സ്ഥാനം സ്വധര്മമനുവര്തിനാമ്। ഗാന്ധര്വം ശൂദ്രജാതീനാം പരിചര്യാ സുവര്തിനാമ്
സ്വധർമ്മം അനുസരിക്കുന്ന വൈശ്യർക്കായി മാർുതൻ്റെ സ്ഥാനം, സേവനത്തിൽ ഉത്തമരായ ശൂദ്രർക്കായി ഗാന്ധർവലോകം.
അഷ്ടാശീതിസഹസ്രാണാം യതീനാമൂര്ദ്ധ്വരേതസാമ്। സ്മൃതം തേഷാം തു യത്സ്ഥാനം തദേവ ഗുരുവാസിനാമ്
എൺപത്തിയെട്ടായിരം ഉർദ്ധ്വരേതസ്സന്മ്യാസികൾക്കും ഗുരുവിനൊപ്പം വസിക്കുന്നവർക്കുമുള്ള സ്ഥാനം ഒരുപോലെയാണ്.
സപ്തര്ഷീണാം ച യത്സ്ഥാനം സ്മൃതം തദ്വൈ വനൌകസാമ്। പ്രാജാപത്യം ഗൃഹസ്ഥാനാം ന്യാസിനാം ബ്രാഹ്മസംജ്ഞിതമ്
ഏഴു മഹർഷിമാർക്കുള്ള സ്ഥാനം വനവാസികൾക്കുമാണ്; ഗൃഹസ്ഥർക്കായി പ്രജാപത്യലോകം, സന്ന്യാസികൾക്ക് ബ്രഹ്മലോകം.
യോഗിനാമമൃതം സ്ഥാനം ബ്രഹ്മണഃ പരമം പദം। ഏകാംതിനഃ സദോദ്യുക്താ ധ്യായിനോ യോഗിനോ ഹി യേ
യോഗികൾക്കുള്ള സ്ഥാനം അമൃതസ്വരൂപമായ ബ്രഹ്മൻ്റെ പരമപദമാണ്; ഏകാന്തരായി, എപ്പോഴും ശ്രദ്ധയോടെ ധ്യാനത്തിൽ ലീനരായ യോഗികൾക്ക് അതാണ് ലക്ഷ്യം.
തേഷാം തത്പരമം സ്ഥാനം യത്തത്പശ്യംതി സൂരയഃ। ഗതാഗതാനി വര്ത്തംതേ ചംദ്രാദിത്യാദയോ ഗ്രഹാഃ
അവർക്കുള്ള പരമസ്ഥാനം മഹർഷിമാർ കാണുന്നതുതന്നെ ആണു; ചന്ദ്രനും സൂര്യനും മറ്റു ഗ്രഹങ്ങളും വരവുപോകലിൽ ചുറ്റുന്നു.
അദ്യാപി ന നിവര്തംതേ നാരായണപരായണാഃ। താമിസ്രമംധതാമിസ്രം മഹാരൌരവ രൌരവമ്
ഇന്നും നാരായണഭക്തർ തിരിച്ചുവരുന്നില്ല; താമിസ്രം, അന്ധതാമിസ്രം, മഹാരൗരവം, റൗരവം എന്നിവയും ഉണ്ട്.
അസിപത്രവനം ഘോരം കാലസൂത്രമവീചിമത്। വിനിംദകാനാം വേദസ്യ യജ്ഞവ്യാഘാതകാരിണാമ്
കത്തിയിലയുള്ള കാടും, കാലസൂത്രവും, അവീചിയും—വേദത്തെ അപമാനിക്കുന്നവർക്കും യജ്ഞം തടയുന്നവർക്കുമാണ് ഈ ഭയങ്കരസ്ഥലങ്ങൾ.
സ്ഥാനമേതത്സമാഖ്യാതം സ്വധര്മത്യാഗിനശ്ച യേ। തതോഭിധ്യായതസ്തസ്യ ജജ്ഞിരേ മാനസാഃ പ്രജാഃ
സ്വധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവർക്കാണ് ഈ സ്ഥാനം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്; അവൻ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള സന്തതികൾ ജനിച്ചു.
തച്ഛരീരസമുത്പന്നൈഃ കായസ്ഥൈഃ കരണൈഃ സഹ। ക്ഷേത്രജ്ഞാഃ സമവര്ത്തംത ഗാത്രേഭ്യസ്തസ്യ ധീമതഃ
അവൻ്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച അവയവങ്ങളോടൊപ്പം, അവയവങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കൊപ്പം, ക്ഷേത്രജ്ഞന്മാർ ആ ജ്ഞാനിയുടെയും ശരീരഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നു ഉദിച്ചു.
തേ സര്വേ സമവര്തംത യേ മയാ പ്രാഗുദാഹൃതാഃ। ദേവാദ്യാഃ സ്ഥാവരാം താശ്ച ത്രൈഗുണ്യവിഷയേസ്ഥിതാഃ
ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞ എല്ലാ ദേവന്മാരും, അചഞ്ചലജന്തുക്കളും, മൂന്നു ഗുണങ്ങളിലുമുള്ള സകലജീവികളും അങ്ങനെ ജനിച്ചു.
ഏവം ഭൂതാനി സൃഷ്ടാനി സ്ഥാവരാണി ചരാണി ച। യദാസ്യ താഃ പ്രജാഃ സര്വാനവ്യവര്ദ്ധംതധീമതഃ
ഇങ്ങനെ സഞ്ചരിക്കുന്നവരും നിലനിൽക്കുന്നവരുമായ ജീവികൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ ആ മഹാത്മാവിന് അവ സന്തതികൾ വർദ്ധിച്ചില്ല.
അഥാന്യാന്മാനസാന്പുത്രാന്സദൃശാനാത്മനോഽസൃജത്। ഭൃഗും മാം പുലഹം ചൈവ ക്രതുമംഗിരസം തഥാ
അപ്പോൾ അവൻ തനിക്കു സമാനമായ മറ്റൊരു മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു—ഭൃഗു, എന്നെ, പുലഹ, ക്രതു, അഗിരസു എന്നിവരെ.
മരീചിം ദക്ഷമത്രിം ചവസിഷ്ഠംചൈവമാനസാന്। നവബ്രഹ്മാണ ഇത്യേതേപുരാണേ നിശ്ചയം ഗതാഃ
മരീചി, ദക്ഷ, അത്രി, വസിഷ്ഠൻ എന്നിവരും മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള പുത്രന്മാരാണ്; ഇവരാണ് പുരാണങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒൻപതു ബ്രഹ്മന്മാർ.
സനംദനാദയോ യേ ച പൂര്വം സൃഷ്ടാസ്തു വേധസാ। ന തേ ലോകേഷ്വസജ്ജംത നിരപേക്ഷാഃ പ്രജാസുതേ
സനന്ദനനും മറ്റു മുൻപ് സ്രഷ്ടാവിനാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരും ലോകങ്ങളിൽ സന്തതിയിൽ ആസ്വാദനമില്ലാതെ അശക്തരായി തുടരുന്നു.
സര്വേ ഹ്യാഗതവിജ്ഞാനാ വീതരാഗാ വിമത്സരാഃ। തേഷ്വേവം നിരപേക്ഷേഷു ലോകസൃഷ്ടൌ മഹാത്മനഃ
സത്യത്തെ അറിയുന്ന മഹാത്മാക്കൾ എല്ലാവരും മോഹവും അസൂയയും ഇല്ലാത്തവരും, പക്ഷപാതമില്ലാത്തവരുമായിരുന്നു. ലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി അത്തരം മഹാത്മാക്കളിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്.
ബ്രഹ്മണോഭൂന്മഹാന്ക്രോധസ്ത്രൈലോക്യദഹന ക്ഷമഃ। തസ്യ ക്രോധാത്സമുദ്ഭൂതം ജ്വാലാമാലാവദീപിതമ്
അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ചുട്ടുകളയാൻ കഴിയുന്ന വലിയ കോപം ഉരുത്തിരിഞ്ഞു. ആ കോപത്തിൽ നിന്ന് ജ്വലിക്കുന്ന തീയുടെ വലിയ അകലം പുറത്ത് വന്നു.
ബ്രഹ്മണസ്തു തദാ ജ്യോതിസ്ത്രൈലോക്യമഖിലം ദഹത്। ഭ്രകുടീ കുടിലാത്തസ്യ ലലാടാത്ക്രോധദീപിതാത്
അന്നപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചുരുണ്ട കോപഭരിതമായ നെറ്റിയിൽ നിന്ന്, മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ചുട്ടുകളയുന്ന പ്രകാശം പുറത്ത് വന്നു.
സമുത്പന്നസ്തദാ രുദ്രോ മധ്യാഹ്നാര്കസമപ്രഭഃ। അര്ദ്ധനാരീനരവപുഃ പ്രചണ്ഡോതി ശരീരവാന്
അപ്പോൾ അവിടെ നിന്ന് രുദ്രൻ ഉദിച്ചുവന്നു. ഉച്ചക്കാല സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളവനും, അർദ്ധം പുരുഷനും അർദ്ധം സ്ത്രീയും ആയ ഭയങ്കരമായ രൂപവും ഉള്ളവനായിരുന്നു.
വിഭജാത്മാനമിത്യുക്ത്വാ തം ബ്രഹ്മാംതര്ദധേഃ തതഃ। തഥോക്തോസൌ ദ്വിധാ സ്ത്രീത്വം പുരുഷത്വം തഥാകരോത്
"നിന്റെ സ്വരൂപം വിഭജിക്കൂ" എന്ന് ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷനായി. അങ്ങനെ പറഞ്ഞതുപോലെ രുദ്രൻ തന്റെ ശരീരം സ്ത്രീയും പുരുഷനും ആയി വിഭജിച്ചു.
ബിഭേദ പുരുഷത്വം ച ദശധാ ചൈകധാ ച സഃ। സൌമ്യാസൌമ്യൈസ്തഥാ രൂപൈഃ ശാംതൈഃ സ്ത്രീത്വം ച സ പ്രഭുഃ
അവൻ തന്റെ പുരുഷഭാവം പത്ത് ഭാഗത്തും ഒറ്റയിലും വിഭജിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ, സ്ത്രീഭാവം സൗമ്യമായതും ഉഗ്രമായതും ശാന്തമായതുമായ രൂപങ്ങളിൽ വിഭജിച്ചു.
ബിഭേദ ബഹുധാ ചൈവ സ്വരൂപൈരസിതൈഃ സിതൈഃ। തതോ ബ്രഹ്മാ സ്വയംഭൂതം പൂര്വം സ്വായംഭുവം പ്രഭുമ്
അവൻ തന്റെ സ്വരൂപം കറുത്തതും വെളുത്തതുമായ പല രൂപങ്ങളായി വീണ്ടും വിഭജിച്ചു. പിന്നെ സ്വയം ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവ് ആദ്യം സ്വായംഭുവമനുവിനെ സൃഷ്ടിച്ചു.
ആത്മാനമേവ കൃതവാന്പ്രജാപത്യേ മനും നൃപ। ശതരൂപാം ച താം നാരീം തപോനിര്ദ്ധൂതകല്മഷാമ്
അവൻ തന്നെ മനുവായി, സൃഷ്ടിയുടെ അധിപതിയായി രൂപപ്പെടുത്തി. അതുപോലെ, തപസ്സിലൂടെ പാപം ഇല്ലാതായ ശതരൂപ എന്ന സ്ത്രീയെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
സ്വായംഭുവോ മനുര്നാമ പത്നീത്വേ ജഗൃഹേ പ്രഭുഃ। തസ്മാച്ച പുരുഷാദ്ദേവീ ശതരൂപാ വ്യജായത
സ്വായംഭുവമനു എന്ന ഭഗവാൻ അവളെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു. ആ പുരുഷനിൽ നിന്ന് ശതരൂപാ ദേവി ജനിച്ചു.
പ്രിയവ്രതോത്താതനപാദ പ്രസൂത്യാകൂതി സംജ്ഞിതമ്। ദദൌ പ്രസൂതിം ദക്ഷായ ആകൂതിം രുചയേ പുരാ
പ്രിയവ്രതനും ഉത്താനപാദനും, പ്രസൂതി, ആകൂതി എന്നിങ്ങനെ പേരുള്ളവരും. പ്രസൂതിയെ ദക്ഷന് നൽകിയതും ആകൂതിയെ രുചിക്ക് നൽകിയതും പുരാതനകാലത്ത് ആയിരുന്നു.
പ്രജാപതിഃ സ ജഗ്രാഹ തയോര്ജജ്ഞേ സ ദക്ഷിണഃ। പുത്രോ യജ്ഞോ മഹാഭാഗ ദംപത്യോര്മിഥുനം തതഃ
പ്രജാപതി അവരെ ഭാര്യകളായി സ്വീകരിച്ചു. അവരിൽ നിന്ന് ദക്ഷിണൻ ജനിച്ചു. ആ ദമ്പതികളിൽ നിന്ന് മഹാഭാഗനായ യജ്ഞൻ ജനിച്ചു.
യജ്ഞസ്യ ദക്ഷിണായാം തു പുത്രാ ദ്വാദശ ജജ്ഞിരേ। യാമാ ഇതി സമാഖ്യാതാ ദേവാഃ സ്വായംഭുവേ മനൌ
യജ്ഞനും ദക്ഷിണയും ചേർന്ന് പന്ത്രണ്ടു പുത്രന്മാർക്ക് ജന്മം നൽകി. അവർ യാമന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ദേവന്മാരാണ്, സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ കാലത്ത്.
പ്രസൂത്യാം ച തഥാ ദക്ഷശ്ചതസ്രോ വിംശതിം തഥാ। സസര്ജ കന്യാസ്താസാം തു സമ്യങ്നാമാനി മേ ശൃണു
അങ്ങനെ പ്രസൂതിയിൽ നിന്ന് ദക്ഷൻ ഇരുപത്തിനാലു പുത്രിമാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവരുടെ ശരിയായ പേരുകൾ ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.
ശ്രദ്ധാ ലക്ഷ്സീര്ധൃതിഃ പുഷ്ടിസ്തുഷ്ടിര്മേധാ ക്രിയാ തഥാ। ബുദ്ധിര്ലജ്ജാവപുഃ ശാംതിര്ഋദ്ധിഃ കീര്തിസ്ത്രയോദശീ
ശ്രദ്ധ, ലക്ഷ്മി, ധൃതി, പുഷ്ടി, തുഷ്ടി, മേധ, ക്രിയ, ബുദ്ധി, ലജ്ജ, വപു, ശാന്തി, ഋദ്ധി, കീർത്തി—ഇവയാണ് പതിമൂന്ന് പേരുകൾ.