ഉത്പന്നഃ പ്രോച്യതേ വിദ്വാന്നിത്യ ഏവോപചാരതഃ। നിജേന തസ്യ മാനേന ആയുര്വര്ഷശതം സ്മൃതമ്
ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു, അവൻ ജനിക്കുന്നു എന്ന്, എന്നാൽ അവൻ ശാശ്വതനാണ്; അവന്റെ സ്വന്തം മാനത്തിൽ, ആയുസ്സ് നൂറ്റാണ്ട് വർഷം എന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
തത്പരാഖ്യം പരാര്ദ്ധം ച തദര്ദ്ധം പരികീര്ത്തിതമ്। കാഷ്ഠാ പംചദശാഖ്യാ താ നിമേഷാ നൃപസത്തമ
അത് പരാർദ്ധം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അതിന്റെ പാതിയും അങ്ങനെ തന്നെ പറയപ്പെടുന്നു; രാജാവേ, പതിനഞ്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഒരു കഷ്ടയായി അറിയപ്പെടുന്നു.
കാഷ്ഠാ സ്ത്രിംശത്കലാ ത്രിംശത്കലാ മൌഹൂര്ത്തികോ വിധിഃ। താവത്സംഖ്യൈരഹോരാത്രം മുഹൂര്ത്തൈര്മാനുഷം സ്മൃതമ്
മുപ്പത് കഷ്ടകൾ ഒരു കലയും, മുപ്പത് കലകൾ ഒരു മുഹൂർത്തവുമാണ്; അങ്ങനെ എണ്ണുമ്പോൾ, ഒരു അഹോരാത്രം, അതായത് മനുഷ്യരുടെ ഒരു ദിവസം, മുഹൂർത്തങ്ങൾ കൊണ്ട് കണക്കാക്കുന്നു.
അഹോരാത്രാണി താവംതി മാസഃ പക്ഷദ്വയാത്മകഃ। തൈഷ്ഷഡ്ഭിരയനം വര്ഷമയനേ ദക്ഷിണോത്തരേ
അങ്ങനെയുള്ള അഹോരാത്രങ്ങൾ ചേർന്ന്, രണ്ടു പക്ഷങ്ങളടങ്ങിയ ഒരു മാസം ഉണ്ടാകുന്നു; ആ ആറുമാസങ്ങൾ ചേർന്ന്, വർഷം ദക്ഷിണായനവും ഉത്തരായനവും ആയി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു.
അയനം ദക്ഷിണം രാത്രിര്ദേവാനാമുത്തരം ദിനമ്। ദിവ്യൈര്വര്ഷസഹസ്രൈസ്തു കൃതത്രേതാദിസംജ്ഞിതമ്
ദക്ഷിണായനം ദേവന്മാരുടെ രാത്രി, ഉത്തരായനം അവരുടെ പകലാണ്. കൃതയുഗം, ത്രേതായുഗം തുടങ്ങിയ കാലഘട്ടങ്ങൾ ദൈവീയ വർഷങ്ങളുടെ ആയിരക്കണക്കിന് അളക്കപ്പെടുന്നു.
ചതുര്യുഗം ദ്വാദശഭിസ്തദ്വിഭാഗം നിബോധ മേ। ചത്വാരി ത്രീണിദ്വേ ചൈകം കൃതാദിഷു യഥാക്രമമ്
നാലു യുഗങ്ങൾ പന്ത്രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് എന്റെ വാക്കിൽ മനസ്സിലാക്കണം. കൃതയുഗം മുതലുള്ള ഓരോ യുഗത്തിനും നാലു, മൂന്നു, രണ്ട്, ഒന്ന് എന്നിങ്ങനെ ക്രമമായി ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ട്.
ദിവ്യാബ്ദാനാം സഹസ്രാണി യുഗേഷ്വാഹുഃ പുരാവിദഃ। തത്പ്രമാണൈഃ ശതൈഃ സംധ്യാ പൂര്വാ തത്രാഭിധീയതേ
പണ്ടുകാലത്തെ ജ്ഞാനികൾ ഓരോ യുഗവും ആയിരക്കണക്കിന് ദൈവീയ വർഷങ്ങളാണെന്ന് പറയുന്നു. അതേ അളവിൽ, അതിന് മുമ്പുള്ള സന്ധ്യയും നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
സംധ്യാംശകശ്ച തത്തുല്യോ യുഗസ്യാനംതരോ ഹി യഃ। സംധ്യാസംധ്യാംശയോരംതഃ കാലോ യോ നൃപസത്തമ
യുഗത്തിന് ശേഷം വരുന്ന സന്ധ്യാംശവും അതിന് തുല്യമാണ്. മഹാരാജാവേ, സന്ധ്യയും സന്ധ്യാംശവും തമ്മിലുള്ള ഇടവേളയും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
യുഗാഖ്യഃ സ തു വിജ്ഞേയഃ കൃതത്രേതാദിസംജ്ഞിതഃ। കൃതം ത്രേതാ ദ്വാപരം ച കലിശ്ചൈവ ചതുര്യുഗമ്
കൃതയുഗം, ത്രേതായുഗം, ദ്വാപരയുഗം, കലിയുഗം എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്ന ഈ യുഗങ്ങളെ ചേർത്തു ചതുര്യുഗം എന്നു വിളിക്കുന്നു.
പ്രോച്യതേ തത്സഹസ്രം തു ബ്രഹ്മണോ ദിവസം നൃപ। ബ്രഹ്മണോ ദിവസേ രാജന്മനവശ്ച ചതുര്ദശ
രാജാവേ, ഈ ചതുര്യുഗങ്ങൾ ആയിരം കൂടി ചേർന്നാൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകലാകുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകലിൽ പതിനാലു മനുക്കൾ ഉണ്ടാകും.
ഭവംതി പരിമാണം ച തേഷാം കാലകൃതം ശൃണു। സപ്തര്ഷയഃ സുരാഃ ശക്രോ മനുസ്തത്സൂനവോ നൃപ
അവരുടെ കാലപരിധി എത്രയാണെന്ന് കേൾക്കൂ, രാജാവേ. ഏഴു മഹർഷിമാർ, ദേവന്മാർ, ഇന്ദ്രൻ, മനു, മനുവിന്റെ പുത്രന്മാർ എന്നിവരുടെ കാലം അങ്ങനെ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ഏകകാലേ ഹി സൃജ്യംതേ സംഹ്രിയംതേ ച പൂര്വവത്। ചതര്യുഗാനാം സംഖ്യാതാ സാധികാ ഹ്യേകസപ്തതിഃ
അവർ ഒരേ സമയം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും പൂർവ്വംപോലെ ഇല്ലാതാവുകയും ചെയ്യുന്നു. നാലു യുഗങ്ങളുടെ എണ്ണം എഴുപത്തൊന്ന് കവിഞ്ഞു കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
മന്വംതരം മനോഃ കാലഃ സുരാദീനാം ച പാര്ഥിവ। അഷ്ടൌ ശതസഹസ്രാണി ദിവ്യയാ സംഖ്യയാ സ്മൃതഃ
മനുവിന്റെയും ദേവന്മാരുടെയും കാലഘട്ടം മന്വന്തരം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു, രാജാവേ. ദൈവീയ കണക്കിൽ അതു എട്ട് ലക്ഷം വർഷങ്ങളാണ്.
ദ്വിപംചാശത്തഥാന്യാനി സഹസ്രാണ്യധികാനി ച। ത്രിംശത്കോട്യസ്തു സംപൂര്ണാഃ സംഖ്യാതാഃ സംഖ്യയാ നൃപ
അതിനൊപ്പം ഇനിയും ഇരുപത്തിരണ്ടായിരം കൂടി വർഷങ്ങളുണ്ട്, രാജാവേ. ആകെ കണക്കു മുപ്പത് കോടി വർഷമാണ്.
സപ്തഷഷ്ടിസ്തഥാന്യാനി നിയുതാനി മഹാമതേ। വിംശതിശ്ച സഹസ്രാണി കാലോയമധികം വിനാ
അതോടൊപ്പം അറുപത്തേഴു നിയുതും ഇരുപതിനായിരം കൂടി വർഷങ്ങളും ഉണ്ട്, മഹാബുദ്ധിമാനേ. ഇതാണ് അധികം ഒഴിവാക്കി കണക്കാക്കുന്ന സമയം.
മന്വംതരസ്യ സംഖ്യേയം മാനുഷൈരിഹ വത്സരൈഃ। ചതുര്ദ്ദശഗുണോ ഹ്യേഷ കാലോ ബ്രാഹ്മമഹഃ സ്മൃതമ്
മന്വന്തരത്തിന്റെ കണക്കു മനുഷ്യവർഷങ്ങളിൽ ഇതാണ്. ഈ സമയം പതിനാലു മടങ്ങ് കൂട്ടിയാൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകൽ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
ബ്രാഹ്മോ നൈമിത്തികോ നാമ തസ്യാംതേ പ്രതിസംചരഃ। തദാഹി ദഹ്യതേ സര്വം ത്രൈലോക്യം ഭൂര്ഭുവാദികമ്
ബ്രഹ്മാവിന്റെ പകൽ 'നൈമിത്തികം' എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. അതിന്റെ അവസാനം സൃഷ്ടി ലയമാകുന്നു; ഭൂർ, ഭൂവഃ തുടങ്ങിയ മൂന്നു ലോകങ്ങളും അന്നപ്പോൾ ദഹിക്കപ്പെടുന്നു.
ജനം പ്രയാംതി താപാര്ത്താ മഹര്ലോകനിവാസിനഃ। ഏകാര്ണവേ തു ത്രൈലോക്യേ ബ്രഹ്മാ ബ്രഹ്മവിദാം വരഃ
മഹർലോകത്തിലെ വാസികൾ ചൂടാൽ പീഡിതരായി ജനലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. മൂന്നു ലോകങ്ങളും ഒരൊറ്റ സമുദ്രമായപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവു, ബ്രഹ്മജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ,
ഭോഗിശയ്യാഗതഃ ശേതേ ത്രൈലോക്യഗ്രാസബൃംഹിതഃ। ജനസ്ഥൈര്യോഗിഭിര്ദ്ദേവശ്ചിംത്യമാനോ ജഗദ്വിഭുഃ
അനന്തനെന്ന പാമ്പിന്റെ പാളിയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു, മൂന്നു ലോകങ്ങളും ഉൾക്കൊണ്ടവൻ. ജനലോകത്തിലെ സ്ഥിരനായ യോഗിമാർ ആ ജഗദീശ്വരനെ ധ്യാനിക്കുന്നു.
തത്പ്രമാണാം ഹി താം രാത്രിം തദംതേ സൃജതേ പുനഃ। ഏവം തു ബ്രഹ്മണോ വര്ഷമേവം വര്ഷശതം ച തത്
അത് തുല്യമായ ഒരു രാത്രിയും അതിന്റെ അവസാനം വീണ്ടും സൃഷ്ടിയും ഉണ്ടാകും. അങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു വർഷം, അങ്ങനെ നൂറ്റാണ്ട് വർഷങ്ങൾ.
ശതം ഹി തസ്യ വര്ഷാണാം പരമായുര്മഹാത്മനഃ। ഏകമസ്യ വ്യതീതം തു പരാര്ധം ബ്രഹ്മണോനഘ
ബ്രഹ്മാവിന്റെ നൂറു വർഷമാണ് ആ മഹാത്മാവിന്റെ പരമായുസ്സ്. അതിൽ ഒരു പരാർദ്ധം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, പാപരഹിതനേ.
തസ്യാന്തേഭൂന്മഹാകല്പഃ പാദ്മ ഇത്യഭിവിശ്രുതഃ। ദ്വിതീയസ്യ പരാര്ധസ്യ വര്തമാനസ്യ വൈ നൃപ
അത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മഹാകല്പം 'പാദ്മം' എന്നറിയപ്പെടുന്നു. രാജാവേ, ഇപ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ പരാർദ്ധം നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
വാരാഹ ഇതി കല്പോയം പ്രഥമഃ പരികല്പിതഃ। ബ്രഹ്മാ നാരായണാഖ്യോസൌ കല്പാദൌ ഭഗവാന്യഥാ
വാരാഹം എന്ന ഈ കല്പം ആദ്യം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണ്. കല്പത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ബ്രഹ്മാ-നാരായണൻ എന്ന ഭഗവാൻ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.
സസര്ജ സര്വഭൂതാനി തദാചക്ഷ്വ മഹാമുനേ। പുലസ്ത്യ ഉവാച। പ്രജാഃ സസര്ജ ഭഗവാനനാദിസ്സര്വസംഭവഃ
അവൻ എല്ലാ ജീവികളും സൃഷ്ടിച്ചു — മഹാമുനിയേ, ഇതു നീ പറയണം. പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ സൃഷ്ടിയുടെയും ആദിയായ ഭഗവാൻ പ്രജ들을 സൃഷ്ടിച്ചു.
അതീതകല്പാവസാനേ നിശാസുപ്തോത്ഥിതഃ പ്രഭുഃ। സത്വോദ്രിക്തസ്തഥാ ബ്രഹ്മാ ശൂന്യം ലോകമവൈക്ഷത
മുന്പത്തെ കല്പം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, രാത്രിക്ക് ശേഷം ഭഗവാൻ ഉണർന്നപ്പോൾ, സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞ ബ്രഹ്മാവ് ലോകം ശൂന്യമായതായി കണ്ടു.
തോയാന്തസ്സ മഹീം ജ്ഞാത്വാ നിമഗ്നാം വാരിസംപ്ലവേ। പ്രവിചിംത്യ തദുദ്ധാരം കര്തുകാമഃ പ്രജാപതിഃ
ഭൂമി വെള്ളത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നതായി മനസ്സിലാക്കി, പ്രജാപതി ആലോചിച്ച് അവളെ ഉയർത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
വിഷ്ണുരൂപം തദാ ജ്ഞാത്വാ പൃഥ്വീം വോഢും സ്വതേജസാ। മത്സ്യകൂര്മാദികാം ചാന്യാം വാരാഹീം തനുമാവിശത്
വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപം മനസ്സിലാക്കി, തന്റെ ശക്തിയാൽ ഭൂമിയെ താങ്ങാൻ, മീൻ, ആമ മുതലായവയെക്കാൾ വ്യത്യസ്തമായ വാരാഹി ശരീരത്തിലേക്ക് അവൻ പ്രവേശിച്ചു.
വേദയജ്ഞമയം രൂപമാശ്രിത്യ ജഗതഃ സ്ഥിതൌ। സ്ഥിതഃ സ്ഥിരാത്മാ സര്വാത്മാ പരമാത്മാ പ്രജാപതിഃ
വേദവും യജ്ഞവും നിറഞ്ഞ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ലോകത്തിന്റെ നിലനില്പിനായി, സ്ഥിരമായ ആത്മാവായ, എല്ലാറ്റിന്റെയും ആത്മാവായ, പരമാത്മാവായ പ്രജാപതി അവിടെ നിലകൊണ്ടു.
പ്രവിവേശേ തദാ തോയം തോയാധാരേ ധരാധരഃ। നിരീക്ഷ്യ തം തദാ ദേവീ പാതാലതലമാഗതമ്
അപ്പോൾ ഭൂമിയെ താങ്ങുന്നവൻ വെള്ളത്തിലേക്ക്, അതായത് വെള്ളത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലേക്ക്, കടന്നു. അവനെ കണ്ട ദേവി പാതാളത്തിലെത്തിയിരുന്നു.
തുഷ്ടാവ പ്രണതാ ഭൂത്വാ ഭക്തിനമ്രാ വസുംധരാ। പൃഥിവ്യുവാച। നമസ്തേ സര്വഭൂതായ നമസ്തേ പരമാത്മനേ
വസുന്ധരാ ഭക്തിയോടെ നമിച്ചു, വിനയത്തോടെ അവനെ സ്തുതിച്ചു. ഭൂമി പറഞ്ഞു: എല്ലാ ജീവികളിലുമുള്ളവനായോ, പരമാത്മാവേ, നിനക്കു വന്ദനം.