അരുണോദയകാലേ തു യേ പഠംതി ജപംതി ച । ആയുര്ബലം ച തേഷാം ശ്രീര്വര്ദ്ധതേ ച ദിനേദിനേ
അരുണോദയസമയത്ത് ഇത് പാരായണം ചെയ്യുകയും ജപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ ആയുസ്സും ബലവും ഐശ്വര്യവും ദിവസേന വർദ്ധിക്കും.
രാത്രൌ ജാഗരണേ പ്രാപ്തേ കലൌ ഭാഗവതോ നരഃ । പഠനാന്മുക്തിമാപ്നോതി യാവദിംദ്രാശ്ചതുര്ദശ
കലിയുഗത്തിൽ രാത്രി ജാഗരണമുണ്ടാകുമ്പോൾ ഭക്തൻ ഇത് പാരായണം ചെയ്താൽ, പതിനാലു ഇന്ദ്രന്മാർ ഭരിക്കുന്ന കാലം മുഴുവൻ മോക്ഷം ലഭിക്കും.
ഏകൈകേന തു നാമ്നാ വൈ ഹരൌ തുലസികാരണാത് । പൂജാ സാ ചൈവ വിജ്ഞേയാ കോടിയജ്ഞഫലാധികാ
ഹരിയുടെ ഓരോ നാമവും തുളസിയോടെ പൂജിച്ചാൽ, അതിന് കോടിയജ്ഞഫലത്തേക്കാൾ വലിയ ഫലം ലഭിക്കും.
മാര്ഗേ ച ഗച്ഛമാനാസ്തു യേ പഠംതി ദ്വിജാതയഃ । ന ദോഷാ മാര്ഗജാസ്തേഷാം ഭവംതി കില പാര്വതി
മാർഗത്തിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ ദ്വിജന്മാർ ഇത് പാരായണം ചെയ്താൽ, മാർഗത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ദോഷങ്ങൾ അവരെ ബാധിക്കില്ല, പാർവതി.
ശൃണു ദേവി പ്രവക്ഷ്യാമി മാഹാത്മ്യം കേശവസ്യ തു । യേ ശൃണ്വംതി നരശ്രേഷ്ഠാസ്തേ പുണ്യാഃ പുണ്യരൂപിണഃ
ദേവി, കേൾക്കൂ, ഞാൻ കേശവന്റെ മഹത്വം പറയും. അതു കേൾക്കുന്ന ശ്രേഷ്ഠന്മാർ പുണ്യവാന്മാരും പുണ്യത്തിന്റെ രൂപങ്ങളുമാണ്.
ഇതി ശ്രീപാദ്മേ മഹാപുരാണേ പംചപംചാശത്സാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാമുത്തരഖംഡേ ഉമാപതിനാരദസംവാദേ സഹസ്രനാമമഹിമാനാമ ദ്വിസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, ശ്രീപദ്മ മഹാപുരാണത്തിലെ അയ്യായിരത്തിയഞ്ചായിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സംഹിതയിലെ ഉത്തരഖണ്ഡത്തിൽ ഉമാപതിയും നാരദനും നടത്തിയ സംഭാഷണത്തിൽ, സഹസ്രനാമ മഹിമ എന്ന ഈ എഴുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
മഹാദേവ ഉവാച- ഓംരാമരക്ഷാസ്തോത്രസ്യ ശ്രീമഹര്ഷിര്വിശ്വാമിത്രഋഷിഃ । ശ്രീരാമോ ദേവതാ അനുഷ്ടുപ്ഛംദഃ । വിഷ്ണുപ്രീത്യര്ഥേ ജപേ വിനിയോഗഃ
മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: ഓം. രാമരക്ഷാ സ്തോത്രത്തിന് മഹർഷി വിശ്വാമിത്രൻ ഋഷിയാണു. ശ്രീരാമൻ ദേവതയും, അനുഷ്ടുപ് എന്നതാണ് ഛന്ദസും, വിഷ്ണുവിനെ പ്രസന്നിപ്പിക്കാൻ ജപിക്കേണ്ടതുമാണ്.
അതസീപുഷ്പസംകാശം പീതവാസസമച്യുതമ് । ധ്യാത്വാ വൈ പുംഡരീകാക്ഷം ശ്രീരാമം വിഷ്ണുമവ്യയമ്
അതസിപ്പൂവിന്റെ നിറംപോലെയുള്ളതും മഞ്ഞവസ്ത്രം ധരിച്ചും, കണികൂടി ക്ഷയിക്കാത്തതുമായ, കമലനേത്രനായ ശ്രീരാമവിഷ്ണുവിൽ ധ്യാനം ചെയ്യണം.
പാതു വോ ഹൃദയം രാമഃ ശ്രീകംഠഃ കംഠമേവ ച । നാഭിം പാതു മഖത്രാതാ കടിം മേ വിശ്വരക്ഷകഃ
നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ രാമൻ കാത്തിരിക്കട്ടെ, ശ്രീകണ്ഠൻ കഴുത്തിനെയും. യജ്ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നവൻ നാഭിയെയും, ലോകത്തെ രക്ഷിക്കുന്നവൻ എന്റെ കട്ടിയും കാത്തിരിക്കട്ടെ.
കരൌ പാതു ദാശരഥിഃ പാദൌ മേ വിശ്വരൂപധൃക് । ചക്ഷുഷീ പാതു വൈ ദേവ സീതാപതിരനുത്തമഃ
ദശരഥപുത്രൻ എന്റെ കൈകളെയും, വിശ്വരൂപധാരിയായവൻ എന്റെ കാലുകളെയും കാത്തിരിക്കട്ടെ. സീതാപതി, ഉത്തമനായ ദേവൻ, എന്റെ കണ്ണുകളെയും കാത്തിരിക്കട്ടെ.
ശിഖാം മേ പാതു വിശ്വാത്മാ കര്ണൌ മേ പാതു കാമദഃ । പാര്ശ്വയോസ്തു സുരത്രാതാ കാലകോടിദുരാസദഃ
വിശ്വാത്മാവ് എന്റെ ശിഖയും, കാമദൻ എന്റെ ചെവികളും കാത്തിരിക്കട്ടെ. ദേവന്മാരെ രക്ഷിക്കുന്നവൻ, കാലന്റെ കയ്യിൽപോലും എളുപ്പം പിടിക്കാനാകാത്തവൻ, എന്റെ ഇരുവശങ്ങളെയും കാത്തിരിക്കട്ടെ.
അനംതഃ സര്വദാ പാതു ശരീരം വിശ്വനായകഃ । ജിഹ്വാം മേ പാതു പാപഘ്നോ ലോകശിക്ഷാപ്രവര്ത്തകഃ
അനന്തൻ, ലോകത്തിന്റെ നായകൻ, എപ്പോഴും എന്റെ ശരീരം കാത്തിരിക്കട്ടെ. പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവനും ലോകത്തെ പഠിപ്പിക്കുന്നവനും എന്റെ നാവിനെ കാത്തിരിക്കട്ടെ.
രാഘവഃ പാതു മേ ദംതാന്കേശാന്രക്ഷതു കേശവഃ । സക്ഥിനീ പാതു മേ ദത്ത വിജയോ നാമ വിശ്വസൃക്
രാഘവൻ എന്റെ പല്ലുകൾ കാത്തിടട്ടെ, കേശവൻ എന്റെ മുടി സംരക്ഷിക്കട്ടെ. ദത്തൻ എന്റെ തോളുകൾ കാത്തിടട്ടെ, വിജയൻ എന്ന വിശ്വസ്രഷ്ടാവ് എന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ.
ഏതാം രാമബലോപേതാം രക്ഷാം യോ വൈ പുമാന്പഠേത് । സ ചിരായുഃ സുഖീ വിദ്വാന്ലഭതേ ദിവ്യസംപദമ്
രാമന്റെ ശക്തിയാൽ സമ്പന്നമായ ഈ രക്ഷാസ്തോത്രം ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ, ആ മനുഷ്യന് ദീർഘായുസും സുഖവും ജ്ഞാനവും ദിവ്യസമ്പത്തും ലഭിക്കും.
രക്ഷാം കരോതി ഭൂതേഭ്യഃ സദാ രക്ഷാ തു വൈഷ്ണവീ । രാമേതി രാമഭദ്രേതി രാമചംദ്രേതി യഃ സ്മരേത്
ഈ രക്ഷാസ്തോത്രം എല്ലായ്പോഴും ഭൂതങ്ങളെ അകറ്റുന്നു; ഇത് യഥാർത്ഥത്തിൽ വൈഷ്ണവരക്ഷയാണ്. 'രാമ', 'രാമഭദ്ര', 'രാമചന്ദ്ര' എന്നിങ്ങനെ ആരെങ്കിലും ഓർത്താൽ,
വിമുക്തഃ സ നരഃ പാപാന്മുക്തിം പ്രാപ്നോതി ശാശ്വതീമ് । വസിഷ്ഠേന ഇദം പ്രോക്തം ഗുരവേ വിഷ്ണുരൂപിണേ
അവൻ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി ശാശ്വതമായ മോക്ഷം നേടുന്നു. ഇത് വസിഷ്ഠൻ വിഷ്ണുരൂപിയായ ഗുരുവിനോട് പറഞ്ഞതാണ്.
തതോ മേ ബ്രഹ്മണഃ പ്രാപ്തം മയോക്തം നാരദം പ്രതി । നാരദേന തു ഭൂര്ലോകേ പ്രാപിതം സുജനേഷ്വിഹ
പിന്നീട് ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഇത് ലഭിച്ചു, പിന്നെ ഞാൻ നാരദനോടാണ് പറഞ്ഞത്. നാരദൻ ഭൂമിയിലെ നല്ലവരിലേക്ക് ഇത് എത്തിച്ചു.
സുപ്ത്വാവാഥ ഗൃഹേ വാപി മാര്ഗേ ഗച്ഛംത ഏവ വാ । യേ പഠംതി നരശ്രേഷ്ഠാസ്തേ നരാഃ പുണ്യഭാഗിനഃ
ഉറങ്ങുമ്പോഴും വീട്ടിലോ വഴിയിലോ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴും ഈ രക്ഷാസ്തോത്രം പാരായണം ചെയ്യുന്ന മഹാന്മാർ ഭാഗ്യവാന്മാരും പുണ്യവാന്മാരുമാണ്.
ഇതി ശ്രീപാദ്മേ മഹാപുരാണേ പംചപംചാശത്സാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാമുത്തരഖംഡേ ഉമാപതിനാരദസംവാദേ രാമക്ഷാസ്തോത്രംനാമ ത്രിസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, ശ്രീപദ്മമഹാപുരാണത്തിൽ, അയ്യായിരത്തിയഞ്ച് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങൾ ഉള്ള സംഹിതയിൽ, ഉത്തരഖണ്ഡത്തിൽ, ഉമാപതി-നാരദ സംവാദത്തിൽ, 'രാമക്ഷാസ്തോത്രം' എന്ന പേരിലുള്ള എഴുപത്തിമൂന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
മഹാദേവ ഉവാച- ശൃണു ദേവി പ്രവക്ഷ്യാമി ധര്മമാഹാത്മ്യമുത്തമമ് । യച്ഛ്രുത്വാ ന പുനര്ജന്മ ജായതേ ഭുവി കര്ഹിചിത്
മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: ദേവി, കേൾക്കൂ, ഞാൻ ധർമ്മത്തിന്റെ പരമമായ മഹത്വം പറഞ്ഞുതരാം. ഇത് കേട്ടാൽ ഭൂമിയിൽ വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകില്ല.
ധര്മാദര്ഥം ച കാമം ച മോക്ഷം ചൈതത്ത്രയം ലഭേത് । തസ്മാദ്ധര്മം സമീഹേത വിദ്വാന്യഃ സ ബുധഃ സ്മൃതഃ
ധർമ്മം പാലിച്ചാൽ സമ്പത്തും ആഗ്രഹവും മോക്ഷവും — ഈ മൂന്നു ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ട്, ജ്ഞാനമുള്ളവൻ ധർമ്മം ആഗ്രഹിക്കണം; അങ്ങനെയുള്ളവനെയാണ് പണ്ഡിതൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്.
തപസാ ചൈവ ദാനേന വ്രതേന നിയമേന ച । തപസാ പ്രാപ്യതേ സ്വര്ഗഃ സാത്വികേന തഥൈവ ച
തപസ്സും ദാനവും വ്രതവും നിയന്ത്രണവും വഴി — തപസ്സിലൂടെ സ്വർഗ്ഗം നേടാം, സാത്വികസ്വഭാവം കൊണ്ടും അതുപോലെ.
ഇഹായാതോ ലഭേദ്രാജ്യം ക്രോധലോഭവിവര്ജിതഃ । ജന്മാംതരേണ മുക്തിഃ സ്യാത്പദം വിംദതി വൈഷ്ണവമ്
ക്രോധവും ലോഭവും ഇല്ലാതെ ഇവിടെ വന്നാൽ രാജ്യം നേടാം; മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും, വൈഷ്ണവപദവും നേടാം.
തപസാ രാജസേനേഹ രാജസശ്ചൈവ ജായതേ । തപ്ത്വാ താമസഭാവേന ക്രൂരകര്മാ ഹി നിഷ്ഠുരഃ
രാജസികതപസ്സിലൂടെ ഇവിടെ രാജാവായി ജനിക്കും; എന്നാൽ താമസികസ്വഭാവത്തിൽ തപസ്സു ചെയ്താൽ ക്രൂരനായവൻ ക്രൂരകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യും.
തപസ്തദ്രക്ഷസാം ചോക്തം ഭുക്തിദം താമസാത്മനാമ് । യത്തപ്തം സാത്വികം ചൈവ തത്തപോ ഭവതി ധ്രുവമ്
രക്ഷസുകൾക്കായി പറഞ്ഞ തപസ്സു താമസികസ്വഭാവമുള്ളവർക്ക് ഭോഗം നൽകുന്നു; എന്നാൽ സാത്വികതയോടെ ചെയ്യുന്ന തപസ്സാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉത്തമം.
രജസ്തമോഭ്യാം നിയതം തപസ്യാം വനേ സതാം വായുഭുജാം സുനിര്ജനേ । തപസ്വിനാം ചൈവ ധനാദിവാംച്ഛതാം വനേഽപി ദോഷാഃ പ്രഭവംതി രാഗിണാമ്
രജസ്സും തമസ്സും കൊണ്ടു, കാട്ടിൽ വായ്മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് ഏകാന്തതയിൽ ജീവിക്കുന്ന സന്മാർഗ്ഗികളിലും, ധനം മുതലായവ ആഗ്രഹിക്കുന്ന തപസ്വികളിലും, ദോഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു.
ഗൃഹേഽപി പംചേംദ്രിയനിഗ്രഹസ്തപസ്ത്വകുത്സിതേ കര്മണി യഃ പ്രവര്ത്തതേ । നിവൃത്തരാഗസ്യ തപോവനം ഗൃഹം ഗൃഹാശ്രമോഽതോ ഗദിതഃ സ്വധര്മഃ
വീട്ടിലിരുന്ന് അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് തപസ്സാണ്; എന്നാൽ അശുദ്ധമായ പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവൻ, രാഗം ഇല്ലെങ്കിൽ, അവന്റെ വീട് തന്നെ തപോവനം പോലെയാണ്; അതുകൊണ്ടാണ് ഗൃഹസ്ഥാശ്രമം സ്വധർമ്മം എന്നു പറയുന്നത്.
സുദുസ്തരഃ സത്വജിതേംദ്രിയാണാം സംഹന്യതേ ശ്രേഷ്ഠതമഃ ശുഭാശ്രമഃ । ഗൃഹസ്തു ധര്മഃ പ്രവരോ മനീഷിണാം ബ്രഹ്മാദിഭിശ്ചാഭിഹിതോ നഗാത്മജേ
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവർക്കു ഉത്തമമായ ശുഭമായ ആശ്രമം നേടുന്നത് വളരെ ദുഷ്കരമാണ്; എന്നാൽ പണ്ഡിതന്മാർക്കും ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവന്മാരും ഗൃഹസ്ഥധർമ്മം ഏറ്റവും ഉത്തമം എന്നു പറയുന്നു, പർവ്വതപുത്രിയെ.
തപ്ത്വാ തപസ്വീ വിപിനേ ക്ഷുധാര്തോ ഗൃഹം സമായാതി സദാന്നദാതുഃ । ഭക്ത്യാ സ ചാന്നം പ്രദദാതി തസ്മൈ തപോവിഭാഗം ഭജതേ ഹി തസ്യ
കാട്ടിൽ തപസ്സു ചെയ്ത തപസ്വി വിശപ്പോടെ എല്ലായ്പോഴും അന്നം നൽകുന്നവന്റെ വീട്ടിൽ വന്നാൽ, ഭക്തിയോടെ അവൻ അന്നം നൽകിയാൽ, ആ തപസ്സിന്റെ ഫലത്തിൽ അവനും പങ്കാളിയാകും.
ഗൃഹാശ്രമം ജ്യേഷ്ഠമിഹാശ്രമാണാം സമ്യക്ച യഃ പാലയതേ മനുഷ്യഃ । ഇഹൈവ ഭുംജന്സമനുഷ്യഭോഗാന്സ്വര്ഗം പ്രയാതീതി ന സംശയോഽത്ര । ഗൃഹം സദാ പാലയതാം നരാണാം പാപം സമായാതി കഥം ഹി ദേവി
ആശ്രമങ്ങളിൽ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമം ഏറ്റവും ഉത്തമമാണ്; അതിനെ ശരിയായി പാലിക്കുന്നവൻ ഇവിടെയേ മനുഷ്യസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ച് സ്വർഗ്ഗം നേടുന്നു — ഇതിൽ സംശയമില്ല. എപ്പോഴും ഗൃഹസ്ഥധർമ്മം പാലിക്കുന്നവരെ പാപം എങ്ങനെ സമീപിക്കും, ദേവി?