മഹാപാപാത്പ്രമുച്യേത കലൌ ഭാഗവതോ നരഃ । ധ്യായന്കൃതേ യജന്യജ്ഞൈസ്ത്രേതായാം ദ്വാപരേഽര്ചയന്
കലിയുഗത്തിൽ ഭക്തൻ വലിയ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. കൃതയുഗത്തിൽ ധ്യാനം, ത്രേതായുഗത്തിൽ യജ്ഞം, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ അർച്ചന—
യദാപ്നോതി തദാപ്നോതി കലൌ സംകീര്ത്യ കേശവമ് । ഏതജ്ജ്ഞാത്വാ നിമഗ്നാശ്ച ജഗദാത്മനി കേശവേ
അവയിലൂടെ ലഭിക്കുന്നതെല്ലാം കലിയുഗത്തിൽ കേശവനെ സങ്കീർത്തിച്ച് നേടാം. ഇതറിയുന്നവർ ലോകാത്മാവായ കേശവനിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.
സര്വപാപപരിക്ഷീണാ യാംതി വിഷ്ണോഃ പരം പദമ് । മത്സ്യഃ കൂര്മോ വരാഹശ്ച നൃസിംഹോ വാമനസ്തഥാ
എല്ലാ പാപങ്ങളും തീർന്നവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം പ്രാപിക്കും. മത്സ്യൻ, കൂർമൻ, വരാഹൻ, നരസിംഹൻ, വാമനൻ—
രാമോ രാമശ്ച കൃഷ്ണശ്ച ബുദ്ധഃ കല്കീ തതഃ സ്മൃതഃ । ഏതേ ദശാവതാരാശ്ച പൃഥിവ്യാം പരികീര്തിതാഃ
രാമൻ, രാമൻ, കൃഷ്ണൻ, ബുദ്ധൻ, പിന്നെ കല്കി ഇവരെ ഓർക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽ ഈ പത്തു അവതാരങ്ങൾ പ്രസിദ്ധമാണ്.
ഏതേഷാം നാമമാത്രേണ ബ്രഹ്മഹാ ശുധ്യതേ സദാ । പ്രാതഃ പഠന്ജപന്ധ്യായന്വിഷ്ണോര്നാമ യഥാ തഥാ
ഇവരുടെ പേരുകൾ ഉച്ചരിച്ചാൽ പോലും ബ്രാഹ്മണഹന്താവും ശുദ്ധനാകും. പ്രഭാതത്തിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം ജപിച്ച്, പാടി, ധ്യാനിച്ച്—
മുച്യതേ നാത്ര സംദേഹഃ സ വൈ നാരായണോ ഭവേത് । സൂത ഉവാച- ശ്രുത്വാ വൈ നാരദോ ഹ്യേതദ്വിസ്മയം പരമം ഗതഃ
മോചനം ലഭിക്കും, ഇതിൽ സംശയമില്ല; അവൻ നാരായണനാകുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇതു കേട്ടു നാരദൻ അത്ഭുതത്തിൽ മുങ്ങി.
ഉവാച പിതരം തത്ര കിമുക്തം ദേവസത്തമ । ദേവാഃ സഹസ്രശഃ സംതി രുദ്രാഃ സംതി സഹസ്രശഃ
അവൻ അച്ഛനോടു പറഞ്ഞു: 'ദേവസ്രേഷ്ഠാ, ഇവിടെ എന്താണ് പറഞ്ഞത്? ആയിരക്കണക്കിന് ദേവന്മാരുണ്ട്, ആയിരക്കണക്കിന് രുദ്രന്മാരുണ്ട്—'
പിതരഃ സംതി ശതശഃ യക്ഷാശ്ച കിന്നരാസ്തഥാ । ഭൂതാഃ പ്രേതാഃ പിശാചാശ്ച യേ കേചിദ്ദേവയോനയഃ
'നൂറുകണക്കിന് പിതാക്കളും, യക്ഷന്മാരും കിന്നരന്മാരും ഉണ്ട്; ഭൂതങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, മറ്റു ദൈവീകയോനികളുമുണ്ട്.'
തേഷാം നാമ്നാ ച മാഹാത്മ്യം ശ്രുതം ദൃഷ്ടം തഥാ ന ച । ശ്രീവിഷ്ണോര്നാമമാഹാത്മ്യം യാദൃശം ച ശ്രുതം മയാ
അവരുടെ പേരുകളുടെ മഹത്വം ഞാൻ കേട്ടും കണ്ടുമുണ്ട്. എന്നാൽ ശ്രീവിഷ്ണുവിന്റെ നാമത്തിന്റെ മഹത്വം ഞാൻ കേട്ടതുപോലെ മറ്റൊന്നും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.
യസ്യ വൈ നാമമാത്രേണ മുച്യതേ നാത്ര സംശയഃ । കിം വൈ തീര്ഥകൃതേ ദേവ പൃഥിവ്യാമടനേ കൃതേ
അവന്റെ നാമം മാത്രം ഉച്ചരിച്ചാൽ തന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കും എന്നതിൽ യാതൊരു സംശയവും ഇല്ല. അങ്ങനെ എങ്കിൽ, ദേവമേ, ഭൂമിയിൽ തീർത്ഥയാത്രകൾ ചെയ്യാനോ അലഞ്ഞു നടക്കാനോ എന്തിനാണ് ആവശ്യം?
യസ്യ വൈ നാമമഹിമാ ശ്രുത്വാ മോക്ഷമവാപ്നുയാത് । തന്മുഖം തു മഹത്തീര്ഥം തന്മുഖം ക്ഷേത്രമേവ ച
ആയാളുടെ നാമമഹത്വം കേട്ടാൽ തന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കും. അത്തരം വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കുന്ന വായാണ് മഹാതീർത്ഥം, അതേ വായാണ് വിശുദ്ധഭൂമി.
യന്മുഖേ രാമരാമേതി തന്മുഖം സര്വകാമികമ് । കാനി വൈ തസ്യ നാമാനി കതി വീര്യാണി സുവ്രത
‘രാമ, രാമ’ എന്ന നാമം ഉച്ചരിക്കുന്ന വായ് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നതാണ്. ധർമ്മശീലനായവനേ, അവന്റെ നാമങ്ങൾ എത്രയും അവന്റെ ശക്തികൾ എത്രയാണെന്ന് പറയൂ.
തത്സര്വം ച വിശേഷേണ മമ ബ്രൂഹി പിതാമഹ । ബ്രഹ്മോവാച- വ്യാപകോഽയം സദാ വിഷ്ണുഃ പരമാത്മാ സനാതനഃ
ഇതെല്ലാം വിശദമായി എനിക്ക് പറയൂ, പിതാമഹനേ. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: വിഷ്ണു എപ്പോഴും എല്ലായിടത്തുമുള്ളവൻ, പരമാത്മാവ്, ശാശ്വതൻ.
അനാദിനിധനഃ ശ്രീമാന്ഭൂതാത്മാ ഭൂതഭാവനഃ । യസ്മാദഹം ഹി സംജാതോ സോഽയം വിഷ്ണുഃ സദാവതു
ആവൻ ആദിയുമില്ല അന്ത്യവും ഇല്ലാത്തവൻ, മഹത്വമുള്ളവൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെ ആത്മാവ്, സൃഷ്ടാവും. ഞാൻ തന്നെ അവനിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്—ആ വിഷ്ണു എപ്പോഴും രക്ഷിക്കട്ടെ.
സോഽയം കാലസ്യ കാലോ വൈ സോഽയം മമ തു പൂര്വജഃ । അക്ഷയഃ പുംഡരീകാക്ഷോ മതിമാനവ്യയഃ പുമാന്
അവൻ തന്നെയാണ് കാലത്തിന്റെ കാലം, അവൻ എന്റെ മൂത്തവൻ, ക്ഷയിക്കാത്തവൻ, താമരക്കണ്ണൻ, ജ്ഞാനിയുമാണ്, മാറ്റമില്ലാത്തവനും.
ശേഷശായീ സദാ വിഷ്ണുഃ സഹസ്രശീര്ഷാ മഹത്പ്രഭുഃ । സര്വഭൂതമയഃ സാക്ഷാദ്വിശ്വരൂപോ ജനാര്ദനഃ
ശേഷനിൽ വിശ്രമിക്കുന്നവൻ വിഷ്ണു, ആയിരം തലകളുള്ള മഹാപ്രഭു, എല്ലാ ജീവികളിലും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ, സാക്ഷാൽ വിശ്വരൂപൻ, ജനാർദ്ദനൻ.
കൈടഭാരിരയം വിഷ്ണുര്ധാതാ ദേവോ ജഗത്പതിഃ । തസ്യാഹം നാമഗോത്രം ച ന വേദ്മി പുരുഷര്ഷഭ
കൈടഭനെ സംഹരിച്ചവൻ ഈ വിഷ്ണുവാണ്, സൃഷ്ടാവും ലോകനാഥനും. മഹാനായ മനുഷ്യനേ, അവന്റെ മുഴുവൻ നാമങ്ങളും വംശവും എനിക്ക് അറിയില്ല.
വേദവാദ്യപ്യഹം താത നാഹം ജ്ഞാതാ കദാചന । അതസ്ത്വം ഗച്ഛ ദേവര്ഷേ യത്രാസ്തി കില വിശ്വരാട്
വേദങ്ങൾ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, പ്രിയപുത്രാ, എനിക്ക് അവയെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി അറിയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട്, ദേവർഷിയേ, നീ വിശ്വനാഥൻ ഉള്ളിടത്തേക്ക് പോകൂ.
സ ച തത്ത്വം മുനിശ്രേഷ്ഠ സര്വം തേ കഥയിഷ്യതി । സ ഏവ പുരുഷഃ ശ്രീമാന്കൈലാസാധിപതിഃ സദാ
മഹാമുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവൻ നിനക്ക് സത്യം മുഴുവൻ പറയും. അവനാണ് ശ്രീമാനായ പുരുഷൻ, എപ്പോഴും കൈലാസാധിപതി.
സര്വേഷാം വിഷ്ണുഭക്താനാമയം ശ്രേഷ്ഠഃ പരാത്പരഃ । പംചവക്ത്രോ ഹ്യുമാകാംതഃ സര്വദുഃഖനിബര്ഹണഃ
വിഷ്ണുഭക്തന്മാരിൽ എല്ലാവരിലും ശ്രേഷ്ഠനും പരമോന്നതനും അവനാണ്. അഞ്ചു മുഖങ്ങളുള്ളവൻ, ഉമാദേവിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും നീക്കുന്നവൻ.
വിശ്വേശ്വരോ വിശ്വനാഥഃ സര്വദാ ഭക്തവത്സലഃ । തത്ര ഗച്ഛ സുരശ്രേഷ്ഠ തത്സര്വം കഥയിഷ്യതി
വിശ്വേശ്വരൻ, വിശ്വനാഥൻ, എപ്പോഴും ഭക്തന്മാരോടു സ്നേഹമുള്ളവൻ. അതിനാൽ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവിടേക്ക് പോകൂ, അവൻ എല്ലാം നിനക്ക് പറയും.
പിതുര്വചനമാകര്ണ്യ തത്ര ഗംതും പ്രചക്രമേ । വിജ്ഞാതും നാമമാഹാത്മ്യം കൈലാസഭവനം പ്രതി
പിതാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവൻ കൈലാസഭവനിലേക്കു, നാമമഹത്വം അറിയാൻ പോകാൻ തുടങ്ങി.
യത്ര വിശ്വേശ്വരോ ദേവോ നിത്യം തിഷ്ഠതി ഭൂതിദഃ । ദദര്ശ നാരദസ്തത്ര ദേവം തം സുരപൂജിതമ്
അവിടെ, എല്ലാജീവികൾക്കും അനുഗ്രഹം നൽകുന്ന വിശ്വേശ്വരൻ എപ്പോഴും വസിക്കുന്നിടത്ത്, നാരദൻ ദേവന്മാരാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ആ ദേവനെ കണ്ടു.
കൈലാസശിഖരാസീനം ദേവദേവം ജഗദ്ഗുരുമ് । പംചവക്ത്രം ദശഭുജം ത്രിനേത്രം ശൂലപാണിനമ്
കൈലാസശിഖരത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ദേവദേവനെയും ലോകഗുരുവിനെയും, അഞ്ചു മുഖങ്ങളുള്ളവനെയും പത്ത് കൈകളുള്ളവനെയും മൂന്നു കണ്ണുകളുള്ളവനെയും ത്രിശൂലം പിടിച്ചവനെയും അവൻ കണ്ടു.
കപാലിനം സഖട്വാംഗം തീക്ഷ്ണം ശൂലാസിധാരിണമ് । പിനാകധാരിണം ഭീമം വരദം വൃഷവാഹനമ്
കപാലം കൈവശം വച്ചവൻ, ദണ്ഡം കൈയിൽ പിടിച്ചവൻ, മൂർച്ചയുള്ള ത്രിശൂലവും വാളും കൈവശമുള്ളവൻ, പിനാകം എന്ന വില്ല് കൈവശമുള്ളവൻ, ഭയങ്കരൻ, വരദാനങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ, കാളയെ വാഹനമാക്കുന്നവൻ.
ഭസ്മാംഗം വ്യാലശോഭാഢ്യം ശശാംകകൃതശേഖരമ് । നീലജീമൂതസംകാശം സൂര്യകോടിസമപ്രഭമ്
വീർപ്പൊടി പുരട്ടിയ ശരീരം, പാമ്പുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചവൻ, ചന്ദ്രക്കല മുടിയിൽ ധരിച്ചവൻ, കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ളവൻ, പത്തു കോടി സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ളവൻ.
ക്രീഡംതം തത്ര ദേവേശം സാഷ്ടാംഗം ദംഡവത്പുനഃ । തം ദൃഷ്ട്വാ തു മഹാദേവോ വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനഃ 6.71.
അവിടെ ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവിനെ കളിക്കുന്നതായി കണ്ടപ്പോൾ, ഞാൻ വീണ്ടും അഷ്ടാംഗപ്രണാമത്തോടെ ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ചു. അതു കണ്ട മഹാദേവന്റെ കണ്ണുകൾ അതിശയത്തിൽ വിരിഞ്ഞു.
വൈഷ്ണവാനാം പരഃ ശ്രേഷ്ഠഃ പ്രാഹ വാഡവസത്തമമ് । കസ്മാദിഹ സമായാതോ വദ ദേവര്ഷിസത്തമ
വൈഷ്ണവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനായവൻ വാഡവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ മഹർഷിയെ ചേർന്ന് ചോദിച്ചു: 'ദേവർഷികളിൽ ഉത്തമനായോ, നീ ഇവിടെ വന്നതെന്തിനാണെന്ന് പറയൂ.'
നാരദ ഉവാച- ഏകസ്മിന്നേവ കാലേ തു ഗതോഽഹം ബ്രഹ്മണോംതികമ് । ശ്രുതം തത്ര മയാ ദേവ വിഷ്ണോര്മാഹാത്മ്യമുത്തമമ്
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് പോയി; അവിടെ, ദേവാ, ഞാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമമായ മഹത്വം കേട്ടു.
ബ്രഹ്മണാ കഥിതം തത്ര മമാഗ്രേ ദേവസത്തമ । നാമ്നോഽസ്യ യാവതീ ശക്തിഃ സാ ശ്രുതാ ബ്രഹ്മണോ മുഖാത്
അവിടെ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, ബ്രഹ്മാവു നേരിട്ട് എന്റെ മുമ്പിൽ പറഞ്ഞു; അവന്റെ നാമത്തിന്റെ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വായിൽ നിന്നു നേരിട്ട് കേട്ടു.