നാരായണമവാപ്നോതി സദ്യഃ പാപക്ഷയം നരഃ । വിഷ്ണുസംസ്മരതാ ദേവ സമസ്തക്ലേശസംക്ഷയേ
വിഷ്ണുവിനെ ഓർക്കുന്നവൻ ഉടൻ തന്നെ നാരായണനെ പ്രാപിക്കുന്നു; അവന്റെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കുന്നു. ദേവനേ, വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിക്കുന്നവനു എല്ലാ കഷ്ടങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നു.
മുക്തിം പ്രയാതി സ്വര്ഗാപ്തിസ്തസ്യ വിഷ്ണോസ്തു കീര്ത്തനാത് । വാസുദേവേ മനോ യസ്യ ജപഹോമാര്ചനാദിഷു
വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്വം പാടുന്നവന് മോക്ഷവും സ്വർഗ്ഗവും ലഭിക്കും. ജപം, ഹോമം, അർച്ചന തുടങ്ങിയവയിൽ വാസുദേവനിൽ മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാകുന്നവനാണ് ഇതു നേടുന്നത്.
തദക്ഷയം വിജാനീയാദ്യാവദിംദ്രാശ്ചതുര്ദശ । ക്വ നാകപൃഷ്ഠഗമനം പുനരാവൃത്തിലക്ഷണമ്
ഇത് അക്ഷയമായ പുണ്യമാണ്, പതിനാലു ഇന്ദ്രന്മാർ വരെയും നിലനിൽക്കും. സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയോ, വീണ്ടും ജന്മമെടുക്കേണ്ടതോ ഇവിടെയില്ല.
ക്വ ജപോ വാസുദേവസ്യ മുക്തിബീജമനുത്തമമ് । തന്മുഖം പരമം തീര്ഥം യത്രാവര്ത്തം വിതന്വതീ
വാസുദേവന്റെ ജപം മോക്ഷത്തിന് ഉത്തമമായ വിത്താണ്. അജപം ഒഴുകുന്ന ആ വായാണ് പരമമായ തീർത്ഥം.
നമോ നാരായണായേതി ഭാതി പ്രാചീ സരസ്വതീ । തസ്മാദഹര്നിശം വിഷ്ണുസ്മരണാത്പുരുഷോത്തമഃ
'നമോ നാരായണായ' എന്ന ഉച്ചാരണത്തിൽ പ്രാച്യ സരസ്വതി പ്രകാശിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു, വിഷ്ണുവിനെ പകലും രാത്രിയും ഓർക്കുന്നവൻ, പരമപുരുഷനായി—
ന യാതി നരകം പുത്ര സംക്ഷീണകലികല്മഷഃ । സത്യം സത്യം പുനഃ സത്യം ഭാഷിതം മമ സുവ്രത
—നരകത്തിൽ പോകുന്നില്ല, പുത്രാ, കലിയുഗത്തിലെ പാപങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചിരിക്കുന്നു. സത്യമാണ്, സത്യമാണ്, വീണ്ടും സത്യമാണ്, ഈ വാക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞത്, സുവ്രത.
നാമോച്ചാരണമാത്രേണ മഹാപാപാത്പ്രമുച്യതേ । രാമരാമേതി രാമേതി രാമേതി ച പുനര്ജപന്
പേരെ ഉച്ചരിക്കുന്നതുകൊണ്ടു തന്നെ വലിയ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും. 'രാമ രാമ', 'രാമ', വീണ്ടും 'രാമ' എന്നിങ്ങനെ ആവർത്തിച്ച് ജപിച്ചാൽ.
സ ചാംഡാലോഽപി പൂതാത്മാ ജായതേ നാത്ര സംശയഃ । കുരുക്ഷേത്രം തഥാ കാശീ ഗയാ വൈ ദ്വാരികാ തഥാ
ചാണ്ഡാളനും പോലും ഇതിലൂടെ ശുദ്ധാത്മാവാകുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല. കുരുക്ഷേത്രം, കാശി, ഗയ, ദ്വാരിക—
സര്വം തീര്ഥം കൃതം തേന നാമോച്ചാരണമാത്രതഃ । കൃഷ്ണകൃഷ്ണേതി കൃഷ്ണേതി ഇതി വായോ ജപന്പഠന്
പേരെ ഉച്ചരിച്ചാൽ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും പ്രാപിക്കാം. 'കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ', 'കൃഷ്ണ' എന്നിങ്ങനെ ജപിച്ചും പാടിയും—
ഇഹലോകം പരിത്യജ്യ മോദതേ വിഷ്ണുസംനിധൌ । നൃസിംഹേതി മുദാ വിപ്ര സതതം പ്രജപന്പഠന്
ഈ ലോകം വിട്ട്, വിഷ്ണുവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു. 'നരസിംഹ' എന്ന പേരിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജപിച്ചും പാടിയും, ബ്രാഹ്മണാ, എപ്പോഴും—
മഹാപാപാത്പ്രമുച്യേത കലൌ ഭാഗവതോ നരഃ । ധ്യായന്കൃതേ യജന്യജ്ഞൈസ്ത്രേതായാം ദ്വാപരേഽര്ചയന്
കലിയുഗത്തിൽ ഭക്തൻ വലിയ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. കൃതയുഗത്തിൽ ധ്യാനം, ത്രേതായുഗത്തിൽ യജ്ഞം, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ അർച്ചന—
യദാപ്നോതി തദാപ്നോതി കലൌ സംകീര്ത്യ കേശവമ് । ഏതജ്ജ്ഞാത്വാ നിമഗ്നാശ്ച ജഗദാത്മനി കേശവേ
അവയിലൂടെ ലഭിക്കുന്നതെല്ലാം കലിയുഗത്തിൽ കേശവനെ സങ്കീർത്തിച്ച് നേടാം. ഇതറിയുന്നവർ ലോകാത്മാവായ കേശവനിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.
സര്വപാപപരിക്ഷീണാ യാംതി വിഷ്ണോഃ പരം പദമ് । മത്സ്യഃ കൂര്മോ വരാഹശ്ച നൃസിംഹോ വാമനസ്തഥാ
എല്ലാ പാപങ്ങളും തീർന്നവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം പ്രാപിക്കും. മത്സ്യൻ, കൂർമൻ, വരാഹൻ, നരസിംഹൻ, വാമനൻ—
രാമോ രാമശ്ച കൃഷ്ണശ്ച ബുദ്ധഃ കല്കീ തതഃ സ്മൃതഃ । ഏതേ ദശാവതാരാശ്ച പൃഥിവ്യാം പരികീര്തിതാഃ
രാമൻ, രാമൻ, കൃഷ്ണൻ, ബുദ്ധൻ, പിന്നെ കല്കി ഇവരെ ഓർക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽ ഈ പത്തു അവതാരങ്ങൾ പ്രസിദ്ധമാണ്.
ഏതേഷാം നാമമാത്രേണ ബ്രഹ്മഹാ ശുധ്യതേ സദാ । പ്രാതഃ പഠന്ജപന്ധ്യായന്വിഷ്ണോര്നാമ യഥാ തഥാ
ഇവരുടെ പേരുകൾ ഉച്ചരിച്ചാൽ പോലും ബ്രാഹ്മണഹന്താവും ശുദ്ധനാകും. പ്രഭാതത്തിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം ജപിച്ച്, പാടി, ധ്യാനിച്ച്—
മുച്യതേ നാത്ര സംദേഹഃ സ വൈ നാരായണോ ഭവേത് । സൂത ഉവാച- ശ്രുത്വാ വൈ നാരദോ ഹ്യേതദ്വിസ്മയം പരമം ഗതഃ
മോചനം ലഭിക്കും, ഇതിൽ സംശയമില്ല; അവൻ നാരായണനാകുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇതു കേട്ടു നാരദൻ അത്ഭുതത്തിൽ മുങ്ങി.
ഉവാച പിതരം തത്ര കിമുക്തം ദേവസത്തമ । ദേവാഃ സഹസ്രശഃ സംതി രുദ്രാഃ സംതി സഹസ്രശഃ
അവൻ അച്ഛനോടു പറഞ്ഞു: 'ദേവസ്രേഷ്ഠാ, ഇവിടെ എന്താണ് പറഞ്ഞത്? ആയിരക്കണക്കിന് ദേവന്മാരുണ്ട്, ആയിരക്കണക്കിന് രുദ്രന്മാരുണ്ട്—'
പിതരഃ സംതി ശതശഃ യക്ഷാശ്ച കിന്നരാസ്തഥാ । ഭൂതാഃ പ്രേതാഃ പിശാചാശ്ച യേ കേചിദ്ദേവയോനയഃ
'നൂറുകണക്കിന് പിതാക്കളും, യക്ഷന്മാരും കിന്നരന്മാരും ഉണ്ട്; ഭൂതങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, മറ്റു ദൈവീകയോനികളുമുണ്ട്.'
തേഷാം നാമ്നാ ച മാഹാത്മ്യം ശ്രുതം ദൃഷ്ടം തഥാ ന ച । ശ്രീവിഷ്ണോര്നാമമാഹാത്മ്യം യാദൃശം ച ശ്രുതം മയാ
അവരുടെ പേരുകളുടെ മഹത്വം ഞാൻ കേട്ടും കണ്ടുമുണ്ട്. എന്നാൽ ശ്രീവിഷ്ണുവിന്റെ നാമത്തിന്റെ മഹത്വം ഞാൻ കേട്ടതുപോലെ മറ്റൊന്നും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.
യസ്യ വൈ നാമമാത്രേണ മുച്യതേ നാത്ര സംശയഃ । കിം വൈ തീര്ഥകൃതേ ദേവ പൃഥിവ്യാമടനേ കൃതേ
അവന്റെ നാമം മാത്രം ഉച്ചരിച്ചാൽ തന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കും എന്നതിൽ യാതൊരു സംശയവും ഇല്ല. അങ്ങനെ എങ്കിൽ, ദേവമേ, ഭൂമിയിൽ തീർത്ഥയാത്രകൾ ചെയ്യാനോ അലഞ്ഞു നടക്കാനോ എന്തിനാണ് ആവശ്യം?
യസ്യ വൈ നാമമഹിമാ ശ്രുത്വാ മോക്ഷമവാപ്നുയാത് । തന്മുഖം തു മഹത്തീര്ഥം തന്മുഖം ക്ഷേത്രമേവ ച
ആയാളുടെ നാമമഹത്വം കേട്ടാൽ തന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കും. അത്തരം വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കുന്ന വായാണ് മഹാതീർത്ഥം, അതേ വായാണ് വിശുദ്ധഭൂമി.
യന്മുഖേ രാമരാമേതി തന്മുഖം സര്വകാമികമ് । കാനി വൈ തസ്യ നാമാനി കതി വീര്യാണി സുവ്രത
‘രാമ, രാമ’ എന്ന നാമം ഉച്ചരിക്കുന്ന വായ് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നതാണ്. ധർമ്മശീലനായവനേ, അവന്റെ നാമങ്ങൾ എത്രയും അവന്റെ ശക്തികൾ എത്രയാണെന്ന് പറയൂ.
തത്സര്വം ച വിശേഷേണ മമ ബ്രൂഹി പിതാമഹ । ബ്രഹ്മോവാച- വ്യാപകോഽയം സദാ വിഷ്ണുഃ പരമാത്മാ സനാതനഃ
ഇതെല്ലാം വിശദമായി എനിക്ക് പറയൂ, പിതാമഹനേ. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: വിഷ്ണു എപ്പോഴും എല്ലായിടത്തുമുള്ളവൻ, പരമാത്മാവ്, ശാശ്വതൻ.
അനാദിനിധനഃ ശ്രീമാന്ഭൂതാത്മാ ഭൂതഭാവനഃ । യസ്മാദഹം ഹി സംജാതോ സോഽയം വിഷ്ണുഃ സദാവതു
ആവൻ ആദിയുമില്ല അന്ത്യവും ഇല്ലാത്തവൻ, മഹത്വമുള്ളവൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെ ആത്മാവ്, സൃഷ്ടാവും. ഞാൻ തന്നെ അവനിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്—ആ വിഷ്ണു എപ്പോഴും രക്ഷിക്കട്ടെ.
സോഽയം കാലസ്യ കാലോ വൈ സോഽയം മമ തു പൂര്വജഃ । അക്ഷയഃ പുംഡരീകാക്ഷോ മതിമാനവ്യയഃ പുമാന്
അവൻ തന്നെയാണ് കാലത്തിന്റെ കാലം, അവൻ എന്റെ മൂത്തവൻ, ക്ഷയിക്കാത്തവൻ, താമരക്കണ്ണൻ, ജ്ഞാനിയുമാണ്, മാറ്റമില്ലാത്തവനും.
ശേഷശായീ സദാ വിഷ്ണുഃ സഹസ്രശീര്ഷാ മഹത്പ്രഭുഃ । സര്വഭൂതമയഃ സാക്ഷാദ്വിശ്വരൂപോ ജനാര്ദനഃ
ശേഷനിൽ വിശ്രമിക്കുന്നവൻ വിഷ്ണു, ആയിരം തലകളുള്ള മഹാപ്രഭു, എല്ലാ ജീവികളിലും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ, സാക്ഷാൽ വിശ്വരൂപൻ, ജനാർദ്ദനൻ.
കൈടഭാരിരയം വിഷ്ണുര്ധാതാ ദേവോ ജഗത്പതിഃ । തസ്യാഹം നാമഗോത്രം ച ന വേദ്മി പുരുഷര്ഷഭ
കൈടഭനെ സംഹരിച്ചവൻ ഈ വിഷ്ണുവാണ്, സൃഷ്ടാവും ലോകനാഥനും. മഹാനായ മനുഷ്യനേ, അവന്റെ മുഴുവൻ നാമങ്ങളും വംശവും എനിക്ക് അറിയില്ല.
വേദവാദ്യപ്യഹം താത നാഹം ജ്ഞാതാ കദാചന । അതസ്ത്വം ഗച്ഛ ദേവര്ഷേ യത്രാസ്തി കില വിശ്വരാട്
വേദങ്ങൾ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, പ്രിയപുത്രാ, എനിക്ക് അവയെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി അറിയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട്, ദേവർഷിയേ, നീ വിശ്വനാഥൻ ഉള്ളിടത്തേക്ക് പോകൂ.
സ ച തത്ത്വം മുനിശ്രേഷ്ഠ സര്വം തേ കഥയിഷ്യതി । സ ഏവ പുരുഷഃ ശ്രീമാന്കൈലാസാധിപതിഃ സദാ
മഹാമുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവൻ നിനക്ക് സത്യം മുഴുവൻ പറയും. അവനാണ് ശ്രീമാനായ പുരുഷൻ, എപ്പോഴും കൈലാസാധിപതി.
സര്വേഷാം വിഷ്ണുഭക്താനാമയം ശ്രേഷ്ഠഃ പരാത്പരഃ । പംചവക്ത്രോ ഹ്യുമാകാംതഃ സര്വദുഃഖനിബര്ഹണഃ
വിഷ്ണുഭക്തന്മാരിൽ എല്ലാവരിലും ശ്രേഷ്ഠനും പരമോന്നതനും അവനാണ്. അഞ്ചു മുഖങ്ങളുള്ളവൻ, ഉമാദേവിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും നീക്കുന്നവൻ.