ഏകദാ നാരദോ ദ്രഷ്ടും പിതരം സുസമാഹിതഃ । ജഗാമ മേരുശിഖരം സിദ്ധചാരണസേവിതമ്
ഒരു ദിവസം, നാരദൻ മനസ്സിൽ ഏകാഗ്രതയോടെ തന്റെ പിതാവിനെ കാണാൻ, സിദ്ധന്മാരും ചാരണന്മാരും വസിക്കുന്ന മെരുകുടുമുടിയിലേക്ക് പോയി.
തത്ര ദേവം സമാസീനം ബ്രഹ്മാണം ജഗതാം പതിമ് । നമസ്കൃത്യാബ്രവീദ്വിപ്രാ നാരദോ മുനിസത്തമഃ
അവിടെ, ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായ ബ്രഹ്മാവിനെ കണ്ട് വന്ദിച്ച്, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ അവനോട് പറഞ്ഞു.
നാരദ ഉവാച- നാമ്നോഽസ്യ യാവതീശക്തിര്വദ വിശ്വേശ്വര പ്രഭോ । കീദൃക്തു നാമമഹിമാ അവ്യയസ്യ മഹാത്മനഃ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: വിശ്വേശ്വരനേ, പ്രഭുവേ, ഈ നാമത്തിന്റെ ശക്തി എത്രയാണെന്ന് പറയൂ; അവിനാശിയായ മഹാത്മാവിന്റെ നാമത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം എന്താണ്?
യോഽയം വിശ്വേശ്വരഃ സാക്ഷാദയം നാരായണോ ഹരിഃ । പരമാത്മാ ഹൃഷീകേശഃ സര്വജീവേഷു സംഗതഃ
ഈ വിശ്വേശ്വരൻ തന്നെയാണ് നേരിട്ട് നാരായണനും ഹരിയും പരമാത്മാവും ഹൃഷീകേശനും; എല്ലാ ജീവികളിലും അവൻ വസിക്കുന്നു.
മായാവിമോഹിതാഃ സര്വേ ഭഗവംതമധോക്ഷജമ് । നൈവ ജാനംത്യസാരേഽസ്മിന്നരാ മൂഢാഃ കലൌ യുഗേ
എല്ലാവരും മായയാൽ മോഹിതരായി, ഈ അസാരമായ കാലഘട്ടത്തിൽ, ഭഗവാനായ അത്ഭുതശക്തിയുള്ളവനെ അറിയുന്നില്ല; കലിയുഗത്തിൽ മനുഷ്യർ ഭ്രമിതരായിരിക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മോവാച- അസ്മിന്കലൌ വിശേഷേണ നാമോച്ചാരണപൂര്വകമ് । ഭക്തിഃ കാര്യാ യഥാ വത്സ തഥാ ത്വം ശ്രോതുമര്ഹസി
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ഈ കലിയുഗത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ച്, നാമം ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട് ഭക്തി നടത്തണം; എങ്ങനെ ചെയ്യണമെന്ന് ഞാൻ പറയാം, മകനേ, നീ ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ.
ദൃഷ്ടം പരേഷാം പാപാനാമനുക്താനാം വിശോധനമ് । വിഷ്ണോര്ജിഷ്ണോഃ പ്രയത്നേന സ്മരണം പാപനാശനമ്
പാപികൾ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ പോലും സമ്മതിക്കാതിരുന്നാലും, വിഷ്ണുവിനെ ഉത്സാഹത്തോടെ സ്മരിച്ചാൽ, ആ പാപങ്ങൾ നശിക്കും.
മിഥ്യാ ജ്ഞാത്വാ തതഃ സര്വം ഹരേര്നാമപഠന്ജപന് । സര്വപാപവിനിര്മുക്തോ യാതി വിഷ്ണോഃ പരംപദമ്
മറ്റെല്ലാം മിഥ്യയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ഹരിയുടെ നാമം ജപിക്കുകയും പാരായണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം പ്രാപിക്കും.
യേ വദംതി നരാ നിത്യം ഹരിരിത്യക്ഷരദ്വയമ് । തസ്യോച്ചാരണമാത്രേണ വിമുക്താസ്തേ ന സംശയഃ
'ഹരി' എന്ന രണ്ടു അക്ഷരങ്ങൾ എപ്പോഴും ഉച്ചരിക്കുന്ന മനുഷ്യർ, അതു മാത്രം ഉച്ചരിച്ചാലും, സംശയമില്ലാതെ മോക്ഷം നേടും.
പ്രായശ്ചിത്താനി സര്വാണി കൃഷ്ണാനുസ്മരണം പരമ് । പ്രാതര്നിശി തഥാ സായം മധ്യാഹ്നാദിഷു സംസ്മരന്
കൃഷ്ണനെ സ്മരിക്കുന്നത് എല്ലാ പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾക്കും മുകളിൽ; രാവിലെ, രാത്രി, സായാഹ്നം, ഉച്ചക്കാലം എന്നിവിടങ്ങളിൽ കൃഷ്ണനെ ഓർത്താൽ മതിയാകും.
നാരായണമവാപ്നോതി സദ്യഃ പാപക്ഷയം നരഃ । വിഷ്ണുസംസ്മരതാ ദേവ സമസ്തക്ലേശസംക്ഷയേ
വിഷ്ണുവിനെ ഓർക്കുന്നവൻ ഉടൻ തന്നെ നാരായണനെ പ്രാപിക്കുന്നു; അവന്റെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കുന്നു. ദേവനേ, വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിക്കുന്നവനു എല്ലാ കഷ്ടങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നു.
മുക്തിം പ്രയാതി സ്വര്ഗാപ്തിസ്തസ്യ വിഷ്ണോസ്തു കീര്ത്തനാത് । വാസുദേവേ മനോ യസ്യ ജപഹോമാര്ചനാദിഷു
വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്വം പാടുന്നവന് മോക്ഷവും സ്വർഗ്ഗവും ലഭിക്കും. ജപം, ഹോമം, അർച്ചന തുടങ്ങിയവയിൽ വാസുദേവനിൽ മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാകുന്നവനാണ് ഇതു നേടുന്നത്.
തദക്ഷയം വിജാനീയാദ്യാവദിംദ്രാശ്ചതുര്ദശ । ക്വ നാകപൃഷ്ഠഗമനം പുനരാവൃത്തിലക്ഷണമ്
ഇത് അക്ഷയമായ പുണ്യമാണ്, പതിനാലു ഇന്ദ്രന്മാർ വരെയും നിലനിൽക്കും. സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയോ, വീണ്ടും ജന്മമെടുക്കേണ്ടതോ ഇവിടെയില്ല.
ക്വ ജപോ വാസുദേവസ്യ മുക്തിബീജമനുത്തമമ് । തന്മുഖം പരമം തീര്ഥം യത്രാവര്ത്തം വിതന്വതീ
വാസുദേവന്റെ ജപം മോക്ഷത്തിന് ഉത്തമമായ വിത്താണ്. അജപം ഒഴുകുന്ന ആ വായാണ് പരമമായ തീർത്ഥം.
നമോ നാരായണായേതി ഭാതി പ്രാചീ സരസ്വതീ । തസ്മാദഹര്നിശം വിഷ്ണുസ്മരണാത്പുരുഷോത്തമഃ
'നമോ നാരായണായ' എന്ന ഉച്ചാരണത്തിൽ പ്രാച്യ സരസ്വതി പ്രകാശിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു, വിഷ്ണുവിനെ പകലും രാത്രിയും ഓർക്കുന്നവൻ, പരമപുരുഷനായി—
ന യാതി നരകം പുത്ര സംക്ഷീണകലികല്മഷഃ । സത്യം സത്യം പുനഃ സത്യം ഭാഷിതം മമ സുവ്രത
—നരകത്തിൽ പോകുന്നില്ല, പുത്രാ, കലിയുഗത്തിലെ പാപങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചിരിക്കുന്നു. സത്യമാണ്, സത്യമാണ്, വീണ്ടും സത്യമാണ്, ഈ വാക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞത്, സുവ്രത.
നാമോച്ചാരണമാത്രേണ മഹാപാപാത്പ്രമുച്യതേ । രാമരാമേതി രാമേതി രാമേതി ച പുനര്ജപന്
പേരെ ഉച്ചരിക്കുന്നതുകൊണ്ടു തന്നെ വലിയ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും. 'രാമ രാമ', 'രാമ', വീണ്ടും 'രാമ' എന്നിങ്ങനെ ആവർത്തിച്ച് ജപിച്ചാൽ.
സ ചാംഡാലോഽപി പൂതാത്മാ ജായതേ നാത്ര സംശയഃ । കുരുക്ഷേത്രം തഥാ കാശീ ഗയാ വൈ ദ്വാരികാ തഥാ
ചാണ്ഡാളനും പോലും ഇതിലൂടെ ശുദ്ധാത്മാവാകുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല. കുരുക്ഷേത്രം, കാശി, ഗയ, ദ്വാരിക—
സര്വം തീര്ഥം കൃതം തേന നാമോച്ചാരണമാത്രതഃ । കൃഷ്ണകൃഷ്ണേതി കൃഷ്ണേതി ഇതി വായോ ജപന്പഠന്
പേരെ ഉച്ചരിച്ചാൽ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും പ്രാപിക്കാം. 'കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ', 'കൃഷ്ണ' എന്നിങ്ങനെ ജപിച്ചും പാടിയും—
ഇഹലോകം പരിത്യജ്യ മോദതേ വിഷ്ണുസംനിധൌ । നൃസിംഹേതി മുദാ വിപ്ര സതതം പ്രജപന്പഠന്
ഈ ലോകം വിട്ട്, വിഷ്ണുവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു. 'നരസിംഹ' എന്ന പേരിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജപിച്ചും പാടിയും, ബ്രാഹ്മണാ, എപ്പോഴും—
മഹാപാപാത്പ്രമുച്യേത കലൌ ഭാഗവതോ നരഃ । ധ്യായന്കൃതേ യജന്യജ്ഞൈസ്ത്രേതായാം ദ്വാപരേഽര്ചയന്
കലിയുഗത്തിൽ ഭക്തൻ വലിയ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. കൃതയുഗത്തിൽ ധ്യാനം, ത്രേതായുഗത്തിൽ യജ്ഞം, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ അർച്ചന—
യദാപ്നോതി തദാപ്നോതി കലൌ സംകീര്ത്യ കേശവമ് । ഏതജ്ജ്ഞാത്വാ നിമഗ്നാശ്ച ജഗദാത്മനി കേശവേ
അവയിലൂടെ ലഭിക്കുന്നതെല്ലാം കലിയുഗത്തിൽ കേശവനെ സങ്കീർത്തിച്ച് നേടാം. ഇതറിയുന്നവർ ലോകാത്മാവായ കേശവനിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.
സര്വപാപപരിക്ഷീണാ യാംതി വിഷ്ണോഃ പരം പദമ് । മത്സ്യഃ കൂര്മോ വരാഹശ്ച നൃസിംഹോ വാമനസ്തഥാ
എല്ലാ പാപങ്ങളും തീർന്നവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം പ്രാപിക്കും. മത്സ്യൻ, കൂർമൻ, വരാഹൻ, നരസിംഹൻ, വാമനൻ—
രാമോ രാമശ്ച കൃഷ്ണശ്ച ബുദ്ധഃ കല്കീ തതഃ സ്മൃതഃ । ഏതേ ദശാവതാരാശ്ച പൃഥിവ്യാം പരികീര്തിതാഃ
രാമൻ, രാമൻ, കൃഷ്ണൻ, ബുദ്ധൻ, പിന്നെ കല്കി ഇവരെ ഓർക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽ ഈ പത്തു അവതാരങ്ങൾ പ്രസിദ്ധമാണ്.
ഏതേഷാം നാമമാത്രേണ ബ്രഹ്മഹാ ശുധ്യതേ സദാ । പ്രാതഃ പഠന്ജപന്ധ്യായന്വിഷ്ണോര്നാമ യഥാ തഥാ
ഇവരുടെ പേരുകൾ ഉച്ചരിച്ചാൽ പോലും ബ്രാഹ്മണഹന്താവും ശുദ്ധനാകും. പ്രഭാതത്തിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം ജപിച്ച്, പാടി, ധ്യാനിച്ച്—
മുച്യതേ നാത്ര സംദേഹഃ സ വൈ നാരായണോ ഭവേത് । സൂത ഉവാച- ശ്രുത്വാ വൈ നാരദോ ഹ്യേതദ്വിസ്മയം പരമം ഗതഃ
മോചനം ലഭിക്കും, ഇതിൽ സംശയമില്ല; അവൻ നാരായണനാകുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇതു കേട്ടു നാരദൻ അത്ഭുതത്തിൽ മുങ്ങി.
ഉവാച പിതരം തത്ര കിമുക്തം ദേവസത്തമ । ദേവാഃ സഹസ്രശഃ സംതി രുദ്രാഃ സംതി സഹസ്രശഃ
അവൻ അച്ഛനോടു പറഞ്ഞു: 'ദേവസ്രേഷ്ഠാ, ഇവിടെ എന്താണ് പറഞ്ഞത്? ആയിരക്കണക്കിന് ദേവന്മാരുണ്ട്, ആയിരക്കണക്കിന് രുദ്രന്മാരുണ്ട്—'
പിതരഃ സംതി ശതശഃ യക്ഷാശ്ച കിന്നരാസ്തഥാ । ഭൂതാഃ പ്രേതാഃ പിശാചാശ്ച യേ കേചിദ്ദേവയോനയഃ
'നൂറുകണക്കിന് പിതാക്കളും, യക്ഷന്മാരും കിന്നരന്മാരും ഉണ്ട്; ഭൂതങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, മറ്റു ദൈവീകയോനികളുമുണ്ട്.'
തേഷാം നാമ്നാ ച മാഹാത്മ്യം ശ്രുതം ദൃഷ്ടം തഥാ ന ച । ശ്രീവിഷ്ണോര്നാമമാഹാത്മ്യം യാദൃശം ച ശ്രുതം മയാ
അവരുടെ പേരുകളുടെ മഹത്വം ഞാൻ കേട്ടും കണ്ടുമുണ്ട്. എന്നാൽ ശ്രീവിഷ്ണുവിന്റെ നാമത്തിന്റെ മഹത്വം ഞാൻ കേട്ടതുപോലെ മറ്റൊന്നും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.
യസ്യ വൈ നാമമാത്രേണ മുച്യതേ നാത്ര സംശയഃ । കിം വൈ തീര്ഥകൃതേ ദേവ പൃഥിവ്യാമടനേ കൃതേ
അവന്റെ നാമം മാത്രം ഉച്ചരിച്ചാൽ തന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കും എന്നതിൽ യാതൊരു സംശയവും ഇല്ല. അങ്ങനെ എങ്കിൽ, ദേവമേ, ഭൂമിയിൽ തീർത്ഥയാത്രകൾ ചെയ്യാനോ അലഞ്ഞു നടക്കാനോ എന്തിനാണ് ആവശ്യം?