അനേന വിധിനാ ചൈവ നദ്യാസ്തീരേ നരോത്തമഃ । സര്വം നിര്വര്ത്തയേത്സമ്യഗേകചിത്തരതോഽപി സന്
ഈ വിധിയിൽ, നദീതീരത്ത് ഏകാഗ്രതയോടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ശരിയായി നിർവഹിക്കണം, ഉത്തമപുരുഷനേ.
അത്രാപ്യുദാഹരംതീമമിതിഹാസം പുരാതനമ് । മഹത്യരണ്യേ യദ്വൃതം ഭൂമിദേവ ശൃണുഷ്വ തത്
ഇവിടെ ഒരു പുരാതന കഥയും ഉദാഹരിക്കാം. വലിയ കാടിൽ സംഭവിച്ച കാര്യം ഞാൻ പറയാം, ഭൂമിദേവാ, കേൾക്കൂ.
യം ശ്രുത്വാ മാനവോ ലോകേ മഹാദുഃഖാത്പ്രമുച്യതേ । ദേശോ ദാസരകോ നാമ തസ്യ ഭാഗേ ച പശ്ചിമേ
ഇത് കേട്ടാൽ ലോകത്തിലെ മനുഷ്യൻ വലിയ ദു:ഖങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. ദാസരക എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു ദേശം ഉണ്ട്, അതിന്റെ പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്താണ്—
തത്ര വിദ്വന്മരുര്ദേശഃ സര്വസത്വഭയംകരഃ । സുതപ്തസികതാ ഭൂമിര്യത്ര ദുഷ്ടാ മഹോരഗാഃ
അവിടെ, ജ്ഞാനിയേ, മരു ദേശം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ഭയമുണർത്തുന്ന സ്ഥലം. അവിടുത്തെ നിലം കനലുപരിപാടമായ മണലാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അവിടെ ദുഷ്ടമായ വലിയ പാമ്പുകൾ വസിക്കുന്നു.
അല്പച്ഛായാദ്രുമാകീര്ണാ മൃതപ്രാണിസമാകുലാ । ശമീഖദിരപാലാശകരീരൈഃ പീലുഭിഃ സഹ
അവിടം ചുരുങ്ങിയ തണലുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, മരിച്ച ജീവികൾകൊണ്ട് കവിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ശമീ, ഖദിര, പലാശ, കരീര, പീലു എന്നിവയുൾപ്പെടെ പലതരം മരങ്ങൾ അവിടെ കാണാം.
തത്ര ഭീമാ ദ്രുമഗണാഃ കംടകൈരചിതാ ദൃഢൈഃ । ജഗ്ധപ്രാണജനാകീര്ണാ യത്ര ഭൂര്ദൃശ്യതേ ക്വചിത്
അവിടെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വൃക്ഷക്കൂട്ടങ്ങൾ ശക്തമായ മുള്ളുകൾ കൊണ്ട് കുത്തിപ്പൊക്കിയിരിക്കുന്നു; ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഇടയ്ക്ക് ഭൂമിയിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്നത് കാണാം.
തഥാപി ജീവാ ജീവംതി സര്വേ കര്മനിബംധനാത് । നോദകം നോദകാധാരാ വിദ്വംസ്തത്ര ബലാഹകാഃ
എങ്കിലും അവിടെയുള്ള എല്ലാ ജീവികളും അവരുടെ കർമ്മബന്ധം കൊണ്ടു ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു; അവിടെ വെള്ളം ഇല്ല, വെള്ളത്തിനുള്ള ഉറവിടങ്ങളുമില്ല, ജ്ഞാനിയേ, മേഘങ്ങളും അവിടെ കാണില്ല.
പക്ഷാംതരഗതൈഃ കൈശ്ചിച്ഛിശുഭിസ്തൃഷിതൈഃ സമമ് । ഉത്ക്രാംതജീവിനോ വിപ്ര ദൃശ്യംതേ നു ഖഗോത്തമാഃ
വൃക്ഷശാഖകളിൽ ചില പക്ഷികൾ, അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളോടൊപ്പം, ദാഹത്താൽ തളർന്നു, ജീവൻ വിട്ടുപോകുന്ന അവസ്ഥയിൽ, ബ്രാഹ്മണനേ, അവിടെ കാണാം.
തസ്മിംസ്തഥാവിധേ ദേശേ കശ്ചിദ്ദൈവവശാദ്വണിക് । നിജസാര്ഥപരിഭ്രഷ്ടഃ പ്രവിഷ്ടോ മരുജാംഗലേ
അങ്ങനെയുള്ള ഒരു ഭയാനകമായ സ്ഥലത്ത്, വിധിയുടെ ഇച്ഛപ്രകാരം, ഒരു വ്യാപാരി തന്റെ കൂട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട് മരുഭൂമിയിൽ കയറി.
ബഭ്രാമോദ്ഭ്രാംതഹൃദയഃ ക്ഷുത്തൃട്ഭ്യാം ശ്രമപീഡിതഃ । ക്വ ഗ്രാമഃ ക്വ ജലം ക്വാഹം യാസ്യാമി ന ബുബോധ ഹ
അവൻ അലഞ്ഞു നടന്നു, മനസ്സ് ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ, വിശപ്പും ദാഹവും ക്ഷീണവും കൊണ്ടു പീഡിതനായി; എവിടാണ് ഗ്രാമം, എവിടാണ് വെള്ളം, ഞാൻ എവിടേക്ക് പോകുന്നു എന്നൊന്നും അവനു മനസ്സിലായില്ല.
അഥ പ്രേതാന്ദദര്ശാസൌ ക്ഷുത്തൃഷാവ്യാകുലേംദ്രിയാന് । ഉത്കടാന്ഖലിനോ ഭീമാന്നിര്മാംസാന്രൌദ്രദര്ശനാന്
അപ്പോൾ അവൻ പ്രേതങ്ങളെ കണ്ടു; വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് അവരുടെയെല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും തളർന്നിരിക്കുന്നു, ഭയാനകവും ക്രൂരവും ഭയപ്പെടുത്തുന്നവരും, മാംസം ഇല്ലാത്തവരും, ഭയങ്കരമായ രൂപമുള്ളവരുമാണ് അവർ.
പ്രേതസ്കംധസമാരൂഢമേകം വികൃതദര്ശനമ് । ദദര്ശ ബഹുഭിഃ പ്രേതൈഃ സമംതാത്പരിവാരിതമ്
അവൻ ഒരു വിചിത്രമായ രൂപമുള്ളവനെ, ഒരു പ്രേതയുടെ തോളിൽ കയറിയിരിക്കുന്നതും ചുറ്റും അനേകം പ്രേതങ്ങൾ അവനെ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നതും കണ്ടു.
അഗച്ഛമാനമത്യുഗ്രം പ്രേതശബ്ദപുരഃസരമ് । പ്രേതോഽപി ദൃഷ്ട്വാ താം ഘോരാമടവീമാഗതം നരമ്
അത് അത്യന്തം ഭയാനകമായ പ്രേതം, പ്രേതങ്ങളുടെ നിലവിളികളോടൊപ്പം മുന്നോട്ട് നീങ്ങുകയായിരുന്നു; ആ ഭയങ്കരമായ കാടിൽ കയറിയ മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ—
പ്രേതസ്കംധാന്മഹീം ഗത്വാ തസ്യാംതികമുപാഗമത് । പ്രണിപത്യ വണിക്ശ്രേഷ്ഠമിദം വചനമബ്രവീത്
പ്രേതം മറ്റൊരു പ്രേതത്തിന്റെ തോളിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിൽ ഇറങ്ങി, ആ വ്യാപാരിയുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തി, വണങ്ങി, വ്യാപാരിശ്രേഷ്ഠനോടു പറഞ്ഞു:
അസ്മിന്ഘോരതരേ ദേശേ പ്രവേശോ ഭവതഃ കഥമ് । തമുവാച വണിക്ധീമാന്സാര്ഥഭ്രഷ്ടസ്യ മേ വനേ
'ഈ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ സ്ഥലത്ത് നിങ്ങൾ എങ്ങനെ എത്തി?' എന്ന ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ, ബുദ്ധിമാൻ വ്യാപാരി പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ എന്റെ കൂട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് ഈ കാടിൽ തെറ്റിപ്പോയവനാണ്—'
പ്രവേശോ ദൈവയോഗേന പൂര്വകര്മകൃതേന ച । തൃഷാ മേ ബാധതേഽത്യര്ഥം ക്ഷുധാ ചൈവ ഭൃശം തഥാ
'വിധിയുടെ യോജനയും മുമ്പ് ചെയ്ത കർമ്മവും കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിയത്; ദാഹം എന്നെ അതിയായി പീഡിപ്പിക്കുന്നു, അതുപോലെ തന്നെ വിശപ്പും.'
പ്രാണാംതികമനുപ്രാപ്തം വചനം ഭ്രമതീവ മേ । അത്രോപായം ന പശ്യാമി ജീവേയം യേന കേനചിത്
'ഞാൻ മരണത്തിന്റെ അതിരിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു; സംസാരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അലഞ്ഞു പോവുന്നു; ഇവിടെ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഞാൻ ജീവിക്കാനുള്ള മാർഗം ഒന്നും കാണുന്നില്ല.'
ഇത്യേവമുക്തേ പ്രേതസ്തം വണിജം വാക്യമബ്രവീത് । ഫുല്ലാം ശമീം സമാശ്രിത്യ പ്രതീക്ഷ ത്വം മുഹൂര്ത്തകമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രേതം വ്യാപാരിയോട് പറഞ്ഞു: 'നീ പൂത്തിരിക്കുന്ന ശമീമരത്തിന്റെ കീഴിൽ കിടന്ന് ഒരു നിമിഷം കാത്തിരിക്കുക.'
കൃതാതിഥ്യോ മയാ പശ്ചാദ്ഗമിഷ്യസി യഥാസുഖമ് । ഏവമുക്തസ്തഥാ ചക്രേ സ വണിക്തൃഷ്ണയാര്ദിതഃ
'ഞാൻ അതിഥിസത്കാരം ചെയ്തശേഷം, നീ ഇഷ്ടം പോലെ പോകാം.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദാഹത്തിൽ തളർന്ന വ്യാപാരി അതുപോലെ ചെയ്തു.
മധ്യാഹ്നസമയേ പ്രാപ്തേ പ്രേതസ്തം ദേശമാഗതഃ । ഫുല്ലാം സവൃക്ഷാം ശീതോദാം വാരിധാനീം മനോരമാമ്
മധ്യാഹ്നം എത്തിയപ്പോൾ, പ്രേതം ആ സ്ഥലത്ത് എത്തി; പൂത്തിരിക്കുന്ന മരങ്ങളും, തണുത്ത വെള്ളവും, മനോഹരമായ ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടവും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദധ്യോദനസമായുക്താം വര്ദ്ധമാനേന സംയുതാമ് । അവതീര്യ തതഃ സ്വന്നം പ്രാദാദതിഥയേ തദാ
തന്നുടേതായ ഭക്ഷണം, തയിരുചോരും സമൃദ്ധിയുമൊക്കെയും ചേർത്ത് തയ്യാറാക്കി, അവൻ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി അതിഥിക്ക് ആഹാരം അർപ്പിച്ചു.
സ തത്രാശനമാത്രേണ പരം തൃപ്തിത്വമാഗതഃ । വിതൃഷ്ണോ വിജ്വരശ്ചൈവ ക്ഷണേന സമപദ്യത
അവിടെ ആ ഭക്ഷണം മാത്രം കഴിച്ചതോടെ, അതിഥിക്ക് പരമമായ തൃപ്തി ലഭിച്ചു; ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവൻ എല്ലാ ആഗ്രഹവും പനി പോലുള്ളതും വിട്ടു.
തതശ്ച പ്രേതാഃ സംപ്രാപ്താഃ സോഽസ്മാദ്ഭാഗം ക്രമാദ്ദദൌ । ദധ്യോദനാത്സപാനീയാത്പ്രേതാസ്തൃപ്തിം പരാം ഗതാഃ
അതിനുശേഷം, പ്രേതങ്ങൾ അവിടെ എത്തി; അവൻ അവർക്കു ക്രമമായി അവരവരുടെ ഭാഗം നൽകി. തയിരുചോരും വെള്ളവും കൊണ്ടു പ്രേതങ്ങൾ പരമമായ തൃപ്തി നേടി.
അതിഥിം തര്പയിത്വാ തു പ്രേതലോകം ച സര്വതഃ । തതഃ സ്വയം സ ബുഭുജേ ഭുക്തശേഷം യഥാസുഖമ്
അവൻ അതിഥിയെയും എല്ലാ പ്രേതലോകത്തെയും സംതൃപ്തരാക്കി, പിന്നെ താനായി ആഹാരശിഷ്ടം ഇഷ്ടമുപോലെ ആസ്വദിച്ചു.
തസ്യ ഭുക്തവതഃ സ്വന്നം പാനീയം ച ക്ഷയം യയൌ । പ്രേതാധിപം തതസ്തം വൈ വണിഗ്വചനമബ്രവീത്
അവൻ തന്റെ ഭക്ഷണവും വെള്ളവും കഴിച്ചപ്പോൾ, അതെല്ലാം തീർന്നു. അപ്പോൾ പ്രേതാധിപൻ ആ വണികിനെ സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു.
ആശ്ചര്യമേതത്പരമം വനേഽസ്മിന്പ്രതിഭാതി മേ । അന്നം പാനം ച പരമം സംപ്രാപ്തം ച കുതസ്തവ
ഈ കാട്ടിൽ ഇത്ര വലിയ അത്ഭുതം ഞാൻ കാണുന്നു; ഇത്ര ഉത്തമമായ ഭക്ഷണവും വെള്ളവും നീ എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ ലഭിച്ചത്?
സ്വല്പേനൈവ തഥാന്നേന ത്വമേതാംസ്തു ബഹൂനപി । അതര്പയഃ കഥം ത്വേതേ നിര്മാംസാ ഭിന്നകുക്ഷയഃ
ഇത്ര കുറച്ച് ഭക്ഷണം കൊണ്ടു എങ്ങനെയാണ് നീ ഇത്രയും ആളുകളെ സംതൃപ്തരാക്കിയത്? ഇവർക്ക് മാംസം ഇല്ല, വയറുകളും തകർന്നിരിക്കുന്നു.
കഥമസ്യാം സുഘോരായാമടവ്യാം ച കൃതാലയാഃ । തദേതത്സംശയം ഛിംധി പരം കൌതൂഹലം മമ
ഈ ഭയാനകമായ കാട്ടിൽ ഇവർ എങ്ങനെയാണ് താമസമാക്കിയിരിക്കുന്നത്? ഈ സംശയം നീ നീക്കി തരിക, എനിക്ക് വലിയ ആസക്തിയുണ്ട്.
ഏവമുക്തഃ സ വണിജാ പ്രേതോ വചനമബ്രവീത് । വാണിജ്യസക്തസ്യ പുരാ ജന്മാതീതേ മമാനഘ
വണികൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ പ്രേതം പറഞ്ഞു: 'പാപമില്ലാത്തവനേ, മുൻജന്മത്തിൽ ഞാൻ വ്യാപാരത്തിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടായവനായിരുന്നു.'
സകലേ നഗരേ നാസ്തി മമാന്യോ ഹി ദുരാത്മകഃ । ധനലോഭാന്ന കസ്യാപി ദത്താ ഭിക്ഷാ മയാ തദാ
ആ നഗറിൽ എന്നേക്കാൾ ദുഷ്ടൻ മറ്റൊരാളുമില്ലായിരുന്നു; ധനലോഭം കൊണ്ടു ഞാൻ ആ സമയത്ത് ആര്ക്കും ദാനം നൽകിയിട്ടില്ല.