വൈഷ്ണവാ യേ തു ദൃശ്യന്തേ ഭുവനേഽസ്മിന്മഹാമുനേ। തേ വൈ വിഷ്ണുസമാശ്ചൈവ ജ്ഞാതവ്യാസ്തത്വകോവിദൈഃ
ഈ ഭൂമിയിൽ കാണുന്ന വൈഷ്ണവന്മാർ, മഹാമുനിയേ, സത്യം അറിയുന്നവർക്ക് അവരെ വിഷ്ണുവിനോട് തുല്യരായി അറിയണം.
കലൌ ധന്യതമാ ലോകേ ശ്രുതാ മേ നാത്ര സംശയഃ। വിഷ്ണോഃ പൂജാ കൃതാ തേന സര്വേഷാം പൂജനം കൃതമ്
കലിയുഗത്തിൽ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവാന്മാർ ഇവരാണ് എന്നു ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; ഇതിൽ സംശയമില്ല. വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചാൽ എല്ലാ ആരാധനയും പൂർത്തിയാകും.
മഹാദാനം കൃതം തേന പൂജിതാ യേന വൈഷ്ണവാഃ। ഫലം പത്രം തഥാ ശാകമന്നം വാ വസ്ത്രമേവ ച
വൈഷ്ണവരെ ആരാധിച്ചവൻ മഹാദാനം ചെയ്തവനാണ്; പഴം, ഇല, പച്ചക്കറി, അന്നം, വസ്ത്രം എന്നിവയൊന്നായാലും—
വൈഷ്ണവേഭ്യഃ പ്രയച്ഛന്തി തേ ധന്യാ ഭുവി സര്വദാ। അര്ചിതോ വൈഷ്ണവോ യൈസ്തു സര്വേഷാം ചൈവ പൂജനമ്
വൈഷ്ണവന്മാർക്ക് ഇവ നൽകുന്നവർ ഭൂമിയിൽ എപ്പോഴും ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്; ആരാൽ വൈഷ്ണവൻ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു, അവനാൽ എല്ലാവരുടെയും ആരാധനയും പൂർത്തിയാകുന്നു.
കൃതം യൈരര്ചിതോ വിഷ്ണുസ്തേ വൈ ധന്യതമാ മതാഃ। തേഷാം ദര്ശനമാത്രേണ ശുദ്ധ്യതേ പാതകാന്നരഃ
നന്മയുള്ള പ്രവൃത്തികളിലൂടെ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചവർ ഏറ്റവും ഭാഗ്യശാലികൾ ആണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. അവരെ കണ്ട് മാത്രം മനുഷ്യൻ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധിയാകുന്നു.
കിമന്യദ്ബഹുനോക്തേന ഭൂയോഭൂയശ്ച വാഡവ। അതോ വൈ ദര്ശനം തേഷാം സ്പര്ശനേ സുഖദായകമ്
ഇനി കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല, വഡവേ. അങ്ങനെ, അവരെ കാണുകയോ സ്പർശിക്കുകയോ ചെയ്താൽ മനസ്സിന് സന്തോഷം ലഭിക്കും.
യഥാ വിഷ്ണുസ്തഥാ ചായം നാന്തരം വര്തതേ ക്വചിത്। ഇതി ജ്ഞാത്വാ തു ഭോ വത്സ സര്വദാ പൂജയേദ്ബുധഃ
വിഷ്ണു എങ്ങനെയോ, അങ്ങനെ തന്നെയാണ് ഇവനും. ഇവർക്കിടയിൽ എവിടെയും യാതൊരു വ്യത്യാസവും ഇല്ല. ഇതു മനസ്സിലാക്കി, പ്രിയപ്പെട്ടവനേ, ബുദ്ധിമാന്മാർ എപ്പോഴും അവരെ ആദരിക്കണം.
ഏക ഏവ തു യൈര്വിപ്രോ വൈഷ്ണവോ ഭുവി ഭോജ്യതേ। സഹസ്രം ഭോജിതം തേന ദ്വിജാനാം നാത്ര സംശയഃ
ഈ ഭൂമിയിൽ ഒരുവൻ പോലും വൈഷ്ണവ ബ്രാഹ്മണനെ അത്താഴം വിളിച്ചാൽ, ആയിരം ദ്വിജന്മാരെ വിളിച്ചതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും എന്നതിൽ സംശയമില്ല.
ഇതി ശ്രീപാദ്മേ മഹാപുരാണേ പഞ്ചപഞ്ചാശത്സാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാമുത്തരഖംഡേ ഉമാപതിനാരദസംവാദേ വൈഷ്ണവമാഹാത്മ്യംനാമ അഷ്ടഷഷ്ടിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, പദ്മ മഹാപുരാണത്തിലെ ഉത്തരഖണ്ഡത്തിൽ ഉമാപതി-നാരദരുടെ സംഭാഷണത്തിൽ വൈഷ്ണവ മഹാത്മ്യമായ അറുപത്തിയെട്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
നാരദ ഉവാച- ഉപവാസാസമര്ഥാനാം സദൈവാമരസത്തമ । ഏകാ യാ ദ്വാദശീ പുണ്യാ താം വദസ്വ മമാനഘ
നാരദൻ ചോദിച്ചു: ഉപവാസം കഴിയാത്തവർക്കായി എപ്പോഴും അനുഗ്രഹം നൽകുന്ന ഒരു പുണ്യമായ ദ്വാദശി ഏതാണ് എന്ന് ദയവായി പറഞ്ഞുതരൂ, പാപരഹിതനേ.
ശിവ ഉവാച- മാസി ഭാദ്രപദേ ശുക്ലേ ദ്വാദശീ ശ്രവണാന്വിതാ । സാ വൈ സര്വപ്രദാ പുണ്യാ ഹ്യുപവാസേ മഹാഫലാ
ശിവൻ പറഞ്ഞു: ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ദ്വാദശി, ശ്രവണ നക്ഷത്രം കൂടിയ ദിവസം, എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്ന പുണ്യദിനമാണ്. ഉപവാസം ചെയ്താൽ അത്യന്തം വലിയ ഫലം ലഭിക്കും.
സംഗമേ സരിതഃ സ്നാത്വാ ദ്വാദശീം താമുപോഷിതഃ । അയത്നാത്സമവാപ്നോതി ദ്വാദശ ദ്വാദശീഫലമ്
നദികളുടെ സംഗമത്തിൽ കുളിച്ച് ആ ദ്വാദശി ഉപവാസം ആചരിച്ചാൽ, യാതൊരു പ്രയാസവുമില്ലാതെ പന്ത്രണ്ട് ദ്വാദശി ഉപവാസങ്ങളുടെ ഫലം ലഭിക്കും.
ബുധശ്രവണസംയുക്താ യാ ച വൈ ദ്വാദശീ ഭവേത് । അതീവ മഹതീ തസ്യാം കൃതം സര്വമഥാക്ഷയമ്
ബുധനും ശ്രവണവും കൂടിയ ദ്വാദശി വന്നാൽ, ആ ദിവസം ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അത്യന്തം മഹത്തായതും, ക്ഷയിക്കാത്തതുമായ ഫലങ്ങൾ നൽകും.
ദ്വാദശീ ശ്രവണോപേതാ യദാ ഭവതി നാരദ । സംഗമേ സരിതാം സ്നാത്വാ ലഭേദ്ഗോദാനജം ഫലമ്
ശ്രവണ നക്ഷത്രം കൂടിയ ദ്വാദശി വന്നപ്പോൾ, നദികളുടെ സംഗമത്തിൽ കുളിച്ചാൽ, ഗോദാനത്തിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും, നാരദാ.
ജലപൂര്ണം തദാ കുംഭം സ്ഥാപയിത്വാ വിചക്ഷണഃ । തസ്യോപരി ന്യസേത്പാത്രം സ്ഥാപയിത്വാ ജനാര്ദനമ്
അപ്പോൾ, ജലത്തോടെ നിറഞ്ഞ ഒരു കലശം വച്ച്, അതിന്റെ മുകളിൽ ഒരു പാത്രം വയ്ക്കണം. അതിൽ ജനാർദ്ദനനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കണം.
തതസ്തസ്യാഗ്രതോ ദേയം നൈവേദ്യം ഘൃതപാചിതമ് । സോദകാംശ്ച നവാന്കുംഭാന്ദദ്യാച്ഛക്ത്യാ വിചക്ഷണഃ
അതിനുശേഷം അവന്റെ മുമ്പിൽ നെയ്യിൽ പാകം ചെയ്ത നൈവേദ്യം അർപ്പിക്കണം. കഴിവനുസരിച്ച് പുതിയ ജലകലശങ്ങളും നൽകണം.
ഏവം സംപൂജ്യ ഗോവിംദം ജാഗരം തത്ര കാരയേത് । പ്രഭാതേ വിമലേ സ്നാത്വാ സംപൂജ്യ ഗരുഡധ്വജമ്
ഇങ്ങനെ ഗോവിന്ദനെ ആരാധിച്ച ശേഷം അവിടെ ജാഗരണം നടത്തണം. ശുദ്ധമായ പ്രഭാതത്തിൽ കുളിച്ച്, ഗരുഡധ്വജനെ വീണ്ടും ആരാധിക്കണം.
പുഷ്പധൂപാദി നൈവേദ്യൈഃ ഫലൈര്വസ്ത്രൈഃ സുശോഭനൈഃ । പുഷ്പാംജലിം തതോ ദദ്യാന്മംത്രമേനമുദീരയേത്
പൂക്കൾ, ധൂപം, നൈവേദ്യം, പഴങ്ങൾ, മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവ കൊണ്ട് ആരാധിച്ച്, പൂക്കളാൽ അഞ്ജലി അർപ്പിച്ച് ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.
നമോ നമസ്തേ ഗോവിംദ ബുധശ്രവണസംയുത । അഘൌഘസംക്ഷയം കൃത്വാ സര്വസൌഖ്യപ്രദോ ഭവ
'നമോ നമസ്തേ ഗോവിന്ദ, ബുധനും ശ്രവണവും കൂടിയവനേ, പാപങ്ങളുടെ കൂട്ടം നശിപ്പിച്ച് എല്ലാ സൗഖ്യങ്ങളും നൽകേണമേ'.
അന്നം തു ബ്രാഹ്മണേ പൂതം വേദവേദാംഗപാരഗേ । പുരാണജ്ഞേ വിശേഷേണ വിധിവത്സംപ്രദാപയേത്
വേദങ്ങളും അതിന്റെ അംഗങ്ങളും പഠിച്ച, പ്രത്യേകിച്ച് പുരാണങ്ങൾ അറിയുന്ന ബ്രാഹ്മണനു ശുദ്ധിയുള്ള അന്നം വിധിപ്രകാരം അർപ്പിക്കണം.
അനേന വിധിനാ ചൈവ നദ്യാസ്തീരേ നരോത്തമഃ । സര്വം നിര്വര്ത്തയേത്സമ്യഗേകചിത്തരതോഽപി സന്
ഈ വിധിയിൽ, നദീതീരത്ത് ഏകാഗ്രതയോടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ശരിയായി നിർവഹിക്കണം, ഉത്തമപുരുഷനേ.
അത്രാപ്യുദാഹരംതീമമിതിഹാസം പുരാതനമ് । മഹത്യരണ്യേ യദ്വൃതം ഭൂമിദേവ ശൃണുഷ്വ തത്
ഇവിടെ ഒരു പുരാതന കഥയും ഉദാഹരിക്കാം. വലിയ കാടിൽ സംഭവിച്ച കാര്യം ഞാൻ പറയാം, ഭൂമിദേവാ, കേൾക്കൂ.
യം ശ്രുത്വാ മാനവോ ലോകേ മഹാദുഃഖാത്പ്രമുച്യതേ । ദേശോ ദാസരകോ നാമ തസ്യ ഭാഗേ ച പശ്ചിമേ
ഇത് കേട്ടാൽ ലോകത്തിലെ മനുഷ്യൻ വലിയ ദു:ഖങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. ദാസരക എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു ദേശം ഉണ്ട്, അതിന്റെ പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്താണ്—
തത്ര വിദ്വന്മരുര്ദേശഃ സര്വസത്വഭയംകരഃ । സുതപ്തസികതാ ഭൂമിര്യത്ര ദുഷ്ടാ മഹോരഗാഃ
അവിടെ, ജ്ഞാനിയേ, മരു ദേശം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ഭയമുണർത്തുന്ന സ്ഥലം. അവിടുത്തെ നിലം കനലുപരിപാടമായ മണലാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അവിടെ ദുഷ്ടമായ വലിയ പാമ്പുകൾ വസിക്കുന്നു.
അല്പച്ഛായാദ്രുമാകീര്ണാ മൃതപ്രാണിസമാകുലാ । ശമീഖദിരപാലാശകരീരൈഃ പീലുഭിഃ സഹ
അവിടം ചുരുങ്ങിയ തണലുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, മരിച്ച ജീവികൾകൊണ്ട് കവിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ശമീ, ഖദിര, പലാശ, കരീര, പീലു എന്നിവയുൾപ്പെടെ പലതരം മരങ്ങൾ അവിടെ കാണാം.
തത്ര ഭീമാ ദ്രുമഗണാഃ കംടകൈരചിതാ ദൃഢൈഃ । ജഗ്ധപ്രാണജനാകീര്ണാ യത്ര ഭൂര്ദൃശ്യതേ ക്വചിത്
അവിടെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വൃക്ഷക്കൂട്ടങ്ങൾ ശക്തമായ മുള്ളുകൾ കൊണ്ട് കുത്തിപ്പൊക്കിയിരിക്കുന്നു; ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഇടയ്ക്ക് ഭൂമിയിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്നത് കാണാം.
തഥാപി ജീവാ ജീവംതി സര്വേ കര്മനിബംധനാത് । നോദകം നോദകാധാരാ വിദ്വംസ്തത്ര ബലാഹകാഃ
എങ്കിലും അവിടെയുള്ള എല്ലാ ജീവികളും അവരുടെ കർമ്മബന്ധം കൊണ്ടു ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു; അവിടെ വെള്ളം ഇല്ല, വെള്ളത്തിനുള്ള ഉറവിടങ്ങളുമില്ല, ജ്ഞാനിയേ, മേഘങ്ങളും അവിടെ കാണില്ല.
പക്ഷാംതരഗതൈഃ കൈശ്ചിച്ഛിശുഭിസ്തൃഷിതൈഃ സമമ് । ഉത്ക്രാംതജീവിനോ വിപ്ര ദൃശ്യംതേ നു ഖഗോത്തമാഃ
വൃക്ഷശാഖകളിൽ ചില പക്ഷികൾ, അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളോടൊപ്പം, ദാഹത്താൽ തളർന്നു, ജീവൻ വിട്ടുപോകുന്ന അവസ്ഥയിൽ, ബ്രാഹ്മണനേ, അവിടെ കാണാം.
തസ്മിംസ്തഥാവിധേ ദേശേ കശ്ചിദ്ദൈവവശാദ്വണിക് । നിജസാര്ഥപരിഭ്രഷ്ടഃ പ്രവിഷ്ടോ മരുജാംഗലേ
അങ്ങനെയുള്ള ഒരു ഭയാനകമായ സ്ഥലത്ത്, വിധിയുടെ ഇച്ഛപ്രകാരം, ഒരു വ്യാപാരി തന്റെ കൂട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട് മരുഭൂമിയിൽ കയറി.
ബഭ്രാമോദ്ഭ്രാംതഹൃദയഃ ക്ഷുത്തൃട്ഭ്യാം ശ്രമപീഡിതഃ । ക്വ ഗ്രാമഃ ക്വ ജലം ക്വാഹം യാസ്യാമി ന ബുബോധ ഹ
അവൻ അലഞ്ഞു നടന്നു, മനസ്സ് ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ, വിശപ്പും ദാഹവും ക്ഷീണവും കൊണ്ടു പീഡിതനായി; എവിടാണ് ഗ്രാമം, എവിടാണ് വെള്ളം, ഞാൻ എവിടേക്ക് പോകുന്നു എന്നൊന്നും അവനു മനസ്സിലായില്ല.