ചംദനേന സുഗംധേന ഗോപികാചംദനേന തു । ധാരണം ച വിശേഷേണ ബ്രാഹ്മണൈര്വേദപാരഗൈഃ
സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനത്താൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ഗോപികാ ചന്ദനത്താൽ, വേദങ്ങൾ പഠിച്ച ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഈ ചിഹ്നം ധരിക്കണം.
ചാംഡാലോഽപി ഭവേച്ഛുദ്ധോ ധാരണാച്ച ന സംശയഃ । ഊര്ധ്വം പുംഡ്രമൃജും സൌമ്യം സചിഹ്നം ധാരയേദ്യദി
ചാണ്ഡാളനും ഈ ചിഹ്നം ധരിച്ചാൽ ശുദ്ധനാകുന്നു, സംശയമില്ല. നേരായും സുന്ദരവുമായ ഉർദ്ധ്വ പുണ്ഡ്രം ചിഹ്നം ധരിച്ചാൽ മതിയാകും.
സ ചാംഡാലോഽപി ശുദ്ധാത്മാ പൂജ്യ ഏവ സദാ ദ്വിജൈഃ । ചാംഡാലാനാം ഗൃഹേ ദൂതാസ്തുലസീ യത്ര ദൃശ്യതേ
ശുദ്ധഹൃദയമുള്ള ചാണ്ഡാളനും ദ്വിജന്മാർക്ക് എപ്പോഴും ആരാധ്യനാണ്. ചാണ്ഡാളരുടെ വീട്ടിൽ തുളസി കാണുന്നിടത്ത് ദൂതന്മാർ ഉണ്ടാകും.
തത്രത്യാ തുലസീ ഗ്രാഹ്യാ ഭക്തിഭാവേന ചേതസാ
അവിടെ കാണുന്ന തുളസി ഭക്തിയോടെ മനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കണം.
മഹേശ്വര ഉവാച- ഇതി ശ്രുതം ധര്മമുഖാന്മുദ്ഗലോ ദ്വിജസത്തമഃ । കഥയിത്വാ മമാഗ്രേ വൈ ഗതോ യാദൃച്ഛികോ മുനേ
മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞു: ധർമ്മത്തിന്റെ മാർഗങ്ങൾ എന്റെ മുമ്പിൽ പറഞ്ഞ്, മഹർഷി മുദ്ഗലൻ സ്വേച്ഛയോടെ പുറപ്പെട്ടു.
ഗോപികാചംദനം യത്ര തിഷ്ഠതേ വൈ ദ്വിജോത്തമ । തദ്ഗൃഹം തീര്ഥരൂപം ച വിഷ്ണുനാ ഭാഷിതം കില
ഗോപികാ ചന്ദനം ഉള്ളിടത്ത്, മഹാനായ ബ്രാഹ്മണനേ, ആ വീട് വിശ്ണു തീർത്ഥംപോലെയാണെന്ന് വിശ്ണു പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ശോകമോഹൌ ന തത്രാസ്താം ന ഭവത്യശുഭം ക്വചിത് । ഗോപികാചംദനം യസ്യ തിഷ്ഠതി ദ്വിജസദ്മനി
ഗോപികാ ചന്ദനം ഉള്ള ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിൽ ദു:ഖവും മോഹവും ഇല്ല, അശുഭം ഒന്നും ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
സുഖിനഃ പൂര്വജാസ്തേഷാം സംതതിര്വര്ദ്ധതേ സദാ । ഗോപികാചംദനം യസ്യ വര്ത്തതേഽഹര്നിശം ഗൃഹേ
അവിടുത്തെ പൂർവ്വികർ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കും, അവരുടെ വംശം എപ്പോഴും വളരും; ഗോപികാ ചന്ദനം രാത്രിയും പകലും വീട്ടിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ.
ഗോപീപുഷ്കരജാ മൃത്സ്നാ പവിത്രാ കായശോധിനീ । ഉദ്വര്ത്തനാദ്വിനശ്യംതി വ്യാധയോ ഹ്യാധയശ്ച യേ
ഗോപീ പുഷ്കരത്തിൽ നിന്നുള്ള മണ്ണ് വിശുദ്ധവും ശരീരം ശുദ്ധിയാക്കുന്നതുമാണ്. അതു പുരട്ടിയാൽ രോഗങ്ങളും വേദനകളും ഇല്ലാതാകും.
അതോ ദേഹേ ധൃതം പുംഭിര്മുക്തിദം സര്വകാമികമ് । താവദ്ഗര്ജംതി തീര്ഥാനി താവത്ക്ഷേത്രാണി സര്വദാ
അതുകൊണ്ട് പുരുഷന്മാർ ശരീരത്തിൽ ഇത് ധരിച്ചാൽ മോക്ഷവും എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ലഭിക്കും. അതു നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും ക്ഷേത്രങ്ങളും പ്രസിദ്ധമാകും.
ഗോപികാചംദനം യാവന്ന ദൃഷ്ടം ന ശ്രുതം ദ്വിജ । ഇദം ധ്യേയമിദം പൂജ്യം മലദോഷവിനാശനമ്
ഗോപികാ ചന്ദനം കാണുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതുവരെ, ബ്രാഹ്മണനേ, ഇത് ധ്യാനിക്കുകയും പൂജിക്കുകയും വേണം; ഇത് മലവും ദോഷവും നശിപ്പിക്കുന്നു.
യസ്യ സംസ്പര്ശനാദേവ പൂതോ ഭവതി മാനവഃ । അംതകാലേ തു മര്ത്യാനാം മുക്തിദം പാവനം പരമ്
അത് സ്പർശിച്ചാൽ മാത്രം മനുഷ്യൻ ശുദ്ധനാകും; മരണമൊടുവിൽ അതു പരമമായ മോക്ഷവും വിശുദ്ധിയും നൽകുന്നു.
കിം വദാമി ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ മുക്തിദം ഗോപിചംദനമ് । വിഷ്ണോസ്തു തുലസീകാഷ്ഠം തഥാ വൈ മൂലമൃത്തികാ
കൂടുതൽ എന്ത് പറയണം, മഹാനായ ബ്രാഹ്മണനേ? ഗോപികാ ചന്ദനം മോക്ഷം നൽകുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ വിശ്ണുവിന്റെ തുളസി മരവും അതിന്റെ വേരിന്റെ മണ്ണും.
ഗോപികാചംദനം ചൈവ തഥാ വൈ ഹരിചംദനമ് । ചത്വാരി ഹ്യേതാനി സംമീല്യ അംഗമുദ്വര്തയേത്സുധീഃ
ഗോപികാ ചന്ദനവും ഹരിചന്ദനവും — ഈ നാലു ചേർത്ത്, ജ്ഞാനികൾ ശരീരത്തിൽ പുരട്ടണം.
തേന തീര്ഥം കൃതം സര്വം ജംബൂദ്വീപേഷു സര്വദാ । തിലകം കുരുതേ യസ്തു ഗോപികാചംദനദ്രവൈഃ
ഇതിലൂടെ ജംബൂദ്വീപിൽ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും എപ്പോഴും ലഭിക്കും; ഗോപികാ ചന്ദനദ്രവ്യത്തിൽ തിലകം ഇടുന്നവർക്കു.
സര്വപാപവിനിര്മുക്തോ യാതി വിഷ്ണോഃ പരം പദമ് । പിതുഃ ശ്രാദ്ധാദികം തേന ഗയാം ഗത്വാ തു വൈ കൃതമ്
എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞ്, വിശ്ണുവിന്റെ പരമപദം അവൻ നേടും; ഇതുപയോഗിച്ച് പിതാവിന്റെ ശ്രാദ്ധാദി ഗയയിൽ ചെയ്തതുപോലെ ഫലം ലഭിക്കും.
യേന വാ പുരുഷേണാപി വിധൃതം ഗോപിചംദനമ് । മദ്യപോ ബ്രഹ്മഹാ ചൈവ ഗോഘ്നോ വാ ബാലഹാ തഥാ । മുച്യതേ തത്ക്ഷണാദേവ ഗോപീചംദനധാരണാത്
ഏത് മനുഷ്യൻ പോലും ഗോപീചന്ദനം ധരിച്ചാൽ—even മദ്യപാനി, ബ്രാഹ്മണഹന്ത, പശുഹന്ത, അല്ലെങ്കിൽ ബാലഹന്തയാണെങ്കിലും—അവൻ ആ ഗോപീചന്ദനം ധരിക്കുന്നതോടെ തന്നെ ഉടൻ മോചിതനാകുന്നു.
ഇതി ശ്രീപാദ്മേ മഹാപുരാണേ പംചപംചാശത്സാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാമുമാപതിനാരദസംവാദേ ഗോപീചംദനമാഹാത്മ്യേ സപ്തഷഷ്ടിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണമായ പദ്മപുരാണത്തിൽ, ഉമാപതിയും നാരദനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ, ഗോപീചന്ദനത്തിന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന അറുപത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
മഹേശ്വര ഉവാച- ശൃണു നാരദ! വക്ഷ്യാമി വൈഷ്ണവാനാം ച ലക്ഷണമ്। യച്ഛ്രുത്വാ മുച്യതേ ലോകോ ബ്രഹത്യാദിപാതകാത്
മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞു: നാരദാ, കേൾക്കു! വൈഷ്ണവരുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ ഞാൻ പറയാം; അത് കേട്ടാൽ ലോകം ബ്രഹ്മഹത്യ പോലുള്ള വലിയ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതമാകും.
തേഷാം വൈ ലക്ഷണം യാദൃക്സ്വരൂപം യാദൃശം ഭവേത്। താദൃശം മുനിശാര്ദൂല ശൃണു ത്വം വച്മി സാമ്പ്രതമ്
അവരുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ എങ്ങനെയാണെന്നും സ്വഭാവം എങ്ങനെയാണെന്നും, മഹാമുനിയേ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയുന്നതു നീ ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കു.
വിഷ്ണോരയം യതോ ഹ്യാസീത്തസ്മാദ്വൈഷ്ണവ ഉച്യതേ। സര്വേഷാം ചൈവ വര്ണാനാം വൈഷ്ണവഃ ശ്രേഷ്ഠ ഉച്യതേ
വിഷ്ണുവിൽ നിന്നാണ് അവൻ ഉത്ഭവിച്ചത്, അതിനാൽ അവനെ വൈഷ്ണവൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു. എല്ലാ വർഗ്ഗങ്ങളിലും വൈഷ്ണവനാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതൻ എന്നു പറയുന്നു.
യേഷാം പുണ്യതമാഹാരസ്തേഷാം വംശേ തു വൈഷ്ണവഃ। ക്ഷമാ ദയാ തപഃ സത്യം യേഷാം വൈ തിഷ്ഠതി ദ്വിജ
ഏവരുടെ വംശത്തിൽ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ ആഹാരം ഉള്ളവരും ക്ഷമ, ദയ, തപസ്, സത്യം എന്നിവ ഉള്ളവരുമാണോ, ദ്വിജനേ, അവരെ വൈഷ്ണവൻ എന്നു അറിയണം.
തേഷാം ദര്ശനമാത്രേണ പാപം നശ്യതി തൂലവത്। ഹിംസാധര്മാദ്വിനിര്മുക്താ യസ്യ വിഷ്ണൌ സ്ഥിതാമതി:
അവരെ കാണുന്നുമാത്രം പാപം പഞ്ചസാരപോലെ അകന്നു പോകുന്നു; വിഷ്ണുവിൽ മനസ്സ് സ്ഥിരമായി നിൽക്കുന്നവൻ ഹിംസയും അധർമ്മവും വിട്ടിരിക്കുന്നു.
ശംഖചക്രഗദാപദ്മം നിത്യം വൈ ധാരയേത്തു യഃ। തുലസീകാഷ്ഠജാം മാലാം കംഠേ വൈ ധാരയേദ്യതഃ
ശംഖ്, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം എന്നിവ എപ്പോഴും ധരിക്കുന്നവനും തുളസിക്കൊണ്ടുള്ള മാല കഴുത്തിൽ ഇടുന്നവനും—
തിലകാനി ദ്വാദശധാ നിത്യം വൈ ധാരയേദ്ബുധഃ। ധര്മാധര്മം തു ജാനാതി യഃ സ വൈഷ്ണവ ഉച്യതേ
പണ്ഡിതൻ ദിവസവും പന്ത്രണ്ട് തിലകങ്ങൾ ഇടുകയും, ധർമ്മവും അധർമ്മവും അറിയുകയും ചെയ്യുന്നവനാണ് വൈഷ്ണവൻ എന്നു പറയുന്നു.
വേദശാസ്ത്രരതോ നിത്യം നിത്യം വൈ യജ്ഞയാജകഃ। ഉത്സവാംശ്ച ചതുര്വിംശത്കുര്വംതി ച പുനഃ പുനഃ
വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും പഠിക്കാൻ എപ്പോഴും താൽപര്യമുള്ളവനും, യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുന്നതിലും, ഇരുപത്തിനാലു ഉത്സവങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് ആചരിക്കുന്നവനുമാണ്—
തേഷാം കുലം ധന്യതമം തേഷാം വൈ യശ ഉച്യതേ। തേ വൈ ലോകേ ധന്യതമാ ജാതാ ഭാഗവതാ നരാഃ
അവരുടെ വംശം ഏറ്റവും ഭാഗ്യവാനാണ്, അവർക്കാണ് യശസ്സും. ഭാഗവതന്മാരായ മനുഷ്യർ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്.
ഏക ഏവ കുലേ യസ്യ ജാതോ ഭാഗവതോ നരഃ। തത്കുലം താരിതം തേന ഭൂയോഭൂയശ്ച വാഡവ
ഒരു കുടുംബത്തിൽ ഒരാൾ പോലും ഭാഗവതനായി ജനിച്ചാൽ, ആ കുടുംബം അവന്റെ വഴി വീണ്ടും വീണ്ടും രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, വാഡവാ.
അണ്ഡജാ ഉദ്ഭിജാശ്ചൈവ യേ ജരായുജ യോനയഃ। തേ തു സര്വേഽപി വിജ്ഞേയാഃ ശംഖചക്രഗദാധരാഃ
മുട്ടിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരും, വിത്തിൽ നിന്ന് ഉല്പന്നമായവരും, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരും—ഇവരെല്ലാം ശംഖ്, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ ധരിക്കുന്നവരായി അറിയണം.
യേഷാം ദര്ശനമാത്രേണ ബ്രഹ്മഹാ ശുദ്ധ്യതേ സദാ। കിന്തു വക്ഷ്യാമി ദേവര്ഷേ തേഭ്യോ ധന്യതമാ ഭുവി
അവരെ കാണുന്നുമാത്രം ബ്രാഹ്മണഹന്ത പോലും എപ്പോഴും ശുദ്ധനാകുന്നു; എന്നാൽ, ദേവർഷി, അവരിൽ ഭൂമിയിൽ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവാന്മാർ ആരാണെന്ന് ഞാൻ പറയാം.