പ്രാപ്താ സീതാ ജിതാ ലംകാ പൌലസ്ത്യോ നിഹതോ രണേ । അനേനവിധിനാ പുത്ര യേ കുര്വംതി നരാ വ്രതമ്
സീതയെ തിരിച്ചുപിടിച്ചു, ലങ്കയെ ജയിച്ചു, പുലസ്ത്യപുത്രൻ യുദ്ധത്തിൽ വീണു. മകനേ, ഈ വിധത്തിൽ വ്രതം ആചരിക്കുന്നവർ—
ഇഹലോകജയപ്രാപ്തിഃ പരലോകസ്തഥാക്ഷയഃ । ഏതസ്മാത്കാരണാത്പുത്ര കര്തവ്യം വിജയാവ്രതമ്
ഈ ലോകത്ത് വിജയം നേടുകയും, പരലോകത്തിൽ അക്ഷയമായ ഫലം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ടു മകനേ, വിജയവ്രതം നിർബന്ധമായും ആചരിക്കണം.
വിജയായാശ്ച മാഹാത്മ്യം സര്വകില്ബിഷനാശനമ് । പഠനാച്ഛ്രവണാച്ചൈവ വാജപേയഫലം ലഭേത്
വിജയാവ്രതത്തിന്റെ മഹത്വം എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നു. ഇതു വായിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ വാജപേയയാഗഫലം ലഭിക്കും.
ഇതി ശ്രീപാദ്മേ മഹാപുരാണേ പംചപംചാശത്സാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാമുത്തരഖംഡേ ഫാല്ഗുനകൃഷ്ണാവിജയാമാഹാത്മ്യംനാമ ചതുശ്ചത്വാരിംശോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മ മഹാപുരാണത്തിലെ അപ്പർഖണ്ഡത്തിൽ, ഫാൽഗുണമാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ വിജയാവ്രതത്തിന്റെ മഹത്വം എന്ന നാല്പത്തിനാലാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച- മാഹാത്മ്യം വിജയായാശ്ച ശ്രുതം കൃഷ്ണ മഹത്ഫലമ് । ഫാല്ഗുനസ്യാര്ജുനേ പക്ഷേ യന്നാമ്നീ താം വദാധുനാ
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: വിജയാവ്രതത്തിന്റെ മഹത്വവും വലിയ ഫലവും കേട്ടു. ഫാൽഗുണമാസത്തിലെ അർജുനപക്ഷത്തിൽ നടക്കുന്ന വ്രതത്തിന്റെ പേരെനിക്കിപ്പോൾ പറയൂ.
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച-। ധര്മപുത്ര മഹാഭാഗ ശൃണു വക്ഷ്യാമിതേഽധുനാ । യോക്താ പൃഷ്ടേന മാംധാത്രാ വസിഷ്ഠേന മഹാത്മനാ
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ധർമ്മപുത്രാ, ഭാഗ്യശാലിയായവനേ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയുന്നതു ശ്രദ്ധിക്കൂ. മാംധാത്രി ചോദിച്ചതും മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠൻ ഉപദേശിച്ചതും ഞാൻ പറയുന്നു.
ഫാല്ഗുനസ്യ വിശേഷേണ വിശേഷഃ കഥിതോ നൃപ । ആമലകീവ്രതം പുണ്യം വിഷ്ണുലോകഫലപ്രദമ്
രാജാവേ, പ്രത്യേകമായി ഫാൽഗുണത്തിൽ ആചരിക്കേണ്ട ആമലകിവ്രതം വിശേഷമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതു വിശ്ണുലോകഫലം നൽകുന്ന പുണ്യവ്രതമാണ്.
ആമലക്യാസ്തലേ ഗത്വാ ജാഗരം തത്ര കാരയേത് । കൃത്വാ ജാഗരണം രാത്രൌ ഗോസഹസ്രഫലം ലഭേത്
ആമലകിവൃക്ഷത്തിന്റെ അടിയിൽ ചെന്നു ജാഗരണം നടത്തണം. അങ്ങനെ രാത്രി ജാഗരിച്ചാൽ, ആയിരം പശു ദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.
മാംധാതോവാച - ആമലകീ കദാ ഹ്യേഷാ ഉത്പന്നാ ദ്വിജസത്തമ । ഏതത്സര്വം മമാചക്ഷ്വ പരം കൌതൂഹലം ഹി മേ
മാംധാതാവ് ചോദിച്ചു: ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ഈ ആമലകി എപ്പോഴാണ് ഉദിച്ചത്? ഇതെല്ലാം ദയവായി എനിക്ക് വിശദമായി പറയൂ. അതിനേക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വലിയ കൗതുകമുണ്ട്.
കസ്മാദിയം പവിത്രാ ച കസ്മാത്പാപപ്രണാശിനീ । കസ്മാജ്ജാഗരണം കൃത്വാ ഗോസഹസ്രഫലം ലഭേത്
ഈ മരമിനെ ശുദ്ധമാക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? പാപങ്ങൾ നീക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ജാഗരണം പാലിച്ചാൽ ആയിരം പശു ദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
വസിഷ്ഠ ഉവാച- കഥയാമി മഹാഭാഗ യഥേയമഭവത്ക്ഷിതൌ । ആമലകീ മഹാവൃക്ഷഃ സര്വപാപപ്രണാശനഃ
വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗനേ, ഈ ആമലകി എന്ന മഹാവൃക്ഷം എങ്ങനെ ഭൂമിയിൽ ഉദിച്ചുവെന്നും, അതെല്ലാം ഞാൻ നിനക്കു പറയാം. ഇതു എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നതാണ്.
ഏകാര്ണവേ പുരാ ജാതേ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജംഗമേ । നഷ്ടേ ദേവാസുരഗണേ പ്രണഷ്ടോരഗരാക്ഷസേ
ഒരിക്കൽ ഒരേയൊരു സമുദ്രം മാത്രമുള്ളപ്പോൾ, എല്ലാ ചലനസ്ഥാവരങ്ങളും നശിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും പാമ്പുകളും രാക്ഷസന്മാരും ഇല്ലാതായിരുന്നപ്പോൾ,
തത്ര ദേവാദിദേവേശഃ പരമാത്മാ സനാതനഃ । ജഗാമ ബ്രഹ്മപരമമാത്മനഃ പദമവ്യയമ്
അവിടെ ദേവന്മാരുടെ ദൈവമായ പരമാത്മാവ്, ശാശ്വതനായവൻ, ബ്രഹ്മത്തിന്റെ പരമാവസ്ഥയിലേക്കു, അക്ഷരമായ പദത്തിലേക്കു എത്തി.
തതോഽസ്യ ജാഗ്രതോ ബ്രഹ്മമുഖാച്ഛശിസമപ്രഭഃ । ഷ്ഠീവനാദ്ബിംദുരുത്പന്നഃ സ ഭൂമൌ നിപപാത ഹ
അപ്പോൾ, അവൻ ജാഗരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള ഒരു തുള്ളി പുറത്തുവന്നു ഭൂമിയിൽ വീണു.
തസ്മാദ്ബിംദോഃ സമുത്പന്നഃ സ്വയം ധാത്രീ നഗോ മഹാന് । ശാഖാപ്രശാഖാബഹുലഃ ഫലഭാരേണ നാമിതഃ
ആ തുള്ളിയിൽ നിന്ന് തന്നെ ആമലകി എന്ന വലിയ വൃക്ഷം ഉദിച്ചു. അതിന് അനേകം ശാഖകളും ഉപശാഖകളും ഉണ്ടായിരുന്നു, ഫലഭാരത്തിൽ താഴേ കുനിഞ്ഞു നിന്നു.
സര്വേഷാം ചൈവ വൃക്ഷാണാമാദിരോഹഃ പ്രകീര്തിതഃ । ബ്രഹ്മണാഥ തതഃ പശ്ചാത്സംസൃഷ്ടാശ്ച ഇമാഃ പ്രജാഃ
എല്ലാ വൃക്ഷങ്ങളിലും ആദ്യം മുളച്ചത് ഇതാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് ഈ സകല ജന്തുക്കളെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
ദേവദാനവഗംധര്വയക്ഷരാക്ഷസപന്നഗാന് । അസൃജദ്ഭഗവാന്ദേവോ മഹര്ഷീംശ്ച തഥാമലാന്
ദൈവങ്ങൾ, അസുരന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ, പാമ്പുകൾ, ശുദ്ധമായ മഹർഷിമാർ എന്നിവരെ ഭഗവാൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
ആജഗ്മുസ്തത്ര ദേവാസ്തേ യത്ര ധാത്രീ ഹരിപ്രിയാ । താം ദൃഷ്ട്വാ തേ മഹാഭാഗ പരം വിസ്മയമാഗതാഃ
ഹരിയുടെ പ്രിയമായ ആമലകി വൃക്ഷം നിലകൊണ്ടിരുന്നിടത്തേക്ക് ദേവന്മാർ എത്തി. അതു കണ്ടപ്പോൾ ആ മഹാഭാഗന്മാർ അത്ഭുതത്തിൽ മുങ്ങി.
ന ജാനീമ ഇമം വൃക്ഷം ചിംതയംതോഽഭിസംസ്ഥിതാഃ । ഏവം ചിംതയതാം തേഷാം വാഗുവാചാശരീരിണീ
ഈ വൃക്ഷം ആരാണെന്ന് അവർ അറിയാതെ, ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ നിന്നു. അങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ശരീരമില്ലാത്ത ഒരു ശബ്ദം അവരോട് പറഞ്ഞു.
ആമലകീ നഗോ ഹ്യേഷ പ്രവരോ വൈഷ്ണവോ മതഃ । അസ്യ സംസ്മരണാദേവ ലഭേദ്ഗോദാനജം ഫലമ്
ഈ ആമലകി വൃക്ഷം വൈഷ്ണവവൃക്ഷങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. അതിനെ ഓർത്താൽ പോലും പശു ദാനത്തിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.
സ്പര്ശനാദ്ദ്വിഗുണം പുണ്യം ത്രിഗുണം ധാരണാത്തഥാ । തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന സേവ്യാ ആമലകീ സദാ
അത് സ്പർശിച്ചാൽ പുണ്യം ഇരട്ടിയാകും; ധരിച്ചാൽ മൂന്നു മടങ്ങ് പുണ്യം ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ട് എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി എപ്പോഴും ആമലകിയെ സേവിക്കണം.
സര്വപാപഹരാ പ്രോക്താ വൈഷ്ണവീ പാപനാശിനീ । തസ്യാ മൂലേ സ്ഥിതോ വിഷ്ണുസ്തദൂര്ധ്വേ ച പിതാമഹഃ
എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കുന്നവളായി, വൈഷ്ണവിയായ പാപനാശിനിയായ വൃക്ഷമായി ഇതിനെ പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ വേരിൽ വിഷ്ണു നിലകൊള്ളുന്നു; അതിന്റെ മുകളിൽ പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവാണ്.
സ്കംധേ ച ഭഗവാന്രുദ്രഃ സംസ്ഥിതഃ പരമേശ്വരഃ । ശാഖാസു മുനയഃ സര്വേ പ്രശാഖാസു ച ദേവതാഃ
വൃക്ഷത്തിന്റെ തണ്ടിൽ പരമേശ്വരനായ രുദ്രൻ നിലകൊള്ളുന്നു. ശാഖകളിൽ എല്ലാ മഹർഷിമാരും, ഉപശാഖകളിൽ ദേവതകളും വസിക്കുന്നു.
പര്ണേഷു ചാസതേ ദേവാഃ പുഷ്പേഷു മരുതസ്തഥാ । പ്രജാനാം പതയഃ സര്വേ ഫലേഷ്വേവ വ്യവസ്ഥിതാഃ
ഇലകളിൽ ദേവന്മാർ, പൂക്കളിൽ മരുത് ദേവന്മാർ, ഫലങ്ങളിൽ എല്ലാ സൃഷ്ടികളുടെ അധിപന്മാരും വസിക്കുന്നു.
സര്വദേവമയീ ഹ്യേഷാ ധാത്രീ ച കഥിതാ മയാ । തസ്മാത്പൂജ്യതമാ ഹ്യേഷാ വിഷ്ണുഭക്തിപരായണൈഃ
ഈ ആമലകി എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും രൂപമായാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ട് വിഷ്ണുഭക്തരായവർക്ക് ഏറ്റവും ആരാധ്യമായത് ഇതാണ്.
ഋഷയ ഊചുഃ - കോ ഭവാന്ന ഹി ജാനീമഃ കസ്മാത്കാരണതാം ഗതഃ । ദേവോ വാ യദി വാ ചാന്യഃ കഥയസ്വ യഥാതഥമ്
മഹർഷിമാർ ചോദിച്ചു: നിങ്ങൾ ആരാണ്? ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല. നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ദേവനോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരോ ആണോ? ദയവായി സത്യം പറഞ്ഞ് പറയൂ.
വാഗുവാച - യഃ കര്താ സര്വഭൂതാനാം ഭുവനാനാം ച സര്വശഃ । വിസ്മിതാന്വിദുഷഃ പ്രേക്ഷ്യ സോഽഹം വിഷ്ണുഃ സനാതനഃ
വാകു പറഞ്ഞു: എല്ലാ ജീവികളും ലോകങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുന്നവനും, ജ്ഞാനികൾ അത്ഭുതത്തോടെ കാണുന്നവനും, ശാശ്വതനായ വിഷ്ണുവും ഞാനാണ്.
തച്ഛ്രുത്വാ ദേവദേവസ്യ ഭാഷിതം ബ്രഹ്മണഃ സുതാഃ । അനാദിനിധനം ദേവം സ്തോതും തത്ര പ്രചക്രമുഃ
ദേവദേവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രന്മാർ അങ്ങോട്ട് ആരംഭം ഇല്ലാത്തതും അവസാനം ഇല്ലാത്തതുമായ ദൈവത്തെ അവിടെ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.
നമോ ഭൂതാത്മഭൂതായ ആത്മനേ പരമാത്മനേ । അച്യുതായ നമോ നിത്യമനംതായ നമോ നമഃ
എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവായ പരമാത്മാവിന് നമസ്കാരം. അച്യുതനായ, ശാശ്വതനും അനന്തനുമായ ദൈവത്തിന് വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.
ദാമോദരായ കവയേ യജ്ഞേശായ നമോ നമഃ । ഏവം സ്തുതസ്തു ഋഷിഭിസ്തുതോഷ ഭഗവാന്ഹരിഃ
ദാമോദരനായ ജ്ഞാനിയ്ക്കും യജ്ഞങ്ങളുടെ നാഥനുമായ ദൈവത്തിന് വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം. ഇങ്ങനെ മഹർഷിമാർ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ ഭഗവാൻ ഹരി തൃപ്തനായി.