തത്ഫലം സമവാപ്നോതി യഃ കരോതി ഹി ജാഗരമ് । ശ്രൂയതാം രാജശാര്ദൂല സഫലായാഃ കഥാ ശുഭാ
ജാഗരണമിരിക്കുന്നവൻ ആ ഫലം നേടുന്നു. രാജശാർദൂല, സഫല ഏകാദശിയുടെ പുണ്യകഥ കേൾക്കൂ.
ചംപാവതീതി വിഖ്യാതാ പുരീ മാഹിഷ്മതസ്യ ച । ബഭൂവുസ്തസ്യ രാജര്ഷേഃ പുത്രാഃ പംച കുമാരകാഃ
ചംപാവതി എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായ ഒരു നഗരം മാഹിഷ്മതിയുടെ കീഴിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ രാജാവിന് അഞ്ച് രാജകുമാരന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തേഷാം മധ്യേ തു ജ്യേഷ്ഠോ വൈ മഹാപാപരതഃ സദാ । പരദാരാഭിചാരീ ച വേശ്യാസക്തശ്ച മദ്യപഃ
അവരിൽ മൂത്തവൻ എപ്പോഴും വലിയ പാപങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; പരസ്യസ്ത്രീസംഗം, വേശ്യാസംഗം, മദ്യപാനം എന്നിവയിൽ ആസക്തൻ.
പിതുര്ദ്രവ്യം തു തേനൈവ ഗമിതം പാപകര്മണാ । അസദ്വൃത്തിരതോ നിത്യം ഭൂസുരാണാം തു നിംദകഃ
അവൻ പാപകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്ത് പിതാവിന്റെ സമ്പത്ത് നശിപ്പിച്ചു. ദുഷ്പ്രവൃത്തിയാൽ ബ്രാഹ്മണരെ നിരന്തരം അപമാനിച്ചു.
വൈഷ്ണവാനാം ച ദേവാനാം നിത്യം നിംദാം കരോതി സഃ । ഈദൃശം തു തതോ ദൃഷ്ട്വാ പുത്രം മാഹിഷ്മതോ നൃപഃ
വൈഷ്ണവന്മാരെയും ദേവന്മാരെയും അവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും അപമാനിച്ചു; അങ്ങനെയുള്ള മകനെ കണ്ടപ്പോൾ, മാഹിഷ്മതൻ എന്ന രാജാവ്...
നാമ്നാ തു ലുംപക ഇതി രാജപുത്രേഷു ചാപഠത് । രാജ്യാന്നിഷ്കാസിതസ്തേന പിത്രാ ചൈവ തു ബംധുഭിഃ
അവൻ രാജകുമാരന്മാരിൽ 'ലുംപകൻ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു; അതുകൊണ്ട് തന്നെ പിതാവും ബന്ധുക്കളും അവനെ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി.
സ ചൈവം പരിവാരൈസ്തു ത്യക്തശ്ച പരിപംഥിവത് । ലുംപകോഽപി തഥാ ത്യക്തശ്ചിംതയാമാസ വൈ തദാ
അങ്ങനെ കുടുംബം ഉപേക്ഷിച്ചവനായി, വഴിതെറ്റിയവരെപ്പോലെ, ലുംപകനും ഒറ്റപ്പെടുകയും ആ സമയത്ത് ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
ത്യക്തോഽഹം ബാംധവൈഃ പിത്രാ രാജ്യാന്നിഷ്കാസിതഃ കില । ഇതി സംചിംത്യമാനോഽസൌ മതിം പാപേ തദാകരോത്
ബന്ധുക്കളും പിതാവും എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു, രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി; അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, അവൻ പാപകരമായ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.
മയാ ഗംതവ്യമേവാസ്തു ദാരുണേ ഗഹനേ വനേ । തസ്മാച്ചൈവ പുരം സര്വം ലുംപയിഷ്യാമി വൈ പിതുഃ
ഇനി ഞാൻ ഭയങ്കരമായ കാട്ടിലേക്ക് പോകണം; അവിടെ നിന്ന് പിതാവിന്റെ നഗരമൊക്കെയും ഞാൻ കവർന്നെടുക്കും.
ഇത്യേവം സ മതിം കൃത്വാ ലുംപകോ ദൈവയോഗതഃ । നിര്ജഗാമ പുരാത്തസ്മാദ്ഗതോഽസൌ ഗഹനേ വനേ
അങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം, ദൈവത്തിന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം, ലുംപകൻ ആ നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു, കാട്ടിലേക്ക് ചെന്നു.
ജീവഘാതരതോ നിത്യം സ്തേയദ്യൂതകലാനിധിഃ । സര്വം ച നഗരം തേന മുഷിതം പാപകര്മണാ
ജീവഹത്യയിൽ എപ്പോഴും താൽപര്യമുള്ളവനും, മോഷണത്തിലും ചതിയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനും ആയ ലുംപകൻ, പാപം ചെയ്തുകൊണ്ട് നഗരമൊക്കെയും കവർന്നു.
സ്തേയാഭിഗാമീ നഗരേ ഗൃഹീതഃ സ നിശാചരൈഃ । ഉവാച താന്സുതോഽഹം വൈ രാജ്ഞോ മാഹിഷ്മതസ്യ ച
മോഷണത്തിനിടെ നഗരത്തിൽ രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവരാൽ പിടിക്കപ്പെട്ടു; അവൻ അവരോട് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ രാജാവ് മാഹിഷ്മതന്റെ മകനാണ്.'
സ തൈര്മുക്തഃ പാപകര്മാ ചാഗതോ വിപിനം പുനഃ । ആമിഷാഭിരതോ നിത്യം തരോര്വൈ ഫലഭക്ഷണേ
അവർ അവനെ വിട്ടയച്ചു; ആ പാപി വീണ്ടും കാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, എപ്പോഴും മാംസഭക്ഷണത്തിലും വൃക്ഷഫലങ്ങൾ തിന്നുന്നതിലും താൽപര്യം കാണിച്ചു.
ആശ്രമസ്തസ്യ ദുഷ്ടസ്യ വാസുദേവസ്യ സംനിധൌ । അശ്വത്ഥോ വര്ത്തതേ തത്ര ജീര്ണശ്ച ബഹുവാര്ഷികഃ
ആ ദുഷ്ടന്റെ ആശ്രമത്തിന് സമീപം, വാസുദേവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, വളരെ പഴക്കമുള്ള ഒരു അശ്വത്ത്വൃക്ഷം അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
ദേവത്വം തസ്യ വൃക്ഷസ്യ വിപിനേ വര്തതേ മഹത് । തത്രൈവ നിവസംശ്ചൈവ ലുംപകഃ പാപബുദ്ധിമാന്
ആ വൃക്ഷത്തിന് കാട്ടിൽ വലിയ ദൈവികതയുണ്ടായിരുന്നു; അവിടെ തന്നെയാണ് പാപബുദ്ധിയുള്ള ലുംപകൻ താമസിച്ചത്.
ഗതേ ബഹുതിഥേ കാലേ കസ്യചിത്പുണ്യസംചയാത് । പൌഷസ്യ കൃഷ്ണപക്ഷേ തു ദശമ്യാം ദിവസേ തഥാ
ഏറെക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, ഏതോ പുണ്യഫലത്താൽ, പൗഷമാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ പത്താം ദിവസം...
ഫലാനി ഭുക്ത്വാ വൃക്ഷാണാം രാത്രൌ ശീതേന പീഡിതഃ । ലുംപകോ നാമ പാപിഷ്ഠോ വസ്ത്രഹീനോ ഗതേക്ഷണഃ
വൃക്ഷഫലങ്ങൾ കഴിച്ച ശേഷം, രാത്രിയിൽ കനത്തതണുപ്പിൽ വലഞ്ഞ്, വസ്ത്രം ഇല്ലാതെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ട അവസ്ഥയിൽ, അത്യന്തം പാപിയായ ലുംപകൻ...
പീഡ്യമാനോഽതിശീതേന ഹരിവൃക്ഷസമീപതഃ । ന നിദ്രാ ന സുഖം തസ്യ ഗതപ്രാണ ഇവാഭവത്
ഹരിയുടെ വൃക്ഷത്തിന് സമീപം കനത്തതണുപ്പിൽ വലഞ്ഞ്, അവനു ഉറക്കമോ സുഖമോ ഒന്നുമില്ലാതെ, ജീവൻ പോയവനെപ്പോലെ ആയി.
ആഛാദ്യ ദശനൈരാസ്യമേവം നീതാ നിശാഖിലാ । ഭാനൂദയേഽപി പാപിഷ്ഠോ ന ലേഭേ ചേതനാം തദാ
പല്ലുകൾ കൊണ്ട് വായ് മൂടി, അങ്ങനെ മുഴുവൻ രാത്രി കടന്നു; സൂര്യോദയത്തിലും ആ പാപി ബോധം തിരിച്ചുകിട്ടിയില്ല.
ലുംപകോ ഗതസംജ്ഞസ്തു സഫലായാ ദിനേ തഥാ । രവൌ മധ്യംഗതേ ചൈവ സംജ്ഞാം ലേഭേ സ ലുംപകഃ
സംജ്ഞ നഷ്ടപ്പെട്ട ലുംപകൻ ആ ഫലപ്രദമായ ദിവസത്തിൽ, സൂര്യൻ മധ്യാഹ്നത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, ബോധം വീണ്ടെടുത്തു.
ഇതസ്തതോ വിലോക്യാഥ വ്യഥിതശ്ച തദാസനാത് । സ്ഖലത്പദ്ഭ്യാം പ്രചലിതഃ ഖംജന്നിവ മുഹുര്മുഹുഃ
ഇവിടെയും അവിടെയും നോക്കി, വേദനയോടെ, അവൻ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, കാലുകൾ തളർന്നു, ഇടറിനടന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും തളർന്നു.
വനമധ്യേ ഗതസ്തത്ര ക്ഷുത്ക്ഷാമഃ പീഡിതോഽഭവത് । ന ശക്തിര്ജീവഘാതേ തു ലുംപകസ്യ ദുരാത്മനഃ
കാട്ടിന്റെ നടുവിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ, വിശപ്പിൽ ക്ഷീണിച്ച് വലഞ്ഞു; ജീവഹത്യ ചെയ്യാൻ ഇനി ശക്തിയില്ലായിരുന്നു ആ ദുഷ്ടൻ ലുംപകനിന്.
ഫലാനി ച തദാ രാജന്നാജഹാര സ ലുംപകഃ । യാവത്സമാഗതസ്തത്ര താവദസ്തം ഗതോ രവിഃ
അന്നേരം, രാജാവേ, ആ കള്ളന് പഴങ്ങള് എടുക്കാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു; അതുവരെ സൂര്യന് അസ്തമിച്ചു.
കിം ഭവിഷ്യതി താതേതി സ വിലാപം ചകാര ഹ । ഫലാനി തത്ര ഭൂരീണി വൃക്ഷമൂലേ ന്യവേശയത്
എന്ത് സംഭവിക്കും അച്ഛാ എന്ന് അവന് ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു; പിന്നെ ആ പഴങ്ങള് എല്ലാം വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവടില് വച്ചു.
ഇത്യുവാച ഫലൈരേഭിഃ ശ്രീപതിസ്തുഷ്യതാം ഹരിഃ । ഇത്യുക്ത്വാ ലുംപകശ്ചൈവ നിദ്രാം ലേഭേ ന വൈ നിശി
ഈ പഴങ്ങള് കൊണ്ടു ശ്രീപതിയായ ഹരിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാകട്ടെ എന്നു പറഞ്ഞു; അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ആ കള്ളന് ആ രാത്രി ഉറങ്ങിയില്ല.
രാത്രൌ ജാഗരണം മേനേ വിഷ്ണുസ്തസ്യ ദുരാത്മനഃ । ഫലൈസ്തു പൂജനം മേനേ സഫലായാസ്തഥാനഘ
രാജാവേ, ആ കള്ളന് രാത്രി ഉറക്കമില്ലാതെ ഇരുന്നത് വിഷ്ണു ഒരു വ്രതമായി കണക്കാക്കി; പഴങ്ങള് സമര്പ്പിച്ചത് ഉത്തമമായ ആരാധനയായി കണക്കാക്കി.
അകസ്മാദ്വ്രതമേവൈതത്കൃതവാന്വൈ സ ലുംപകഃ । തേന പുണ്യപ്രഭാവേന പ്രാപ്തം രാജ്യമകംടകമ്
അപ്രതീക്ഷിതമായി ആ കള്ളന് ഈ വ്രതം ചെയ്തു; അതിന്റെ പുണ്യശക്തിയാല് അവന് തടസ്സങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു രാജ്യം ലഭിച്ചു.
സൂര്യസ്യോദയനം യാവത്താവദ്വിഷ്ണുര്ജഗാമ ഹ । ദിവി തത്കാലമുത്പന്നാ വാഗുവാചാശരീരിണീ
സൂര്യന് ഉദയിക്കുമ്പോള് വിഷ്ണു അവിടെ നിന്ന് പോയി; അപ്പോള് ആകാശത്ത് ശരീരമില്ലാത്ത ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നു.
രാജ്യം പ്രാപ്സ്യസി പുത്രത്വം സഫലായാഃ പ്രസാദതഃ। തഥേത്യുക്തേ തു വചസി ദിവ്യരൂപധരോഽഭവത്
നീ സഫലാ വ്രതത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താല് രാജ്യംയും പുത്രത്വവും നേടും. അങ്ങനെ ശബ്ദം മുഴങ്ങിയപ്പോള് അവന് ദിവ്യരൂപം കൈവരിച്ചു.
മതിരാസീത്തതസ്തസ്യ പരമാ വൈഷ്ണവീ നൃപ । ദിവ്യാഭരണശോഭാഢ്യോ ലേഭേ രാജ്യമകംടകമ്
അതിനുശേഷം, രാജാവേ, അവന്റെ മനസ്സ് പരമമായ വിഷ്ണുഭക്തിയായി; ദിവ്യാഭരണങ്ങള് ധരിച്ച് അവന് തടസ്സങ്ങളില്ലാത്ത രാജ്യം നേടി.