ഗ്രസംതോഽദ്യാപി മാംസാനി കാലേ ചാപി പിബംത്യസൃക് । തേന ജാലംധരോ ദൈത്യോ നോത്തിഷ്ഠതി രണേ ഹതഃ
ഇന്നും അവർ ശരിയായ സമയത്ത് മാംസം തിന്നുകയും രക്തം കുടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ജാലന്ധരൻ വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാത്തത്.
തതസ്തത്ര സമാജഗ്മുര്ബ്രഹ്മാദ്യാ ദേവതാഗണാഃ । ഋഷയോ മരുതോ ദേവാ സ്തുവംതി സ്മ മഹേശ്വരമ്
അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാദിമാരായി ദേവതാസമൂഹം അവിടെ എത്തി. ഋഷിമാർ, മരുത് ദേവന്മാർ, മറ്റു ദേവന്മാർ മഹേശ്വരനെ സ്തുതിച്ചു.
ദിശഃ പ്രസേദുഃ സുരഭിര്വവൌ മരുദ്ദിവഃ പ്രപേതുര്ഭുവി പുഷ്പവൃഷ്ടയഃ । കൃതാഭിഷേകസ്യ ച തസ്യ നിഃസ്വനാന്സംനാദിതാ ദുംദുഭയോഽപി ചക്രിരേ
ദിശകൾ തെളിഞ്ഞു, സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റ് വീശി, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി പെയ്തു. അവനെ അഭിഷേകം ചെയ്യുമ്പോൾ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി.
ഉപരി പരിമലാംധൈഃ സുസ്വരം സംപതദ്ഭിര്മധുകരനികുരം ബൈരുഹ്യമാണാഭരേണ । അവിരലമധുധാരാസാരസംസിക്തഭൂമിഃ സദസി സുരവിമുക്താ പ്രാപതത്പുഷ്പവൃഷ്ടിഃ
മുകളിൽ ദേവന്മാർ വിടുതൽ ചെയ്ത പുഷ്പങ്ങൾ മഴപെയ്യുന്ന പോലെ സഭയിൽ വീണു; മധുരമായ ശബ്ദത്തിൽ തേനീച്ചകൾ കൂവിയപ്പോൾ, നിലം മധുധാരയിൽ നനഞ്ഞു.
ഹതേ തദാ സിംധുസുതേ ഹരേണ നാരാചഘാതൈസ്ത്രിജഗത്തദാ ബഭൌ । പ്രസൂനവൃഷ്ടിര്നനൃതുസ്തദാംഗനാ ജഗുശ്ച യക്ഷാഃ സുരകിന്നരാദ്യാഃ
അപ്പോൾ സമുദ്രപുത്രനെ ഹരിയും അമ്പുകൊണ്ടു കൊല്ലുമ്പോൾ മൂന്നു ലോകവും പ്രകാശിച്ചു; പുഷ്പവൃഷ്ടി പെയ്തു, സ്ത്രീകൾ നൃത്തം ചെയ്തു, യക്ഷന്മാർ, ദേവന്മാർ, കിന്നരന്മാർ പാടിച്ചു.
ശംഭുര്വൈരിജയോത്ഥിതേന യശസാ സ്ഫാരാംഗകീര്തിര്ഗിരിം । സ്വം ഭേജേ സുരസിദ്ധചാരണഗണൈഃ സംസ്തൂയമാനഃ സദാ । ഗൌരീ ചാപി ജഗാമ ചാശു ഗിരിതഃ ശ്വേതഃ । സഖീസംവൃതാ സംചക്രുസ്ത്വഭിസേവനം സുമനസാം വര്ഷേണ ദേവാംഗനാ
ശത്രുവിനെ ജയിച്ച മഹിമയോടെ ശംഭു തന്റെ പർവതത്തിലേക്ക് മടങ്ങി, ദേവന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, ചാരണന്മാർ എന്നും സ്തുതിച്ചു. ഗൗരിയും സഖികളോടൊപ്പം പർവതത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ പോയി; ദേവസ്ത്രീകൾ പുഷ്പവൃഷ്ടിയോടെ സേവനം നടത്തി.
ദേവോഽസൌ കരുണാമയഃ സുരഗണാന്സ്വേ സ്വേ പദേ സ്ഥാപയന്। പ്രാദാദന്യദപി സ്വകം വസു തതോ ജ്ഞാത്വാ പതിം ശംകരഃ । കിം വക്തവ്യമതഃ പരം യദി ഭവേദീശാനുകംപാ പരാ । കോഽയം വാ ത്രിദിവോ ധരാതലമിദം സ്യാദാത്മസാത്സര്വതഃ
കരുണയുള്ള ആ ദേവൻ ദേവതാസമൂഹങ്ങളെ അവരുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ സ്ഥാപിച്ചു; അവർക്കു അവരുടെ സ്വത്തും നൽകി. ഇതിൽ കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല; ഈശ്വരന്റെ പരമാനുഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ, സ്വർഗ്ഗവും ഭൂമിയും എല്ലാം സ്വന്തം ആകും.
ദേവാഃ സ്വരാജ്യമാസാദ്യ യഥാപൂര്വം ചകാശിരേ । ബുഭുജുര്യജ്ഞഭാഗാംസ്തേ ലോകപാലത്വമാശ്രിതാഃ
ദേവന്മാർ വീണ്ടും സ്വാധീനവും രാജ്യവും നേടി, മുമ്പുപോലെ പ്രകാശിച്ചു; അവർ യജ്ഞഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു, ലോകപാലകത്വം ഏറ്റെടുത്തു.
നാരദ ഉവാച- ഇതി ജാലംധരസ്യോക്തം യഥാവദനുപൂര്വശഃ । ചരിതം ലോകവീരസ്യ രാജന്നത്യദ്ഭുതം തവ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ലോകവീരനായ ജാലന്ധരന്റെ അത്ഭുതകരമായ കഥ ക്രമമായി നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
വിഷ്ണുസ്ത്യജതി നാദ്യാപി ക്ഷീരാബ്ധിം യദ്വശോ നൃപ । സര്വോഽപി ഭുംക്തേ സ്വം കര്മ കര്മ തദ്വിദ്ധ്യസംശയമ്
രാജാവേ, വിഷ്ണു ഇന്നും ക്ഷീരസമുദ്രം വിട്ടിട്ടില്ല; ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലം അനുഭവിക്കുന്നു — ഇതിൽ സംശയമില്ല.
തുഭ്യം ദുഃഖനിരാസായ പ്രോക്തമാഖ്യാനമുത്തമമ് । യാവദ്ദേഹോസ്തി കര്മാണി സുഖദുഃഖാനി കര്മതഃ
നിന്റെ ദു:ഖം മാറാൻ ഈ ഉത്തമകഥ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ശരീരം നിലനിൽക്കുന്നവരെക്കാൾ സുഖവും ദു:ഖവും കർമ്മഫലമായാണ് വരുന്നത്.
ദേഹീ ഭുംക്തേ വശോ രാജന്ത്രാണം ന ജ്ഞാനതഃ പരമ് । കൃഷ്ണാദീനാം ദേഹബംധേ സുഖദുഃഖാദി വര്തതേ
രാജാവേ, ശരീരധാരി വിധിക്ക് അനുസരിച്ച് അനുഭവിക്കുന്നു; ജ്ഞാനത്തിലൂടെ രക്ഷയില്ല. കൃഷ്ണനും മറ്റുള്ളവർക്കും ശരീരബന്ധത്തിൽ നിന്ന് സുഖവും ദു:ഖവും ഉണ്ടാകുന്നു.
തത്രേതരേഷാം കിം വാച്യം യേ വൈരാഗ്യപരാങ്മുഖാഃ । ജ്ഞാത്വേദൃശീം കര്മഗതിം സര്വേഭ്യോ ബലവത്തമാമ്
ഇങ്ങനെ ശക്തമായ കർമ്മഗതിയറിയുമ്പോൾ വൈരാഗ്യത്തോട് വിരോധമുള്ളവരെപ്പറ്റി പറയേണ്ടതെന്താണ്?
ധീരോ ഭവ പ്രതീക്ഷസ്വ ശുഭകര്മാഗമം പുനഃ । ശത്രൂന്ജിത്വാ തു സമയേ സ്വം രാജ്യം പുനരാപ്സ്യസി
ധൈര്യത്തോടെ കാത്തിരിക്കുക, നല്ല കർമ്മങ്ങൾ വീണ്ടും വരും; ശരിയായ സമയത്ത് ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച് നീ വീണ്ടും രാജ്യം നേടും.
ഇതിഹാസമിമം ശ്രുത്വാ ന ദുഃഖൈ പരിഭൂയതേ । ധര്മാര്ഥകാമമോക്ഷാശ്ച യഥാവച്ചാത്ര കീര്ത്തിതാഃ
ഈ പുരാതനകഥ കേട്ടാൽ ദു:ഖങ്ങൾ നമ്മെ കീഴടക്കില്ല; ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവയെല്ലാം ഇവിടെ ശരിയായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.
സ്വര്ഗ്യം പാപഹരം പുണ്യം ശോകമോഹവിനാശനമ് । ബ്രാഹ്മണോ ജ്ഞാനമാപ്നോതി രാജ്യം പ്രാപ്നോതി ക്ഷത്രിയഃ
ഇത് സ്വർഗത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു, പാപം നശിപ്പിക്കുന്നു, പുണ്യം നൽകുന്നു, ദു:ഖവും മോഹവും അകറ്റുന്നു; ബ്രാഹ്മണൻ ജ്ഞാനം നേടുന്നു, ക്ഷത്രിയൻ രാജ്യം നേടുന്നു.
വൈശ്യശ്ച ബഹ്വീം സംപത്തിം ശ്രുത്വാ ശൂദ്രഃ സുഖം ലഭേത് । യോ രാജാ ഭ്രഷ്ടരാജ്യോഽപി രതഃ സന്നേവ സത്പഥി
വൈശ്യൻ വലിയ സമ്പത്ത് നേടുന്നു, ശൂദ്രൻ ഈ കഥ കേട്ട് സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു; രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട രാജാവും സന്മാർഗത്തിൽ നിലകൊണ്ടാൽ,
സ രാജ്യം പുനരാപ്നോതി ശ്രവണാന്നിത്യമസ്യ തു । ആകര്ണ്യൈതത്സതാം രാജന്ശ്രാവ്യമന്യന്ന രോചതേ
അവൻ ഈ കഥ നിത്യമായി കേട്ടാൽ രാജ്യം വീണ്ടും നേടും; രാജാവേ, ഈ pavitraകഥ കേട്ടശേഷം സന്മാർഗക്കാരുടെ മനസ്സിന് മറ്റൊന്നും ഇഷ്ടമാകില്ല.
കലം ച കോകിലാലാപം രൂക്ഷം ധ്വാംക്ഷരുതം യഥാ । ആഖ്യാനമേതദനഘം ശ്രുത്വാ സജ്ജനഹൃത്പ്രിയഃ
കോകിലയുടെ മധുരസ്വരം കാക്കയുടെ കഠിനരാവിനേക്കാൾ എത്ര മനോഹരമാണോ, അങ്ങനെ തന്നെ ഈ പാപരഹിതമായ കഥ സന്മാർഗക്കാരുടെ മനസ്സിന് പ്രിയമാണ്.
ഹിരണ്യതിലവസ്ത്രാദ്യൈര്ധേനുഭൂമിപ്രദാനതഃ । സംതോഷയേദ്വാചകം തു തസ്മിംസ്തുഷ്ടേ ഫലം ലഭേത്
പൊന്നും എള്ളും വസ്ത്രവും പശുവും ഭൂമിയും നൽകി വായനക്കാരനെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം; വായനക്കാരൻ സന്തോഷിച്ചാൽ ഫലം ലഭിക്കും.
ദേവതാശ്ച പ്രസീദേയുരര്ചിതേ വാചകേ ഗുരൌ । അന്നദാനാനി ദദ്യാച്ച ബ്രാഹ്മണേഭ്യഃ പ്രപൂജയേത്
വായനക്കാരനായ ഗുരുവിനെ ആദരിച്ചാൽ ദേവതകൾ സന്തോഷിക്കും; അന്നദാനം നൽകി ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ആദരിക്കണം.
ജായതേ വിജയീ നിത്യം പുത്രപൌത്രസമൃദ്ധിമാന് । ജായതേ വിഷ്ണുലോകേ യഃ ശൃണോത്യാഖ്യാനമുത്തമമ് 6.18.
ഈ ഉത്തമകഥ കേൾക്കുന്നവൻ എപ്പോഴും വിജയിയും, പുത്ര-പൗത്രസമൃദ്ധിയുള്ളവനും, വിഷ്ണുലോകത്തിൽ ജനിക്കുന്നവനും ആകുന്നു.
ഇതി വ്യാജേന ഭോ ഭൂപ തുലസ്യുത്പത്തികാരണമ് । യേ ശൃണ്വംതി നരശ്രേഷ്ഠാ ന തേഷാം പാതകം ക്വചിത്
രാജാവേ, ഇതിലൂടെ തുളസിയുടെ ഉത്ഭവകാരണം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഈ കഥ കേൾക്കുന്ന ഉത്തമന്മാർക്ക് എപ്പോഴും പാപം സ്പർശിക്കില്ല.
തുലസീമാഹാത്മ്യമിദം പവിത്രം പാപനാശനമ് । ശ്രുത്വാ തു ലഭതേ മോക്ഷമുക്ത്വാ ചൈവ ന സംശയഃ
തുളസിയുടെ മഹത്വം pavitraവും പാപനാശിനിയുമാണ്; ഇത് കേട്ടാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും — ഇതിൽ സംശയമില്ല.
സ്വഗൃഹേ രോപിതാ ചൈവ തുലസീ പാപനാശിനീ । ദര്ശനാദ്ബ്രഹ്മഹത്യാപി നശ്യതേ നാത്ര സംശയഃ
സ്വന്തം വീട്ടിൽ തുളസി നട്ടാൽ പാപം നശിക്കും; അതിനെ കാണുമ്പോൾ പോലും ബ്രാഹ്മണഹത്യപാപം വരെ നശിക്കും — ഇതിൽ സംശയമില്ല.
കാര്തികേ ചൈവ മാഘേ തു തുലസ്യാ പൂജയേദ്ധരിമ് । വൈശാഖേ തു വിശേഷേണ പൂജനം ച ഹരേഃ സ്മൃതമ്
കാർത്തികയും മാഘവും മാസങ്ങളിൽ തുളസിയാൽ ഹരിയെ പൂജിക്കണം; പ്രത്യേകിച്ച് വൈശാഖത്തിൽ ഹരിയുടെ പൂജയെ ഓർക്കുന്നു.
ഏകേനൈവ പ്രദക്ഷിണേന സകലം പാപം ഗതം വൈ സദാ യേ ശൂദ്രാ । ഭുവി സംതി ദാനനിരതാഃ കാലേന ശുദ്ധിം ഗതാഃ । തേപി സ്യുഃ സുരപൂജനാര്ഹതനവഃ പാപാച്ച ദൂരം ഗതാഃ യേ വൈ। വിഷ്ണുജനാശ്ച ദുര്ലഭതരാ ഹ്യസ്മിന്കലൌ സാംപ്രതമ്
ഒരു പ്രദക്ഷിണം ചെയ്താൽ എല്ലാപാപവും എപ്പോഴും അകറ്റപ്പെടും; ഭൂമിയിൽ ദാനം ചെയ്യുന്നതിൽ താല്പര്യമുള്ള ശൂദ്രന്മാർ കാലക്രമേണ ശുദ്ധരാവും; അവർ ദേവപൂജയ്ക്ക് യോഗ്യരായി പാപത്തിൽ നിന്ന് ദൂരവരുമെങ്കിലും, വിഷ്ണുഭക്തർ ഈ കാലിയുഗത്തിൽ വളരെ അപൂർവരാണ്.
യുധിഷ്ഠിര ഉവാച- ശ്രീശൈലഃ പര്വതോ രമ്യഃ കുത്ര തിഷ്ഠതി നാരദ । കിം തത്ര വര്ത്തതേ തീര്ഥം കസ്യ ദേവസ്യ പൂജനമ് । കസ്യാം ദിശി സമാഖ്യാതോ ലോകേഷു ച വദാധുനാ
യുധിഷ്ഠിരൻ ചോദിച്ചു: നാരദാ, ശ്രീശൈലം എന്ന മനോഹരമായ പർവ്വതം എവിടെയാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്? അവിടെ ഏത് തീർത്ഥം ഉണ്ട്, ഏത് ദേവനെ ആരാധിക്കുന്നു, ഏത് ദിശയിൽ അത് പ്രശസ്തമാണ്, ദയവായി എന്നോട് പറയൂ.
നാരദ ഉവാച- ശൃണു രാജന്പ്രവക്ഷ്യാമി ശ്രീശൈലം പര്വതോത്തമമ് । യം ശ്രുത്വാ മുച്യതേ ലോകോ ബാലഹത്യാദി പാതകാത്
നാരദൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ശ്രവിക്കൂ, ഞാൻ ശ്രീശൈലം എന്ന ഉത്തമപർവ്വതത്തെക്കുറിച്ച് പറയാം; അതിന്റെ കഥ കേട്ടാൽ ബാലഹത്യാദിപാപങ്ങളിൽ നിന്ന് ലോകം മോചിതമാകും.
തത്പര്വതവനം രമ്യം മുനിഭിശ്ചോപസേവിതമ് । നാനാദ്രുമലതാകീര്ണം നാനാപുഷ്പോപശോഭിതമ്
ആ പർവ്വതത്തിലെ വനം മനോഹരവും, മുനിമാരാൽ സന്ദർശിക്കപ്പെടുന്നതുമാണ്; വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളും ലതകളും നിറഞ്ഞു, പലതരം പുഷ്പങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കൃതവുമാണ്.