തദാ താഃ സര്വയോഗിന്യഃ പപ്രച്ഛുര്ജഗദീശ്വരമ് । മര്ത്യലോകേഷു യേ ലോകാ ഭോഗമോക്ഷവരേപ്സവഃ
അപ്പോൾ ആ യോഗിനികൾ എല്ലാവരും ലോകനാഥനോടു ചോദിച്ചു: 'മനുഷ്യലോകങ്ങളിൽ ഭോഗം അല്ലെങ്കിൽ മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ—'
പൂജയിഷ്യംതി തേ നിത്യം സ്വഗൃഹേ യോഗിനീഗണമ് । തത്തേഷാം വാംഛിതം സര്വം സിധ്യതാം ത്വത്പ്രസാദതഃ
'അവർ എപ്പോഴും തങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ യോഗിനീഗണത്തെ ആരാധിക്കും; അവർക്കു വേണ്ടതൊക്കെയും നിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ ലഭിക്കട്ടെ.'
മഹാദേവ ഉവാച- യഃ കശ്ചിത്പൂജയേന്നിത്യം ഭക്തിഭാവസമന്വിതഃ । യുഷ്മദ്ഗണം ച തസ്യാഹം വരദോഽസ്മി ധരാതലേ
മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: 'ആർക്കാരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ നിങ്ങളുടെ സംഘത്തെ പ്രതിദിനം ആരാധിച്ചാൽ, ഞാൻ ഭൂമിയിൽ അവർക്കു വരം നൽകും.'
മദ്ഭക്തഃ കേശവസ്യാപി ദ്വേഷ്ടി യോ യോഗിനീഗണമ് । ഭൈരവോഽഹം തദാ തസ്യ ഹരിഷ്യേ സുകൃതം കൃതമ്
'എന്റെ ഭക്തനോ, അല്ലെങ്കിൽ കെശവന്റെ ഭക്തനോ, യോഗിനീഗണത്തെ ദ്വേഷിച്ചാൽ, ഞാൻ ഭൈരവനായി അവന്റെ സമ്പാദിച്ച എല്ലാ പുണ്യവും എടുത്തുകളയും.'
ഇതി ദത്തവരാ ഹൃഷ്ടാ യോഗിന്യോ വിഭുനാ മൃധേ । അത്രാംതരേ ഭവാനീം താം സസ്മാര വൃഷഭം ഹരഃ
അങ്ങനെ വരങ്ങൾ ലഭിച്ച യോഗിനികൾ സന്തോഷത്തോടെ ആ പ്രഭുവിന്റെ കൃപയിൽ ആനന്ദിച്ചു; അതിനിടയിൽ ഹരൻ ഭവാനിയെയും കാളയെയും ഓർത്തു.
സ്മൃതമാത്രാ പാര്വതീ സാ വൃഷഭശ്ചാഗമത്ക്ഷണാത് । സഖീഗണസമായുക്താ സംപ്രാപ്താ ഹരവല്ലഭാ
ഓർത്തതുമാത്രത്തിൽ പാർവതിയും കാളയും ഉടൻ അവിടെ എത്തി; സുഹൃദ് സംഘത്തോടൊപ്പം ഹരന്റെ പ്രിയങ്കരി പ്രത്യക്ഷമായി.
സംത്യക്ത്വാ ഭ്രാമരീം മൂര്തിം ഹരസ്യാര്ദ്ധം സമാരുഹത് । ഗിരിജാസഹിതോ രാജന്മഹേശോ മുമുദേ തതഃ
ഭൈരവിയുടെ രൂപം വിട്ട്, ഹരൻ ഗിരിജയോടൊപ്പം തന്റെ അർദ്ധഭാഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു, രാജാവേ. അപ്പോൾ മഹേശ്വരൻ ആനന്ദിച്ചു.
യോഗിനീം പ്രത്യുവാചേദം പിബധ്വം രുധിരം നൃപ । ജാലംധരകബംധസ്ഥം താഃ ശ്രുത്വാ ജഹൃഷുര്ഭൃശമ്
യോഗിനിമാരോട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: 'ജാലന്ധരന്റെ ശരീരത്തിൽ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്ന രക്തം കുടിക്കൂ.' ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടയുടൻ അവർ വളരെ സന്തോഷിച്ചു.
മാംസമേദോഹ്യസൃക്പീത്വാ യോഗിന്യോ നനൃതുര്മുദാ । തതോ ഹരഃ പ്രസന്നോഽഭൂത്താസാം ക്രീഡനവീക്ഷണാത്
മാംസം, കൊഴുപ്പ്, രക്തം കുടിച്ച ശേഷം യോഗിനിമാർ സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു. അവരുടെ കളി കണ്ടു ഹരൻ സന്തുഷ്ടനായി.
സ്വയം ച ഭൈരവം രൂപം കൃത്വാ തന്മധ്യഗഃ പപൌ । തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രാ മഹാകായാസ്തദാസന്യോഗിനീ ഗണാഃ
അവരുടെ ഇടയിൽ ഭൈരവന്റെ രൂപം ധരിച്ച്, സ്വയം ഹരൻ കുടിച്ചു. അപ്പോൾ യോഗിനിമാർ ഭയങ്കരമായ വലിയ ദേഹവും മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഗ്രസംതോഽദ്യാപി മാംസാനി കാലേ ചാപി പിബംത്യസൃക് । തേന ജാലംധരോ ദൈത്യോ നോത്തിഷ്ഠതി രണേ ഹതഃ
ഇന്നും അവർ ശരിയായ സമയത്ത് മാംസം തിന്നുകയും രക്തം കുടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ജാലന്ധരൻ വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാത്തത്.
തതസ്തത്ര സമാജഗ്മുര്ബ്രഹ്മാദ്യാ ദേവതാഗണാഃ । ഋഷയോ മരുതോ ദേവാ സ്തുവംതി സ്മ മഹേശ്വരമ്
അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാദിമാരായി ദേവതാസമൂഹം അവിടെ എത്തി. ഋഷിമാർ, മരുത് ദേവന്മാർ, മറ്റു ദേവന്മാർ മഹേശ്വരനെ സ്തുതിച്ചു.
ദിശഃ പ്രസേദുഃ സുരഭിര്വവൌ മരുദ്ദിവഃ പ്രപേതുര്ഭുവി പുഷ്പവൃഷ്ടയഃ । കൃതാഭിഷേകസ്യ ച തസ്യ നിഃസ്വനാന്സംനാദിതാ ദുംദുഭയോഽപി ചക്രിരേ
ദിശകൾ തെളിഞ്ഞു, സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റ് വീശി, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി പെയ്തു. അവനെ അഭിഷേകം ചെയ്യുമ്പോൾ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി.
ഉപരി പരിമലാംധൈഃ സുസ്വരം സംപതദ്ഭിര്മധുകരനികുരം ബൈരുഹ്യമാണാഭരേണ । അവിരലമധുധാരാസാരസംസിക്തഭൂമിഃ സദസി സുരവിമുക്താ പ്രാപതത്പുഷ്പവൃഷ്ടിഃ
മുകളിൽ ദേവന്മാർ വിടുതൽ ചെയ്ത പുഷ്പങ്ങൾ മഴപെയ്യുന്ന പോലെ സഭയിൽ വീണു; മധുരമായ ശബ്ദത്തിൽ തേനീച്ചകൾ കൂവിയപ്പോൾ, നിലം മധുധാരയിൽ നനഞ്ഞു.
ഹതേ തദാ സിംധുസുതേ ഹരേണ നാരാചഘാതൈസ്ത്രിജഗത്തദാ ബഭൌ । പ്രസൂനവൃഷ്ടിര്നനൃതുസ്തദാംഗനാ ജഗുശ്ച യക്ഷാഃ സുരകിന്നരാദ്യാഃ
അപ്പോൾ സമുദ്രപുത്രനെ ഹരിയും അമ്പുകൊണ്ടു കൊല്ലുമ്പോൾ മൂന്നു ലോകവും പ്രകാശിച്ചു; പുഷ്പവൃഷ്ടി പെയ്തു, സ്ത്രീകൾ നൃത്തം ചെയ്തു, യക്ഷന്മാർ, ദേവന്മാർ, കിന്നരന്മാർ പാടിച്ചു.
ശംഭുര്വൈരിജയോത്ഥിതേന യശസാ സ്ഫാരാംഗകീര്തിര്ഗിരിം । സ്വം ഭേജേ സുരസിദ്ധചാരണഗണൈഃ സംസ്തൂയമാനഃ സദാ । ഗൌരീ ചാപി ജഗാമ ചാശു ഗിരിതഃ ശ്വേതഃ । സഖീസംവൃതാ സംചക്രുസ്ത്വഭിസേവനം സുമനസാം വര്ഷേണ ദേവാംഗനാ
ശത്രുവിനെ ജയിച്ച മഹിമയോടെ ശംഭു തന്റെ പർവതത്തിലേക്ക് മടങ്ങി, ദേവന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, ചാരണന്മാർ എന്നും സ്തുതിച്ചു. ഗൗരിയും സഖികളോടൊപ്പം പർവതത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ പോയി; ദേവസ്ത്രീകൾ പുഷ്പവൃഷ്ടിയോടെ സേവനം നടത്തി.
ദേവോഽസൌ കരുണാമയഃ സുരഗണാന്സ്വേ സ്വേ പദേ സ്ഥാപയന്। പ്രാദാദന്യദപി സ്വകം വസു തതോ ജ്ഞാത്വാ പതിം ശംകരഃ । കിം വക്തവ്യമതഃ പരം യദി ഭവേദീശാനുകംപാ പരാ । കോഽയം വാ ത്രിദിവോ ധരാതലമിദം സ്യാദാത്മസാത്സര്വതഃ
കരുണയുള്ള ആ ദേവൻ ദേവതാസമൂഹങ്ങളെ അവരുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ സ്ഥാപിച്ചു; അവർക്കു അവരുടെ സ്വത്തും നൽകി. ഇതിൽ കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല; ഈശ്വരന്റെ പരമാനുഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ, സ്വർഗ്ഗവും ഭൂമിയും എല്ലാം സ്വന്തം ആകും.
ദേവാഃ സ്വരാജ്യമാസാദ്യ യഥാപൂര്വം ചകാശിരേ । ബുഭുജുര്യജ്ഞഭാഗാംസ്തേ ലോകപാലത്വമാശ്രിതാഃ
ദേവന്മാർ വീണ്ടും സ്വാധീനവും രാജ്യവും നേടി, മുമ്പുപോലെ പ്രകാശിച്ചു; അവർ യജ്ഞഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു, ലോകപാലകത്വം ഏറ്റെടുത്തു.
നാരദ ഉവാച- ഇതി ജാലംധരസ്യോക്തം യഥാവദനുപൂര്വശഃ । ചരിതം ലോകവീരസ്യ രാജന്നത്യദ്ഭുതം തവ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ലോകവീരനായ ജാലന്ധരന്റെ അത്ഭുതകരമായ കഥ ക്രമമായി നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
വിഷ്ണുസ്ത്യജതി നാദ്യാപി ക്ഷീരാബ്ധിം യദ്വശോ നൃപ । സര്വോഽപി ഭുംക്തേ സ്വം കര്മ കര്മ തദ്വിദ്ധ്യസംശയമ്
രാജാവേ, വിഷ്ണു ഇന്നും ക്ഷീരസമുദ്രം വിട്ടിട്ടില്ല; ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലം അനുഭവിക്കുന്നു — ഇതിൽ സംശയമില്ല.
തുഭ്യം ദുഃഖനിരാസായ പ്രോക്തമാഖ്യാനമുത്തമമ് । യാവദ്ദേഹോസ്തി കര്മാണി സുഖദുഃഖാനി കര്മതഃ
നിന്റെ ദു:ഖം മാറാൻ ഈ ഉത്തമകഥ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ശരീരം നിലനിൽക്കുന്നവരെക്കാൾ സുഖവും ദു:ഖവും കർമ്മഫലമായാണ് വരുന്നത്.
ദേഹീ ഭുംക്തേ വശോ രാജന്ത്രാണം ന ജ്ഞാനതഃ പരമ് । കൃഷ്ണാദീനാം ദേഹബംധേ സുഖദുഃഖാദി വര്തതേ
രാജാവേ, ശരീരധാരി വിധിക്ക് അനുസരിച്ച് അനുഭവിക്കുന്നു; ജ്ഞാനത്തിലൂടെ രക്ഷയില്ല. കൃഷ്ണനും മറ്റുള്ളവർക്കും ശരീരബന്ധത്തിൽ നിന്ന് സുഖവും ദു:ഖവും ഉണ്ടാകുന്നു.
തത്രേതരേഷാം കിം വാച്യം യേ വൈരാഗ്യപരാങ്മുഖാഃ । ജ്ഞാത്വേദൃശീം കര്മഗതിം സര്വേഭ്യോ ബലവത്തമാമ്
ഇങ്ങനെ ശക്തമായ കർമ്മഗതിയറിയുമ്പോൾ വൈരാഗ്യത്തോട് വിരോധമുള്ളവരെപ്പറ്റി പറയേണ്ടതെന്താണ്?
ധീരോ ഭവ പ്രതീക്ഷസ്വ ശുഭകര്മാഗമം പുനഃ । ശത്രൂന്ജിത്വാ തു സമയേ സ്വം രാജ്യം പുനരാപ്സ്യസി
ധൈര്യത്തോടെ കാത്തിരിക്കുക, നല്ല കർമ്മങ്ങൾ വീണ്ടും വരും; ശരിയായ സമയത്ത് ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച് നീ വീണ്ടും രാജ്യം നേടും.
ഇതിഹാസമിമം ശ്രുത്വാ ന ദുഃഖൈ പരിഭൂയതേ । ധര്മാര്ഥകാമമോക്ഷാശ്ച യഥാവച്ചാത്ര കീര്ത്തിതാഃ
ഈ പുരാതനകഥ കേട്ടാൽ ദു:ഖങ്ങൾ നമ്മെ കീഴടക്കില്ല; ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവയെല്ലാം ഇവിടെ ശരിയായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.
സ്വര്ഗ്യം പാപഹരം പുണ്യം ശോകമോഹവിനാശനമ് । ബ്രാഹ്മണോ ജ്ഞാനമാപ്നോതി രാജ്യം പ്രാപ്നോതി ക്ഷത്രിയഃ
ഇത് സ്വർഗത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു, പാപം നശിപ്പിക്കുന്നു, പുണ്യം നൽകുന്നു, ദു:ഖവും മോഹവും അകറ്റുന്നു; ബ്രാഹ്മണൻ ജ്ഞാനം നേടുന്നു, ക്ഷത്രിയൻ രാജ്യം നേടുന്നു.
വൈശ്യശ്ച ബഹ്വീം സംപത്തിം ശ്രുത്വാ ശൂദ്രഃ സുഖം ലഭേത് । യോ രാജാ ഭ്രഷ്ടരാജ്യോഽപി രതഃ സന്നേവ സത്പഥി
വൈശ്യൻ വലിയ സമ്പത്ത് നേടുന്നു, ശൂദ്രൻ ഈ കഥ കേട്ട് സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു; രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട രാജാവും സന്മാർഗത്തിൽ നിലകൊണ്ടാൽ,
സ രാജ്യം പുനരാപ്നോതി ശ്രവണാന്നിത്യമസ്യ തു । ആകര്ണ്യൈതത്സതാം രാജന്ശ്രാവ്യമന്യന്ന രോചതേ
അവൻ ഈ കഥ നിത്യമായി കേട്ടാൽ രാജ്യം വീണ്ടും നേടും; രാജാവേ, ഈ pavitraകഥ കേട്ടശേഷം സന്മാർഗക്കാരുടെ മനസ്സിന് മറ്റൊന്നും ഇഷ്ടമാകില്ല.
കലം ച കോകിലാലാപം രൂക്ഷം ധ്വാംക്ഷരുതം യഥാ । ആഖ്യാനമേതദനഘം ശ്രുത്വാ സജ്ജനഹൃത്പ്രിയഃ
കോകിലയുടെ മധുരസ്വരം കാക്കയുടെ കഠിനരാവിനേക്കാൾ എത്ര മനോഹരമാണോ, അങ്ങനെ തന്നെ ഈ പാപരഹിതമായ കഥ സന്മാർഗക്കാരുടെ മനസ്സിന് പ്രിയമാണ്.
ഹിരണ്യതിലവസ്ത്രാദ്യൈര്ധേനുഭൂമിപ്രദാനതഃ । സംതോഷയേദ്വാചകം തു തസ്മിംസ്തുഷ്ടേ ഫലം ലഭേത്
പൊന്നും എള്ളും വസ്ത്രവും പശുവും ഭൂമിയും നൽകി വായനക്കാരനെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം; വായനക്കാരൻ സന്തോഷിച്ചാൽ ഫലം ലഭിക്കും.