ദദര്ശ ചിംതയന്കാവ്യ ഇതി തസ്മിന്രണേ ഭവഃ । ജീവയംതം രണേ ദൈത്യാന്ധാവംതം വേഗവത്തരമ്
അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഭവൻ ആ യുദ്ധഭൂമിയിൽ കാവ്യനെ ദൈത്യന്മാരെ ജീവിപ്പിക്കുന്നതും, അവർ അതിവേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് ഓടുന്നതും കണ്ടു.
തതഃ ക്രുദ്ധോ മഹാദേവഃ ശുക്രം ഹംതും മനോ ദധേ । ത്രിശൂലിനമനുജ്ഞായ രഹശ്ചോവാച തം കവിഃ
അപ്പോൾ മഹാദേവൻ കോപത്തോടെ ശുക്രനെ കൊല്ലാൻ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ കവി അതറിഞ്ഞ് ത്രിശൂലധാരിയുടെ അനുമതി വാങ്ങി രഹസ്യമായി അദ്ദേഹത്തോടു പറഞ്ഞു.
ബ്രാഹ്മണോഽഹം കഥം ഹംസി സര്വവിദ്യാവിശാരദമ് । ബ്രഹ്മഹത്യാ മയി ഹതേ തവ രുദ്ര ഭവിഷ്യതി
ഞാൻ ബ്രാഹ്മണനാണ്. എല്ലാ വിദ്യകളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവനെയാണ് നിങ്ങൾ കൊല്ലാൻ പോകുന്നത്. രുദ്രാ, നിങ്ങൾ എന്നെ കൊല്ലുകയാണെങ്കിൽ ബ്രഹ്മഹത്യാപാപം നിങ്ങളിൽ വീഴും.
ഇതി ശ്രുത്വാ കവേര്വാക്യം ശൂലം തത്യാജ ശംകരഃ । സ്മൃത്വാ തത്പൂര്വവൃത്താംതം യല്ലഗ്നം ബ്രഹ്മണഃ ശിരഃ
കവിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ശങ്കരൻ ത്രിശൂലം വച്ചുവെച്ചു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ തല തനിക്കു ചേർന്നുപോയ പഴയ സംഭവം ഓർമ്മവന്നു.
ബ്രാഹ്മണോ ന ഹി ഹംതവ്യോ ഹരന്പ്രാണാനപി പ്രിയാന് । അയം തു ജീവയന്ദൈത്യാന്നിഗ്രാഹ്യഃ സര്വഥാ മയാ
ബ്രാഹ്മണനെ കൊല്ലാൻ പാടില്ല, അവൻ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ജീവൻ എടുത്താലും. പക്ഷേ, ദൈത്യന്മാരെ ജീവിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ അവനെ എങ്കിലും ഞാൻ തടയണം.
തസ്മാദേനം ക്ഷിപാമ്യാശു സ്ത്രീയോനൌ ദൈത്യജീവനമ് । ഏവമുക്തവതഃ ശംഭോസ്തൃതീയനയനാദ്ദ്രുതമ്
അതിനാൽ, ദൈത്യന്മാരുടെ ജീവൻകൂടി എടുത്ത് ഞാൻ അവനെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഗർഭത്തിൽ എറിയും. ശംഭു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവന്റെ മൂന്നാമത്തെ കണ്ണിൽ നിന്ന് അതിവേഗം—
കൃത്യാ വിവാസാ ചാത്യുഗ്രാ മുക്തകേശീ മഹോദരാ । സ്ഥൂലലംബസ്തനീ യോനീ ദംഷ്ട്രാലോചനഭീഷണാ
വളരെ ഭയങ്കരമായ ഒരു കൃത്യ, ചിതറിയ മുടിയോടും വലിയ വയറോടും, കൂറ്റൻ തൂങ്ങിയ മുലകളോടും, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഗർഭത്തോടും, കഠിനമായ പല്ലുകളും കണ്ണുകളും കൂടിയവളായി പുറത്ത് വന്നു.
ആജ്ഞാപയേതി സ തയാ പ്രോക്തസ്താമബ്രവീച്ഛിവഃ । കൃത്യേ ത്വം ദാനവാചാര്യം സ്വയോനൌ ക്ഷിപ ദുര്മതിമ്
"ആജ്ഞാപിക്കൂ" എന്നു അവൾ പറഞ്ഞു. ശിവൻ അവളോട് പറഞ്ഞു: "കൃത്യേ, ദാനവാചാര്യനായ ആ ദുഷ്ടനെ നിന്റെ ഗർഭത്തിൽ ഇടുക."
യാവജ്ജാലംധരം ഹന്മി താവദേനം ഭഗേ വഹ । ഹതേ ജാലംധരേ ദൈത്യേ പശ്ചാന്നിസ്തീര്യ മോചയ
ജാലന്ധരനെ ഞാൻ കൊല്ലുന്നതുവരെ നീ അവനെ നിന്റെ ഗർഭത്തിൽ വഹിക്കണം. ജാലന്ധരൻ കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ പിന്നെ അവനെ മോചിപ്പിക്കൂ."
ഹരേണോക്തേതി സാ കൃത്യാ ഭാര്ഗവം സമധാവത । പപാത ഭൂമൌ താം ദൃഷ്ട്വാ കവിര്ദൈത്യാഃ പ്രദുദ്രുവുഃ
ഹരൻ ഇങ്ങനെ ആജ്ഞാപിച്ചതോടെ കൃത്യ ഭാർഗവന്റെ നേരെ ഓടി. അവളെ നിലത്ത് വീഴുന്നത് കണ്ട കവിയും ദൈത്യന്മാരും ഭയന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
കേശേഷ്വാകൃഷ്യ ധുന്വാനാ നഗ്നമാലിംഗ്യ ഭാര്ഗവമ് । യോനൌ ദധാര സാ കൃത്യാ ഹസംതീ ജയനംദന
അവൾ ഭാർഗവനെ മുടിയിൽ പിടിച്ച് ഇളക്കി, നഗ്നയായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ അങ്ങ് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ജയാനന്ദനേ, ആ കൃത്യ എന്ന ദുഷ്ട സ്ത്രീ അവനെ തന്റെ ഗർഭത്തിൽ വച്ചു.
ഭഗേ ക്ഷിപ്തം ഗുരും ദൃഷ്ട്വാ യാവജ്ജാലംധരോഽസുരഃ । സംദധേ മാര്ഗണാംസ്താവത്സാ കൃത്യാദൃശ്യതാം ഗതാ
ആ ഗുരുവിനെ അവളുടെ യോനിയിൽ തള്ളിയതും, ജാലന്ധരൻ എന്ന അസുരൻ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, അവൾ അമ്പുകൾക്ക് തയ്യാറായി കൃത്യയായി അവിടെ തന്നെ ദൃശ്യമായി നിന്നു.
ശ്രീനാരദ ഉവാച- അഥ ജാലംധരഃ പ്രാഹ രക്ഷാത്മാനമിതഃ ശിവമ് । ശിവാദ്യ ത്വാം ക്ഷിപാമ്യാശു യത്രാസ്തേ മധുസൂദനഃ
ശ്രീനാരദൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ ജാലന്ധരൻ സ്വയം രക്ഷപ്പെടാൻ ശിവനോടു പറഞ്ഞു: 'ശിവാ, ഞാൻ നിന്നെ ഉടനെ മധുസൂദനൻ ഉള്ളിടത്തേക്ക് എറിയും.'
പശ്ചാദ്ബ്രഹ്മാണമാകൃഷ്യ പാതയിഷ്യാമി സാഗരേ । ധൃതേഷു യുഷ്മാസു യദാ തദാ സര്വേശ്വരോ ഹ്യഹമ്
'പിന്നീട് ബ്രഹ്മാവിനെ വലിച്ചിഴച്ച് സമുദ്രത്തിൽ തള്ളും; നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കീഴടക്കപ്പെട്ടാൽ അപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ സകലത്തിന്റെയും അധിപനാകും.'
ഇത്യുക്ത്വാ സൈന്യസംഭാരം ന്യസ്യ ശുംഭാസുരാദിഷു । ഭടൈര്ഗുപ്തം നിശുംഭാദ്യൈശ്ചതുരംഗമനംതകമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, തന്റെ സൈന്യത്തെ ശുംഭൻ അടക്കമുള്ള അസുരന്മാരുടെ കൈയിൽ ഏൽപ്പിച്ചു; നിശുംഭൻ പോലുള്ള വീരന്മാരാൽ നാലുവിധ സൈന്യങ്ങളെയും സംരക്ഷിച്ചു.
ശുംഭോ നിശുംഭഃ ഫേംകാരോ ഫേരുംഡോ ധൂമ്രലോചനഃ । കേതുര്ബിഡാലജംഘശ്ച രാഹുര്ദുര്വാരണോ യമഃ
ശുംഭൻ, നിശുംഭൻ, ഫെങ്കാരൻ, ഫെരുണ്ടൻ, ധൂമ്രലോചനൻ, കെതു, ബിഡാലജംഘൻ, രാഹു, ദുര്വാരണൻ, യമൻ—
കാലാസുരോഽഥ ലവണോ ഭൂമിരേതോംധകാസുരഃ । രക്തവീര്യാദയശ്ചംഡീ ചാമുംഡീ ദൈത്യപുംഗവാഃ
കാലാസുരൻ, ലവണൻ, ഭൂമിരേതസ്, അന്ധകാസുരൻ, രക്തവീര്യൻ, ചണ്ടി, ചാമുണ്ഡി, ഇവർ എല്ലാം ദൈത്യന്മാരിൽ പ്രധാനികൾ.
സര്വാനേവോദ്യതാന്ദൃഷ്ട്വാ സംഖ്യേ ദാനവപുംഗവാന് । രുരുധുഃ സമരേ രാജന്വീരഭദ്രാദയോ ഗണാഃ
ഈ ദൈത്യപ്രമുഖന്മാരെ യുദ്ധത്തിനായി ഒരുങ്ങിയതും കണ്ടു, രാജാവേ, വീരഭദ്രനും മറ്റു ഗണങ്ങളും യുദ്ധത്തിൽ വിലപിച്ചു.
തതോ യുദ്ധമഭൂദ്ധോരം തുമുലം ലോമഹര്ഷണമ് । പതംതി പ്രഥമാ യത്ര ദൈത്യാശ്ചാപി ക്ഷതാതുരാഃ
അപ്പോൾ അത്യന്തം ഭയങ്കരവും ഉന്മാദകരവുമായ ഒരു യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു; അവിടെ ആദ്യം വീണത് പരിക്കേറ്റ് വേദനിച്ച ദൈത്യന്മാരായിരുന്നു.
അഥ ശുംഭാദിഭിര്ദൈത്യൈഃ സര്വശസ്ത്രൈര്മഹാമൃധേ । ഹതാഃ പേതുര്ഗണാശ്ചാന്യേ പലായാംചക്രിരേ നൃപ
ശുംഭൻമാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ദൈത്യന്മാർ എല്ലാ ആയുധങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് മഹാസമരത്തിൽ ചില ഗണങ്ങളെ കൊല്ലുകയും, മറ്റുള്ളവർ ഓടി രക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്തു, രാജാവേ.
ഗണാന്വിജിത്യ സമരേ രുരുധുര്ദാനവാഃ ശിവമ് । വര്ഷംതഃ ശരധാരാഭിര്ഘനാ മേരുഗിരിം യഥാ
യുദ്ധത്തിൽ ഗണങ്ങളെ ജയിച്ച ശേഷം, ദാനവന്മാർ ശിവനെ വളഞ്ഞു, മേഘങ്ങൾ മേറുകുന്നിന് മഴ പെയ്യുന്നതുപോലെ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു.
തതഃ പിനാകമാകൃഷ്യ വൃഷഭോപരി ഭൈരവഃ । ജഘാന ബാണനിവഹൈര്ദാനവാന്സമരാംഗണേ । തീക്ഷ്ണാഗ്രൈസ്തു ക്ഷുരപ്രൌഘൈര്ദാനവാനഹനദ്ബലീ
അപ്പോൾ ഭൈരവൻ കാളയുടെ മേൽ നിന്ന് പിനാകം വലിച്ച്, അമ്പുകളുടെ കൂട്ടത്തോടെ ദാനവന്മാരെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീഴ്ത്തി; മൂർച്ചയുള്ള കുരിശാലുകൾ പോലെയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവരെ സംഹരിച്ചു.
കേചിന്നംദിപ്രഹാരേണ പേതുഃ സംഗ്രാമമൂര്ധനി । ബാണൈശ്ച ജര്ജരാന്കൃത്വാ ശുംഭാദീന്വൃഷഭധ്വജഃ
ചിലർ യുദ്ധത്തിന്റെ നടുവിൽ ഗദാപ്രഹാരത്തിൽ വീണു; വൃഷഭധ്വജൻ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ശുംഭൻമാരെ തകർത്തു.
ശേഷം സൈന്യം ജഘാനാശു ശസ്ത്രാസ്ത്രൈഃ സമരാംഗണേ । ഗജൈര്നരൈര്ഹയൈര്വ്യാപ്തം പതിതൈഃ സമരാംഗണമ്
ശേഷിച്ച സൈന്യത്തെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും കൊണ്ട് വേഗത്തിൽ സംഹരിച്ചു; വീണ കാളകളും മനുഷ്യരും കുതിരകളും യുദ്ധഭൂമി നിറഞ്ഞു.
ബഭൂവ വജ്രനിര്ഭിന്നൈഃ പര്വതൈരിവ ഭൂതലമ് । അഥ മായാമയീം ഗൌരീം വിദധേ സിംധുനംദനഃ
വജ്രം കൊണ്ട് ചിതറിച്ച പർവതങ്ങൾ പോലെ ഭൂമി ആയി; പിന്നെ സമുദ്രപുത്രൻ മായാമയമായ ഗൗരിയെ സൃഷ്ടിച്ചു.
സൌംദര്യഗുണസംപന്നാം സര്വാലംകാരഭൂഷിതാമ് । ജയാം മായാമയീം കൃത്വാ സമുവാചാബ്ധിനംദനഃ
സൗന്ദര്യവും ഗുണസമ്പത്തും നിറഞ്ഞ, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞ, മായാമയിയായ ജയയെ സൃഷ്ടിച്ച് സമുദ്രപുത്രൻ അവളോട് പറഞ്ഞു.
ഗച്ഛ ത്വം പുരതോ രുദ്രം വിമോഹയ രണേ ദ്രുതമ് । ഇത്യുക്ത്വാ ദൈത്യപതിനാ യയൌ മായാമയീ ജയാ
'നീ മുന്നോട്ട് പോയ് രുദ്രനെ യുദ്ധത്തിൽ വേഗത്തിൽ മോഹിപ്പിക്കൂ.' ദൈത്യാധിപൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, മായാമയിയായ ജയ അവിടെ പോയി.
രണേ ഗത്വാ ശിവസ്യാഗ്രേ മുക്തകേശീ രുരോദ ഹ । പൃഷ്ടാ ഹരേണ സാ പ്രാഹ മാനസോത്തരപര്വതാത്
യുദ്ധഭൂമിയിൽ ചെന്നു ശിവന്റെ മുന്നിൽ മുടി അഴിച്ചു നില്ക്കയും കരയുകയും ചെയ്തു; ഹരൻ ചോദിച്ചതിന് അവൾ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: 'മാനസോത്തരപർവതത്തിൽ നിന്ന്...'
ഹൃതാ തവ പ്രിയാ ദേവ പാര്വതീ സിംധുസൂനുനാ । ശ്രുത്വേതി വചനം തസ്യാസ്താമുവാച വൃഷധ്വജഃ
ദേവാ, നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പാർവതിയെ സമുദ്രപുത്രൻ കൊണ്ടുപോയി എന്നു കേട്ടപ്പോൾ, കാളയുധം ധരിച്ചവൻ അവളോടു പറഞ്ഞു.
ജയേ ത്വമേഹി വൃഷഭം ത്വാം ഹരിഷ്യംതി ദാനവാഃ । തതോ വൃഷഭമാരുഹ്യ ജയാ ചാലിംഗ്യ ശംകരമ്
ജയേ, ഇവിടെ വാ, കാളയിൽ കയറി നിൽക്കു; ദാനവർ നിന്നെ പിടിക്കും. അപ്പോൾ ജയ കാളയിൽ കയറി ശങ്കരനെ അണക്കി.