ധര്മമാര്ഗം പരിത്യജ്യ കുരുഷേ പാതകം സദാ । മദ്വംശകീര്തിഹനനം ജാതോഽസി ജ്ഞാതിദുഃഖദഃ
നീ ധർമ്മമാർഗം ഉപേക്ഷിച്ച് എപ്പോഴും പാപം ചെയ്യുന്നു; നമ്മുടെ വംശത്തിന്റെ മാനവും നശിപ്പിക്കുകയും ബന്ധുക്കൾക്ക് ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
അതിവിസ്മയദാ സൃഷ്ടിര്വിധാതുര്മന്യതേ ത്വയി । യസ്മിന്സിംധൌ ശശീ ജാതസ്തത്ര ക്ഷ്വേഡോദ്ഭവോഽപി ച
സൃഷ്ടികർത്താവിന്റെ അത്ഭുതകരമായ സൃഷ്ടിയാണ് നിന്നിൽ; ചന്ദ്രൻ ജനിച്ച സമുദ്രത്തിൽ പോലും നനവുണ്ടാകുന്നു.
അഹോ ശക്തിഃ കുപുത്രാണാം സംഖ്യാതും ന ച ശക്യതേ । അനേകൈഃ പുരുഷൈഃ കീര്തിം സംചിതാം ഹംതി തത്ക്ഷണാത്
കുപുത്രന്മാരുടെ ശക്തി എണ്ണാൻ കഴിയില്ല; പലരാൽ സമ്പാദിച്ച名പുകഴ്ച ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ അവർ നശിപ്പിക്കും.
ജാതേ പുത്രോത്തമേ വംശഃ ശ്രേഷ്ഠഃ സ്യാദധമോഽപി ച । പുത്രേധമേതു ശ്രേഷ്ഠോഽപി വംശോ ഗച്ഛതി ഹീനതാമ്
ഉത്തമനായ പുത്രൻ ജനിച്ചാൽ വംശം ഉത്തമമാകും; പക്ഷേ, ദുഷ്ടനായ പുത്രൻ ജനിച്ചാൽ ഉത്തമവംശം പോലും താഴ്ന്നതാകും.
വ്യാസ ഉവാച- ഇത്യുക്ത്വാ ജ്ഞാതയസ്തേ ച തം സര്വേ പാപിനാം വരമ് । അപകീര്തിഭയാത്ക്രുദ്ധാസ്തത്യജുഃ സഹസാ ദ്വിജ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, അവന്റെ ബന്ധുക്കൾ എല്ലാവരും, അപകീർത്തിയുടെ ഭയത്താൽ കോപത്തോടെ, ആ പാപിയെ ഉടൻ ഉപേക്ഷിച്ചു.
ജ്ഞാതിഭിഃ സ പരിത്യക്തോ ജനൈഃ സര്വൈശ്ച ധിക്കൃതഃ । പ്രപേദേ ദസ്യുതാം ദുഃഖീ വിഭ്രഷ്ടാഖിലവൈഭവഃ
ബന്ധുക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ചും, എല്ലാവരും നിന്ദിച്ചും, സമ്പത്ത് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട് ദുഃഖത്തോടെ, അവൻ കള്ളന്മാരുടെ വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
തം ദസ്യുകര്മകുര്വംതം നിര്ദ്ദയം പരഹിംസകമ് । ധൃത്വാ ജനപദാഃ സര്വേ ഭൂപാലായ ന്യവേദയന്
അവൻ കള്ളനായി ക്രൂരവും അന്യായവും ചെയ്തപ്പോൾ, ആ പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങൾ എല്ലാവരും അവനെ പിടിച്ചു രാജാവിനോട് അറിയിച്ചു.
തേന ഭൂമിഭുജാ തസ്യ പിതൃസ്നേഹാദ്ദിവജോത്തമ । ന ഹതോഽസൌ ദുരാചാരോ നിജദേശാദ്വഹിഷ്കൃതഃ
പിതാവിനോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ രാജാവ് ആ ദുഷ്ടനെ കൊല്ലാതെ, സ്വന്തം ദേശത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി.
തതോഽസൌ വനമാശ്രിത്യ ദസ്യുഭിഃ സഹ നിര്ദ്ദയഃ । പാംഥസ്വഹരണാര്ഥായ തസ്ഥൌ ബഹുഭിരുദ്ധതൈഃ
അതിനു ശേഷം, അവൻ കാട്ടിൽ അഭയം തേടി, അന്യായികളായ അനേകം കള്ളന്മാരോടൊപ്പം യാത്രക്കാരെ കൊള്ളയടിക്കാൻ കാത്തുനിന്നു.
കദാചിത്തടിനീതീരം ദസ്യുഭിഃ സഹ ജൈമിനേ । വനപര്യടനേ ശ്രാംതോ ജഗാമ സ്നാനഹേതവേ
ഒരു ദിവസം, കള്ളന്മാരോടൊപ്പം കാട്ടിൽ അലയുമ്പോൾ ക്ഷീണിതനായ അവൻ, ജൈമിനി, കുളിക്കാൻ നദീതീരത്തേക്ക് പോയി.
തസ്യാം തടിന്യാം ഭഗവത്പരിചര്യാപരായണാന് । അസൌ ദദര്ശ ദുഷ്ടാത്മാ ബ്രാഹ്മണാകൃതിനോ ബഹൂന്
അവിടെ, ആ ദുഷ്ടചിത്തനായവൻ, ഭഗവാന്റെ സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ട അനേകം ബ്രാഹ്മണന്മാരെ നദീതീരത്ത് കണ്ടു.
അഥ തേ ബ്രാഹ്മണാഃ സര്വേ സമാരാധ്യ ജനാര്ദനമ് । അന്യോന്യം കഥയാമാസുര്വിഹിതാ അതി കൌതുകാത്
അപ്പോൾ, ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എല്ലാവരും ജനാർദ്ദനനെ ആരാധിച്ച്, പരസ്പരം അതിയായ കൗതുകത്തോടെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അദ്യ ചംപകപുഷ്പാണി മയാ ത്യക്താനി താനി വൈ । കശ്ചിദ്വദതി താംബൂലം മയാ ദത്തം മുരാരയേ
"ഇന്ന് ഞാൻ ചമ്പകപ്പൂവ് അർപ്പിച്ചു," ഒരാൾ പറഞ്ഞു; മറ്റൊരാൾ, "ഞാൻ മുരാരിക്ക് താമ്പൂൽം കൊടുത്തു," എന്നു പറഞ്ഞു.
ന ഖാദിതവ്യം താംബൂലം കദാചിദപി ജന്മനി । മയാദ്യ ഹരയേ ദത്തം കദലീഫലമുത്തമമ്
"താമ്പൂൽം ഒരിക്കലും ഭക്ഷിക്കരുത്; ഇന്ന് ഞാൻ ഹരിക്ക് ഏറ്റവും നല്ല വാഴപ്പഴം അർപ്പിച്ചു," മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു.
ജന്മജന്മാനി ച മയാ ഭക്ഷ്യം ച കദലീഫലമ് । കോഽപി വക്തി മയാ ദത്തം ഹരയേ ദാഡിമീഫലമ്
"ജന്മം ജന്മമായി ഞാൻ വാഴപ്പഴം കഴിച്ചു; ആരോ പറയുന്നു, 'ഞാൻ ഹരിക്ക് മാതളന്പഴം കൊടുത്തു.'"
കോഽപി വക്തി മയാ ദത്തം രസാലഫലമുത്തമമ് । അന്യോഽന്യമേതദ്വദതാം തേഷാം ശ്രുത്വാ വചാംസി ച
"ഞാൻ ഹരിക്ക് ഏറ്റവും നല്ല മാവുപഴം കൊടുത്തു," ആരോ പറയുന്നു. ഇവർ പരസ്പരം ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നതു കേട്ട്—
ഉര്വീശുശ്ചിന്തയാമാസ കിം പ്രദാസ്യാമി വിഷ്ണവേ । സംസാരേ യാനി വസ്തൂനി ഭക്ഷ്യാണി സംതി താന്യഹമ്
അവൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു: 'വിഷ്ണുവിന് ഞാൻ എന്ത് അർപ്പിക്കാം? ലോകത്തിൽ ഭക്ഷിക്കാൻ ഉള്ളതൊക്കെയും എനിക്ക് ഉണ്ട്.'
ന ഹി ശക്നോമി സംത്യക്തും കിം ദാസ്യാമി മുരാരയേ । നിത്യം വനാംതരസ്ഥോഽഹം ചൌരോ രാജഭയാകുലഃ
'എന്നാൽ ഞാൻ ഒന്നും ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല—മുരാരിക്ക് ഞാൻ എന്ത് കൊടുക്കും? ഞാൻ എപ്പോഴും കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന കള്ളൻ, രാജാവിന്റെ ഭയത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവൻ.'
ശകടാരോഹണേ നാസ്തി ഹ്യധികാരഃ കദാപി മേ । വ്യാസ ഉവാച- ഇത്യുക്ത്വാ ദസ്യുനാ തേന ഭൂയോഭൂയോ ദ്വിജോത്തമ
'കാറിൽ കയറാൻ എനിക്ക് ഒരിക്കലും അവകാശമില്ല.' വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ആ കള്ളൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠ.
ശകടം ഹരയേ ദത്തം ചതുര്വര്ഗപ്രദായിനേ । അഥ തേബ്രാഹ്മണാഃ സര്വേ ജഗ്മുര്വിപ്ര യഥാഗതാഃ
'നാനാർത്ഥങ്ങൾ നൽകുന്ന ഹരിക്ക് ഞാൻ ഒരു കാറ് അർപ്പിച്ചു.' അതിനുശേഷം, ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എല്ലാവരും വന്നപോലെ തിരിച്ചു പോയി, ബ്രാഹ്മണ.
സോഽപി ദസ്യുര്ദസ്യുഭിശ്ച ജഗാമ നിജമാശ്രയമ് । ഏകദാ ഗുഡകംഡോലം തേനൈവ ഖലു വര്ത്മനാ
അവൻ കള്ളന്മാരോടൊപ്പം തന്നെ തന്റെ അഭയസ്ഥലത്തിലേക്ക് മടങ്ങി; ഒരിക്കൽ, അതേ വഴിയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്ത് ഗുഡകണ്ടോളയിൽ എത്തി.
ഗൃഹീത്വാ പഥികഃ കശ്ചിത്കാകീമംഡലമാഗതഃ । തതോഽസൌ സഹസാ ദസ്യുര്നിര്ഭയഃ പരഹിംസകഃ
അവിടെ, ഒരു യാത്രക്കാരൻ ഒരു ചരക്ക് ചുമന്ന് കാകിമണ്ഡലത്തിൽ എത്തി; അപ്പോൾ ആ കള്ളൻ, ഭയമില്ലാതെ ക്രൂരതയോടെ, അപ്രത്യക്ഷമായി—
ജഹാര ഗുഡകംഡോലമധ്വനീനസ്യ തസ്യ ച । അഥ തേ ദസ്യവശ്ചക്രുര്ഗുഡകംഡോല ഭംജനമ്
തേനേ ചുണ്ടൻ വിറ്റുകാരന്റെ ശർക്കരക്കട്ട പിടിച്ചു. പിന്നെ ആ കള്ളന്മാർ ആ ശർക്കരക്കട്ട തകർത്തു.
ഉര്വീശുശ്ചാപതദ്ഭാഗേ ശകടം ഗുഡനിര്മിതമ് । ഉര്വീശുഃ ശകടം ഗൌഡം സമാസാദ്യ ദ്വിജോത്തമ
ഉർവീശു രാജാവു ശർക്കരകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ചക്കയുടെ ഭാഗത്ത് വീണു. ഉത്തമൻമാരായ ദ്വിജന്മാരേ, ഉർവീശു ആ ശർക്കരചക്കയിലേക്കു സമീപിച്ചു.
മനസാ ചിംതയാമാസ വചഃസ്മരണപൂര്വകമ് । അനോ മയാ പുരാ ദത്തം സ്വയമേവ മുരാരയേ
അവൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു, പഴയകാലത്ത് താനേ മുരാരിക്ക് അർപ്പിച്ച വാക്കുകൾ ഓർത്തു.
തസ്മാദനോ ന മേ ഗ്രാഹ്യം കദാചിദിഹ ജന്മനി । വിചിന്ത്യേതി ഹൃദാ ദാതും തദനോ ഗുഡനിര്മിതമ്
അതിനാൽ, ഈ ജന്മത്തിൽ എപ്പോഴും ആ അർപ്പണം എനിക്കു സ്വീകരിക്കേണ്ടതല്ലെന്ന് ഹൃദയത്തിൽ ആലോചിച്ച്, ആ ശർക്കരകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ അർപ്പണം നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ദത്തം വിപ്രായ കസ്മൈചിന്മാധവപ്രീതിഹേതവേ । താം ഭക്തിം തസ്യ വിജ്ഞായ മഹാപാതകിനോ ദ്വിജ
മാധവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ, അവൻ അതു ഒരു ബ്രാഹ്മണനു നൽകി. അവന്റെ ഭക്തി മനസ്സിലാക്കി, മഹാപാതകിയായിരുന്നെങ്കിലും, ദ്വിജന്മാരേ,
ജഹാര സകലം പാപം സദ്യഃ പ്രീതോ ജനാര്ദനഃ । തസ്മിന്നേവ ദിനേ വിപ്ര പ്രവിശ്യ ച മഹാവനമ്
ജനാർദ്ദനൻ ഉടനെ സന്തോഷിച്ചു, അവന്റെ എല്ലാ പാപവും നീക്കി. അതേ ദിവസം തന്നെ, ബ്രാഹ്മണൻ വലിയ കാടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
ഹതഃ പൌരജനൈഃ സര്വൈരഥ ക്രുദ്ധൈഃ സ ഉര്വിശുഃ । ഭഗവാനഥ തം നേതും വിമാനം സ്വര്ണനിര്മിതമ്
പിന്നെ, എല്ലാ നഗരവാസികളും കോപത്തോടെ ഉർവീശുവിനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ സ്വർണ്ണംകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഒരു വിമാനം അയച്ചു അവനെ കൊണ്ടുപോകാൻ.
ദൂതാംശ്ച പ്രേഷയാമാസ നാനാഭരണഭൂഷിതാന് । അഥ തേ ഭഗവദ്ദൂതാസ്തമുര്വീശും ഗതൈനസമ്
വിവിധാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ ദൂതന്മാരെ അയച്ചു. പിന്നെ ആ ഭഗവദ്ദൂതന്മാർ പ്രാണൻ വിട്ട ഉർവീശുവിനരികിൽ എത്തി.