ദുഃഖപ്രദേന മാര്ഗേണ ജഗ്മതുര്യമമംദിരമ് । തൌ ദൃഷ്ട്വാ ധര്മരാജോഽപി ചിത്രഗുപ്തമുവാച ഹ
വേദനയുള്ള വഴിയിലൂടെ അവർ യമലോകത്തേക്ക് യാത്ര ചെയ്തു. അവരെ കണ്ട ധർമ്മരാജാവ് ചിത്രഗുപ്തനോടു പറഞ്ഞു.
ഏതയോഃ സര്വകര്മാണി ചിത്രഗുപ്ത വിചാരയ । തേനാജ്ഞപ്തശ്ചിത്രഗുപ്തസ്തയോഃ കര്മാണി ജൈമിനേ
'ഇവരുടെ എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും നീ പരിശോധിക്കണം, ചിത്രഗുപ്താ.' അങ്ങനെ ആജ്ഞാപിച്ചപ്പോൾ, ചിത്രഗുപ്തൻ, ജൈമിനേ, അവരുടെ കര്മ്മങ്ങൾ ആഴത്തിൽ പരിശോധിച്ചു.
മൂലാദ്വിചാരയാമാസ പ്രാഹ ചേതി കൃതാഞ്ജലി । ചിത്രഗുപ്ത ഉവാച- ഏതയോഃ സകലം കര്മ ശൃണു രാജന്വദാമ്യഹമ്
കൈകൂപ്പി ചിത്രഗുപ്തൻ പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, ഇവരുടെ എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.'
ശുഭം വാപ്യശുഭം കര്മ യദേതാഭ്യാം കൃതം ഭുവി । കിംചിദസ്യാ നയോപായം വദാമി തദഹം ശൃണു
'ഭൂമിയിൽ ഇവർ ചെയ്ത നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും ഞാൻ പറയുന്നു. അവള്ക്ക് ഒരു മാർഗ്ഗം ഞാൻ പറയുന്നു, അതു നീ കേൾക്കൂ.'
ഏകാദാ ത്രാസിതോ വ്യാഘ്രൈഃ കശ്ചിദേകോ മൃഗഃ പ്രഭോ । വനാജ്ജീവനരക്ഷാര്ഥമാഗതോഽസ്യ സഭാം പ്രതി
ഒരു ദിവസം, കാട്ടിൽ നിന്ന് കടുവകളാൽ ഭയപ്പെടുത്തി ഒറ്റയാനായ ഒരു മാൻ, തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി ഈ സഭയിലേക്കു വന്നു, പ്രഭുവേ.
തമായാംതം സമാലോക്യ ഭൂയോഽയം പ്രാപ്തകൌതുകഃ । ജഘനേ സ്വയമുത്ഥായ ഖഡ്ഗേന തരസാ മൃഗമ്
അവൻ സമീപിക്കുന്നതിനെ കണ്ട രാജാവ്, വീണ്ടും കൗതുകംകൊണ്ട് ഉണർന്നു, വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ വാളുകൊണ്ട് ആ മാനിനെ അടിച്ചു.
ജഘാന ഹ മൃഗം രാജാ ശരണാഗതമപ്യമുമ് । തസ്മാത്സദാരോഭൂപോഽയം ദംഡനീയസ്ത്വയാ പ്രഭോ
അശരണനായിട്ടും രാജാവ് ആ മാനിനെ കൊന്നു. അതുകൊണ്ടു, ഈ രാജാവും ഭാര്യയും എപ്പോഴും നിന്റെ ശിക്ഷയ്ക്ക് അർഹരാണ്, പ്രഭുവേ.
യാവംതി തസ്യ രോമാണി സംസ്ഥിതാനി കലേവരേ । മന്വംതരസഹസ്രാണി മന്വംതരശതാനി ച
ആ മാനിന്റെ ശരീരത്തിൽ എത്ര രോമങ്ങൾ ഉണ്ടോ, അത്രയേറെ മന്വന്തരസഹസ്രങ്ങളും മന്വന്തരശതങ്ങളും അവനു അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും.
കോടികോടികുലൈര്യുക്താ നാരകീ സ്യാന്ന സംശയഃ । ശരണാഗതരക്ഷാം യഃ പ്രാണൈരപി ധനൈരപി
അനവധി കോടിക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങളോടുകൂടി അവൻ നരകത്തിൽ ചേരും എന്നതിൽ സംശയമില്ല. ആരെങ്കിലും, ജീവൻകൊണ്ടും ധനത്താലും, ശരണം തേടിയവനെ രക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറാകാത്തവൻ അങ്ങനെ ശിക്ഷിക്കപ്പെടും.
കുരുതേ യോ നരോ ജ്ഞാനീ തസ്യ പുണ്യം നിശാമയ । സര്വപാപൈര്വിനിര്മുക്തോ ബ്രഹ്മഹത്യാമുഖൈരപി
ശരണം തേടിയവനെ ജീവൻകൊണ്ടും ധനത്താലും രക്ഷിക്കുന്ന ജ്ഞാനിയുടേയും അവന്റെ പുണ്യത്തിന്റെയും കഥ കേൾക്കൂ. ബ്രഹ്മഹത്യ പോലെയുള്ള മഹാപാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുപോലും അവൻ മോചിതനാകും.
ആയുഷോഽന്തേ വ്രജേന്മോക്ഷം യോഗിനാമപി ദുര്ല്ലഭമ് । യമാജ്ഞയാ തതോ ദൂതൈഃ സദാരോഽസൌ മഹീപതിഃ
ജീവിതാവസാനത്തിൽ അവൻ യോഗിമാർക്കുപോലും പ്രാപിക്കാനാവാത്ത മോക്ഷം നേടും. എന്നാൽ, യമന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ആ രാജാവും ഭാര്യയും
അസിപത്രവനേ ഘോരേ സ്ഥാപിതോഽത്യംതദുഃഖദേ । അസിതുല്യാനി പത്രാണി യതസ്തേഷാം ച ശാഖിനാമ്
അതി ഭയാനകവും അത്യന്തം വേദനാജനകവുമായ വാളിലയിലേക്കു യമദൂതന്മാർ കൊണ്ടുപോയി. അവിടെയുള്ള മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ വാളുകൾ പോലെയാണ്.
അസിപത്രവനം പ്രാഹുരതസ്തദ്വൈ മനീഷിണഃ । സ്ഥിത്വാസിപത്രവിപിനേ യുഗകോടിശതാനി ച
അതിനാൽ, ജ്ഞാനികൾ അതിനെ വാളിലക്കാടെന്ന് വിളിക്കുന്നു. അവിടെ, കോടിക്കണക്കിന് യുഗങ്ങൾ ആ കാടിൽ അവൻ കഴിയേണ്ടി വരും.
സദാരോ നരകം ഭേജേ വ്യാഘ്രഭക്ഷ്യാഹ്വയം തതഃ । നിരയം തം പ്രവിശതി സര്വോപദ്രവസംയുതമ്
അവൻ ഭാര്യയോടൊപ്പം 'കടുവകൾക്ക് ആഹാരം' എന്ന പേരിലുള്ള നരകത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. എല്ലാ തരത്തിലുള്ള കഷ്ടപ്പാടുകളും നിറഞ്ഞ ആ നരകത്തിലേക്കാണ് അവൻ പോകുന്നത്.
ഭവേച്ച ഭക്ഷ്യോ വ്യാഘ്രേണ വ്യാഘ്രഭക്ഷ്യസ്തതഃ സ്മൃതഃ । യുഗകോടിസഹസ്രാണി സ്ഥിത്വാ തത്ര സ ഭൂപതിഃ
അവൻ കടുവകൾക്ക് ആഹാരമാകും, അതുകൊണ്ടാണ് അവനെ 'കടുവകൾക്ക് ആഹാരം' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ആയിരക്കണക്കിന് കോടിയുഗങ്ങൾ അവിടെ കഴിഞ്ഞ്, ആ രാജാവ്
സദാരോഽജനി പാപാംതേ ഭേകയോനിം ഗതഃ ക്ഷിതൌ । ജാതിസ്മരൌ തതസ്തൌ തു ഭേകീഭേകൌ സുദുഃഖിതൌ
പാപഫലത്തിന്റെ അവസാനം ഭാര്യയോടൊപ്പം ഭൂമിയിൽ തവളയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചു. പിന്നെ, പൂർവ്വജന്മം ഓർത്ത് ആ രണ്ടു തവളകളും അതിയായി ദുഃഖിച്ചു.
തീരേ തസ്ഥതുരേകസ്മിന്സതതം കീടഭോജിനൌ । അഥൈകദാ തേന പഥാ പുണ്യാഹം പ്രാപ്യ മാനവാഃ
അവർ ഒരേ തീരത്ത് എപ്പോഴും ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നു, കീടങ്ങളെ ഭക്ഷിച്ചു. അപ്പോൾ ഒരു ദിവസം, ആ വഴി ചില പുണ്യവാന്മാർ എത്തി.
ഗച്ഛംതി ജാഹ്നവീതീരം താംസ്തൌ ദദൃശതുര്ദ്വിജ । ഭേക ഉവാച- വര്ഷാഭ്വി മോഹാദ്യത്സര്വം പാപം കര്മ കൃതം മയാ
അവർ ഗംഗാതീരത്തേക്കു പോകുമ്പോൾ, ദ്വിജനേ, ആ രണ്ട് തവളകളും അവരെ കണ്ടു. അപ്പോൾ തവള പറഞ്ഞു: 'മഴക്കാലത്തെ മായയാൽ ഞാൻ ചെയ്ത എല്ലാ പാപങ്ങളും...'
അദ്യാപി കര്മണാ തേന ദുഃഖമാവാം ന മുംചതി । ത്യക്ത്വാ ശരീരം ഗംഗായാം മുക്താഃ സ്യുഃ പാപിനോഽപി ച ൧൦൦ 7.9.
'ഇന്നും ആ കർമ്മം കൊണ്ടു ഞങ്ങൾക്കു ഈ ദുഃഖം വിട്ടുമാറുന്നില്ല. പാപികൾ പോലും ഗംഗയിൽ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ മോചിതരാകും.'
തഥാപ്യേവം വിധം ദുഃഖമനുഭൂയാവഹേ കഥമ് । ഗംഗായാം ത്യക്തുമിച്ഛാമി സംപ്രത്യേതത്കലേവരമ്
'ഇത്രയും ദുഃഖം അനുഭവിച്ചിട്ടും ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇതിൽ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു? ഇപ്പോൾ ഈ ശരീരം ഗംഗയിൽ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'
കാ യുക്തിര്ബ്രൂഹി താം കാംതേ തിതീര്ഷുര്ദുഃഖസാഗരമ് । വര്ഷാഭ്വീ തദ്വചഃ ശ്രുത്വാ പ്രാഹേതി വിനയാന്വിതാ
'എന്താണ് മാർഗം, പ്രിയേ, ഈ ദുഃഖസമുദ്രം കടക്കാൻ എനിക്ക് സഹായിക്കൂ.' അപ്പോൾ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ തവളയുടെ ഭാര്യ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു:
വര്ഷാഭ്വ്യുവാച- ദുഃഖം ന ശക്യതേ സോഢും സ്വാമിന്നേതദ് ദ്രുതം കുരു । തതസ്തൌ ദംപതീ വിപ്ര സ്മൃത്വാ ഗംഗാം ശുഭപ്രദാമ്
തവളയുടെ ഭാര്യ പറഞ്ഞു: 'ഈ ദുഃഖം സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല, സ്വാമിനേ, ദയവായി ഉടൻ ഇത് ചെയ്യൂ.' പിന്നെ, ബ്രാഹ്മണനേ, ആ ദമ്പതികൾ ഗംഗയെ ഓർത്തു.
സഹസാ ചക്രതുര്യാത്രാം മരണായോപഹര്ഷിതൌ । അഥൈതൌ പഥി ഗച്ഛംതൌ ചിരകാലം ബുഭുക്ഷിതൌ
അപ്രതീക്ഷിതമായി ആ ഇരുവരും സന്തോഷത്തോടെ യാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, ദീർഘകാലം യാത്ര ചെയ്തപ്പോൾ അവർക്കു വിശപ്പുണ്ടായി.
അപശ്യത്പാപകൃത്ക്ഷ്വേഡഃ കാലസര്പോ ഭയംകരഃ । കാലസര്പ്പ ഉവാച- ദര്ദുരൌ പാപിനൌ യേഥാഃ പ്രാപ്തകാലൌ യുവാം തതഃ
അവിടെ പാപം ചെയ്തവരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന, കൂവുന്ന ഒരു ഭയങ്കരമായ കാലസർപ്പം അവരെ കണ്ടു. ആ കാലസർപ്പം പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ രണ്ട് പാപികളായ തവളകൾ, നിങ്ങളുടെ സമയമെത്തിയിരിക്കുന്നു.'
അഥ നൂനം ഭക്ഷിതവ്യൌ ക്ഷുധിതേന മയാ യുവാമ് । തതസ്താവതിസംത്രസ്തൌ ദംപതീ ദുഃഖഭാഗിനൌ
'ഇപ്പോൾ ഞാൻ വിശന്നിരിക്കുന്നതിനാൽ, നിങ്ങളെ ഇരുവരെയും ഞാൻ തീർച്ചയായും തിന്നേണ്ടിവരും.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭയത്തിലും ദു:ഖത്തിലും ആ dampatikal അതീവ ഭീതിയോടെ നിന്നു.
ഇത്യൂചതുര്വചോ ഭക്ത്യാ കാലസര്പം പുരോഗതമ് । നാസ്തി മൃത്യുഭയം സര്പ സ്വല്പമപ്യാവയോര്ഹൃദി
അവരെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന കാലസർപ്പത്തോട് ഭക്തിയോടെ അവർ പറഞ്ഞു: 'മരണ ഭയം ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒറ്റത്തുള്ളി പോലും ഇല്ല, സർപ്പേ.'
അഹമാസം പുരാ രാജാ സത്യധര്മാഹ്വയഃ ക്ഷിതൌ । ഇയം ച വിജയാ നാമ മഹിഷീ സംസ്ഥിതാ മമ
'ഞാൻ ഒരിക്കൽ ഭൂമിയിൽ സത്യധർമ്മൻ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന രാജാവായിരുന്നു. ഇവൾ എന്റെ ഭാര്യ വിജയ എന്ന പേരിൽ എപ്പോഴും എനിക്കൊപ്പം നിന്നവളാണ്.'
മയാ ദുരാത്മനാ മോഹാന്നിതഃ ശരണം ഗതഃ ?। തേനൈവ കര്മണാ ഭുക്തം ചിരം ദുഃഖം യമാലയേ
'മോഹത്തിൽ പെട്ട് ദുഷ്ടചിത്തനായി ഞാൻ ഇവിടെ അഭയം തേടി. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഞാൻ യമലോകത്തിൽ ദീർഘകാലം ദു:ഖം അനുഭവിച്ചു.'
ഭോക്തും സ്വകര്മണഃ ശേഷം ഭേകയോനൌ സ്ത്രിയാ സഹ । സോഽഹം യാതോഽസ്മി പാപേന കൃതം കര്മ ന മുംചതി
'എന്റെ ബാക്കിയുള്ള കര്മഫലങ്ങള് അനുഭവിക്കാന് ഭാര്യയോടൊപ്പം തവളയായി ജനിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന് ഇവിടെ എത്തിയത്; ചെയ്ത കര്മം ഒരിക്കലും വിട്ടൊഴിയില്ല.'
സത്യമാവാം ജിഗമിഷൂ പരമം ധാമ പന്നഗ । വ്രജാവോ ജാഹ്നവീതീരം ശരീരത്യാഗഹേതവേ
'സത്യമായും, ഞങ്ങൾ പരമധാമം എത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, സർപ്പേ. ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ജഹ്നവിതീരത്തേക്ക് പോകട്ടെ.'