ആദ്യം സനത്കുമാരാഖ്യം നാരസിംഹമതഃ പരമ് । തൃതീയമാംഡമുദ്ദിഷ്ടം ദൌര്വാസസമഥൈവ ച
ആദ്യത്തേത് സനത്കുമാരന് എന്ന പേരിലുള്ളതാണ്, അതിനു ശേഷം നാരസിംഹം വരുന്നു. മൂന്നാമത്തേത് ആണ്ട എന്നറിയപ്പെടുന്നു, പിന്നെ ദൗര്വാസസും.
നാരദീയമഥാന്യം ച കാപിലം മാനവം തഥാ । തദ്വദൌശനസ പ്രോക്തം ബ്രഹ്മാംഡം ച തതഃ പരമ്
അടുത്തത് നാരദം, പിന്നെ മറ്റൊന്ന്, കാപിലം, മാനവം എന്നിവയും. ഉശനസ് പറഞ്ഞതുപോലെ ബ്രഹ്മാണ്ഡം അതിന് ശേഷം വരുന്നു.
വാരുണം കാലികാഹ്വാനം മാഹേശം സാംബമേവ ച । സൌരം പാരാശരം ചൈവ മാരീചം ഭാര്ഗവാഹ്വയമ്
വാരുണം, കാലിക എന്ന പേരിലുള്ളത്, മഹേശം, സാംബവും. സൗരം, പാരാശരം, മാരീചം, ഭാര്ഗവം എന്ന പേരിലുള്ളതും.
കൌമാരം ച പുരാണാനി കീര്തിതാന്യഷ്ട വൈ ദശ । അഷ്ടാദശപുരാണാനാം വ്യാകര്താ തു ഭവേന്മനുഃ
കൗമാരവും, ഇങ്ങനെ പുരാണങ്ങള് ആകെ പതിനെട്ട് എന്നു പറയുന്നു. ഈ പതിനെട്ട് പുരാണങ്ങള്ക്കു വിശദീകരകന് മനുവാണ്.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ പാതാലഖംഡേ ശിവരാഘവസംവാദേ പുരാണമാഹാത്മ്യകഥനംനാമ പംചദശോത്തരശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തില് പാതാലഖണ്ഡത്തില് ശിവരാഘവസംവാദത്തില് പുരാണമാഹാത്മ്യകഥനം എന്ന പതിനഞ്ച് നൂറ് പതിനഞ്ചാം അധ്യായം.
സൂത ഉവാച- സംധ്യാവംദനകര്മക്രിയതാമിതി രാമോ മുനിമാചഷ്ടായമ് । ഉഷ്ണദ്യുതിരപ്യസ്തമുപൈതി ദ്വിജകുലമേതന്നീഡമുപൈതി
സൂതന് പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ രാമന് സന്ധ്യാവന്ദന കര്മ്മം ചെയ്യണമെന്ന് മുനിയോട് പറഞ്ഞു. അതേസമയം ചൂടും പ്രകാശവും നിറഞ്ഞ സൂര്യന് അസ്തമിക്കുകയായിരുന്നു, ദ്വിജന്മാര് അവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് എത്തി.
സ്വയമപി സംധ്യാവംദനകാമോഽവ്രജദുത്തരദിശമുജ്ഝിതയാനഃ । ഹാഹാഹൂഹൂകൃതസംഗീതിര്ബംദീപ്രമുഖപ്രസ്തുതകീര്തിഃ
സ്വയം സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്യാന് ആഗ്രഹിച്ച്, രാമന് തന്റെ വാഹനത്തെ വിട്ട് വടക്കോട്ടു പോയി. 'ഹാ ഹാ', 'ഹൂ ഹൂ' എന്ന ഗാനങ്ങള് മുഴങ്ങുമ്പോള് പ്രധാന ബന്ദികള് അവനെ പ്രശംസിച്ചു.
ഗൌതമീതടമുപേത്യ രാഘവോ വായുനംദനസുധൌതപദ്യുഗഃ । ജാംബവത്കൃതകരാവലംബനഃ പ്രാപദുത്തമനദീം തു ഗൌതമീമ്
വായുവിന്റെ പുത്രന് രാമന്റെ പാദങ്ങള് കഴുകി, രാഘവന് ഗൗതമി നദിയുടെ തീരത്ത് എത്തി. ജാംബവാന് കൈ പിടിച്ച്, രാമന് അതി ഉത്തമമായ ഗൗതമി നദി കൈവരിച്ചു.
കരദ്വയേ ധൃതകുശഃ സ രാഘവഃ പ്രാഗമദ്വരുണദിശാമഥോത്തമാമ് । ദത്വാ തതോഽര്ഘത്രിതയം യഥാവിധി പ്രഹൃഷ്ടരോമാഥ ജജാപ സോംഽതരേ
രാഘവന് രണ്ടു കൈകളിലും കുശഗ്രാസം പിടിച്ച്, കിഴക്കോട്ടു വരുണദിശയിലേക്കു പോയി. അതിനുശേഷം, വിധിപ്രകാരം മൂന്നു അര്ഘ്യങ്ങള് നല്കി, സന്തോഷത്തോടെ രോമങ്ങള് നനഞ്ഞ്, അകത്ത് മന്ത്രം ജപിച്ചു.
സംപ്രാര്ഥയിത്വാ വരുണം യഥാക്രമം ശംഭും വസിഷ്ഠം പ്രണനാമ രാഘവഃ । താഭ്യാം കൃതാശീരഗമന്മനഃപദം ഹനൂമതാ ക്ഷാലിത പാദപംകജഃ । ജുഹാവ വഹ്നീനഥ ബംദിമാഗധൈഃ സംസ്തൂയമാനോഽഥ വിനിര്യയൌ ബഹിഃ
വരുണനെ യഥാക്രമം പ്രാര്ത്ഥിച്ച്, രാഘവന് ശംഭുവിനെയും വസിഷ്ഠനെയും നമസ്കരിച്ചു. അവരില് ഇരുവരും കാണിച്ച വഴിയില് മനസ്സു നിക്ഷേപിച്ച്, ഹനുമാന്റെ കൈകൊണ്ട് പാദപങ്കജം കഴുകി, അഗ്നിയില് ഹോമം നടത്തി, ബന്ദികള് പ്രശംസിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തു പോയി.
പ്രഹസച്ചംദ്ര കിരണൈഃ സുധാലിപ്തമിവാംബരമ് । പ്രസന്നതാരാകുസുമം വിതാനമിവ സര്വതഃ
ചന്ദ്രകിരണങ്ങള് കൊണ്ട് ആകാശം അമൃതം പുരട്ടിയതുപോലെ തെളിഞ്ഞു. എല്ലായിടത്തും താരങ്ങള് പൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള അലങ്കാരമണിയുന്ന വാനമായിരുന്നു.
അഥാഗച്ഛത്സൌധതലം വൃദ്ധാമാത്യേന കല്പിതമ് । നാനാസനസമോപേതം സഭാസ്ഥാനം യയൌ നൃപഃ
അതിനുശേഷം, പ്രായമായ മന്ത്രിയുടെ ക്രമീകരണത്തില് കൊട്ടാരത്തിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് പോയി. വിവിധ ഇരിപ്പിടങ്ങളുള്ള സഭയില് രാജാവ് പ്രവേശിച്ചു.
അഥ മുനിം ഹ്യുപവേശ്യ സ രാഘവഃ സ്വയമപി പ്രഥമാസനമാഭജത് । കപിഗണാഃ പരിതഃ പൃഥുവിഗ്രഹാ രചനയാസ്ഥിതിമാപ്രതിപേദിരേ
മുനിയെ ഇരിപ്പിടത്തില് ഇരുത്തി, രാഘവന് സ്വയം പ്രധാന സീറ്റ് സ്വീകരിച്ചു. കപിഗണങ്ങള് വലിപ്പമുള്ള ശരീരങ്ങളോടെ ചുറ്റും ക്രമമായി സ്ഥാനം പിടിച്ചു.
സുഖസ്ഥിതം നൃപമഭിവീക്ഷ്യ സ ദ്വിജോ വചസ്തദാ സമുചിതമാഹ ശംഭുഃ । ഇഹസ്ഥിതോ ഭവതി സമസ്തപൂജിതഃ കഥം കഥാ നൃപവര വര്തതേ ഗുഹായാമ്
സുഖമായി ഇരിക്കുന്ന രാജാവിനെ കണ്ടു, ബ്രാഹ്മണനായ ശംഭു യോജിച്ച വാക്കുകള് പറഞ്ഞു: 'ഇവിടെ നീ എല്ലാവരുടെയും ആദരത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു; രാജാവേ, ഗുഹയില് കഥ എങ്ങനെ നടക്കുന്നു?'
ആകര്ണ്യാഥ രഘൂദ്വഹോ ദ്വിജവചഃ ശുശ്രൂഷുരാസീത്കഥാം । തത്രസ്ഥോ നിപുണം നിവാര്യവചനം സര്വൈഃ ശ്രുതം തത്ക്ഷണാത് । ശുശ്രൂഷാമി കഥം മഹാദ്ഭുതതയാ സ്വാത്മാശ്രയാമന്യഥാ । രക്ഷോബാധനവാദിനീമഥനൃപഃ കിംത്വേതദിത്യാഹ ച
ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട്, രഘുവംശത്തിലെ വംശജന് കഥ കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിച്ചു. അവിടെ ഇരുന്ന്, ശ്രദ്ധയോടെ എല്ലാ വാക്കുകളും തടഞ്ഞു, എല്ലാവരും അതേ സമയം കേട്ടു. 'ഞാന് ഈ കഥ കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, അതി അത്ഭുതവും എന്റെ സ്വയം സംബന്ധിച്ചതുമാണ്. അല്ലെങ്കില് ഈ രാക്ഷസനാശകഥ എന്താണ്?' എന്ന് രാജാവ് ചോദിച്ചു.
കുംഭശ്രോത്രവധഃ പുരാ സമജനി പ്രാപ്തോ ദശാസ്യോ വധം । പശ്ചാദിത്യയമന്യഥാ വിരചിതം രാമായണം ഭാഷതേ । കോഽയം വിപ്രവരഃ സമസ്തജനതാ നാസ്തിക്യ സംപാദകോ । രാജ്ഞാംസ്ഥാനമുപേത്യ വക്തി സമയാ ദംഡ്യോഽഥ പൂജ്യോഽഥവാ
അഥാഹ ജാംബവാനമും രഘൂത്തമം കഥാം പ്രതി । രാമായണം ന താവകം ത്വിദം ഹി കല്പിതം മതമ് । സമസ്തമത്ര വിസ്തരാദ്വദാമി ദേവ തച്ഛൃണു । പംകേരുഹസ്യസൂനുതോ മയാ ശ്രുതം പുരാഹ്യഭൂത്
അതിനുശേഷം, ജാംബവാന് രഘുവംശത്തിലെ ഉത്തമനോട് കഥയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു: 'ഈ രാമായണം നിന്റെതല്ല, എന്റെ അഭിപ്രായത്തില് ഇത് കൃത്രിമമായ കഥയാണ്. ഇവിടെ എല്ലാം വിശദമായി പറയാം, ദേവാ, നീ കേള്ക്കൂ. പദ്മത്തിന്റെ പുത്രനില് നിന്ന് ഞാന് മുമ്പ് കേട്ടത്.'
ജാംബവംതം വിജ്ഞാപ്യ രാമചംദ്രോ വചനമാഹ
ജാംബവാനെ അറിയിച്ച്, രാമചന്ദ്രന് വാക്കുകള് പറഞ്ഞു.
ശ്രീരാമ ഉവാച- കീര്തയ പുരാണം മേ ശുശ്രൂഷുഃ കുതൂഹലാദഹം പ്രണീതം തത്കേന ച വിജ്ഞാതമ്
ശ്രീരാമൻ പറഞ്ഞു: പുരാണം എന്റെ വേണ്ടി പാരായണം ചെയ്യൂ; ഞാൻ അതിന്റെ കഥ കേൾക്കാൻ ആകാംക്ഷയോടെ ഉണ്ട്. ഇത് ആരാണ് രചിച്ചത്, എങ്ങനെ അറിയപ്പെട്ടതാണെന്ന് പറയൂ.
ജാംബവാനഥ ബഭാഷേ ഹി വിധാത്രേ നമോ നമസ്തഥൈവ വിധുഭൂഷണകേശവാഭ്യാമ്
ജാംബവാൻ സ്രഷ്ടാവിന് നമസ്കാരം അർപ്പിച്ച്, ചന്ദ്രന്റെ അലങ്കാരമായ കേശവനും ആദരപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു.
അഥ പുരാതനം രാമായണം കഥയാമി
ഇപ്പോൾ ഞാൻ പുരാതനമായ രാമായണം പറയാൻ തുടങ്ങുന്നു.
യസ്യ ശ്രവണേനാഖിലജന്മസംപാദിത പാപക്ഷയോ ജായതേ
അത് കേൾക്കുന്നവർക്കു അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ മുഴുവൻ നശിക്കുന്നു.
അഥ തഥാപി ദശരഥോ ദശരഥസമാനരഥീ മഹീയസാ ബലേന സുമാനസനാമനഗരജിഗീഷയാ പംകേരുഹസുതസുതം വസിഷ്ഠമാഹൂയ നമസ്കൃത്വാ മുനിദത്താനുജ്ഞഃ ശതാക്ഷൌഹിണീസേനയാ സഹാരുഹ്യ തുരംഗമം ചംദ്ര സമാനശരീരമതിരോഷസമാവിഷ്ടോ വിഷ്ടരശ്രവസമാരാധ്യ ദംഡയാത്രാം ചകാര
സാധ്യോ നാമ സ്വീയയാ സേനയാവൃതോ ദശരഥാഭിമുഖമായയൌ യോദ്ധും യുദ്ധം ചാന്യോന്യമഭൂത്
സാധ്യൻ തന്റെ സേനയുമായി ദശരഥന്റെ നേരെ യുദ്ധത്തിനായി എത്തി; ഇരുവരും തമ്മിൽ യുദ്ധം തുടങ്ങി.
മാസമേകം യുദ്ധം കൃത്വാ ദശരഥസ്തം സാധ്യം ജഗ്രാഹ
ഒരു മാസം നീണ്ട യുദ്ധത്തിന് ശേഷം, ദശരഥൻ സാധ്യനെ പിടിച്ചു.
അഥ സാധ്യസൂനുര്ഭൂഷണോനാമാല്പപരിവാരോ യുയുധേ ദശരഥേന
അതിനുശേഷം, സാധ്യന്റെ മകൻ, ഭൂഷണൻ എന്ന പേരിൽ, ചെറിയ കൂട്ടരോടൊപ്പം ദശരഥനുമായി യുദ്ധം നടത്തി.
ദശരഥോഽപി സാധ്യസൂനും ഭുവോഭൂഷണമവലോക്യ യോദ്ധുമേവ നൈച്ഛത്
പക്ഷേ, ദശരഥൻ, സാധ്യന്റെ മകൻ ഭൂഷണനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവനോടു യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ഇച്ഛിച്ചില്ല.
കഥമേതാദൃശം ഹന്മി ചാസ്മിന്ഹതേഽസ്യ കഥം പിതാ ഭവിഷ്യതി കഥം തന്മാതാ കഥമപ്രൌഢയൌവനാപ്രിയാര്യാ
ഇവനെ എങ്ങനെ കൊല്ലാം? അവൻ കൊല്ലപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, അവന്റെ അച്ഛൻ എങ്ങനെ ആയിരിക്കും? അമ്മയും, യൗവനത്തിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവളും എങ്ങനെ ആയിരിക്കും?
അമുഷ്യ ഹി ദേഹേ സമാലിംഗനചുംബനപരിവര്തന നവീനതരദലാരവിംദപദാനി കുസുമാനീവ ദൃശ്യംതേ
അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ചേർന്നു പിടിച്ചും, ചുംബിച്ചും, തിരിഞ്ഞുമുള്ള ചിഹ്നങ്ങൾ പുതുമയുള്ള താമരയിലുകളും പൂക്കളും പോലെ കാണപ്പെടുന്നു.
ഏതത്സമാനവര്ണവയാ ഏതാദൃശഃ സുഭഗഃ പരമപ്രീതിവര്ദ്ധനോനാമ പുത്രോ ഭല്ലൂകഭക്ഷിതോമൃതഃസ്മൃതിപഥം പ്രാപ്യാപി മാം രക്ഷയിതുമിച്ഛതീവ മമ ഹൃദയമന്യഥാ കരോതി ഇതി മനസാ വിതര്ക്യാതിബാലകം ഗ്രഹീതുമാരഭത്
ഇവൻ എന്റെ നിറവും വയസ്സും സമാനമാണ്, അതീവ മനോഹരൻ, പരമപ്രിതിവർദ്ധനൻ എന്ന പേരിൽ. അവന്റെ മകൻ ഒരു കരടിയാൽ ഭക്ഷിക്കപ്പെട്ടു, ഓർമ്മയുടെ വഴി എത്തിച്ചെങ്കിലും എന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു; എന്റെ ഹൃദയം വ്യത്യസ്തമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച്, അതി ബാലനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
കുംബശ്രോത്രന്റെ വധം മുമ്പ് സംഭവിച്ചു, പിന്നെ ദശാസ്യന്റെ വധവും. അതിന് ശേഷം ഈ രാമായണം വ്യത്യസ്തമായി പറയപ്പെടുന്നു. ഈ ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന് ആരാണ്, എല്ലാവരിലും നാസ്തികത പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവന്? രാജാക്കന്മാരുടെ സഭയില് എത്തിയിട്ട്, അവന് അവകാശത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നുവോ, ശിക്ഷിക്കേണ്ടതാണോ, അല്ലെങ്കില് ആദരിക്കേണ്ടതാണോ?
അതിനുശേഷം, ദശരഥൻ, ദശരഥനോടു തുല്യനായ രഥയുദ്ധത്തിൽ, വലിയ ശക്തിയും സുമാനസ എന്ന നഗരത്തെ ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹവും കൊണ്ടു, പദ്മപുത്രനായ വസിഷ്ഠനെ വിളിച്ചു, നമസ്കരിച്ചു, മുനിയുടെ അനുമതി വാങ്ങി, നൂറ് അക്ഷൗഹിണി സേനയുമായി കുതിരയിൽ കയറി, ചന്ദ്രനുപോലുള്ള ദീപ്തമായ ശരീരവും അത്യന്തം കോപവും നിറഞ്ഞ്, വിശ്തരശ്രവയെ ആരാധിച്ച്, യുദ്ധയാത്ര ആരംഭിച്ചു.