അതോ ഗുരുഃ പുരാണജ്ഞഃ ശ്രോതൃവംദ്യോഽഘനാശനഃ । ന തസ്മാദധികഃ കശ്ചിദ്ഗുരുരസ്തി ഗതിപ്രദഃ
അതിനാൽ, പുരാണം അറിയുന്ന ഗുരു, ശ്രോതാക്കൾക്ക് വന്ദ്യനും പാപനാശകനുമാണ്; മോക്ഷം നൽകുന്നവനായി അവനേക്കാൾ വലിയ ഗുരു ആരുമില്ല.
മംത്രേഷു ഗുരവോ യേ ച വേദശാസ്ത്രേഷു യേ മതാഃ । നേശതേ സര്വവിജ്ഞാനം ദാതും തസ്മാന്ന ബോധകാഃ
മന്ത്രങ്ങളിലും വേദശാസ്ത്രങ്ങളിലും ഗുരുവായി കണക്കാക്കുന്നവർക്ക് എല്ലാ അറിവും നൽകാൻ കഴിയില്ല; അതുകൊണ്ട്, അവർ സത്യമായ ബോധകർമല്ല.
പിശാചാഃ പ്രായശോ രാമ ബ്രഹ്മരാക്ഷസനാമിനഃ । വേദമംത്രസ്യ വേത്താരോ ദൃശ്യംതേ ന പുരാണവിത്
രാമാ, പിശാചുകളും ബ്രഹ്മരാക്ഷസന്മാരും പലപ്പോഴും വേദമന്ത്രങ്ങൾ അറിയുന്നവരായി കാണപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ പുരാണത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയുന്നില്ല.
പുരാണവിമുഖോ നൈവ സര്വഃ സര്വം ഹി പശ്യതി । പുരാണജ്ഞോ ഹി തസ്തസ്മാത്പാപനാശകരഃ പ്രഭുഃ
പുരാണത്തോട് വിരോധമുള്ളവൻ എല്ലാം കാണുന്നില്ല; പുരാണം അറിയുന്നവൻ മാത്രമാണ് പാപനാശകനായ പ്രഭു.
തത്പൂജാ സര്വപൂജാ സ്യാത്സര്വദ്രോഹോഽസ്യ പീഡനമ് । യഥാ സമസ്തദാനാനാം വിദ്യാദാനം പ്രശസ്യതേ
അവനെ പൂജിക്കുന്നത് എല്ലാ പൂജയും പൂജിക്കുന്നതുപോലെയാണ്; അവനെ ദ്രോഹിക്കുന്നത് എല്ലാവരോടും ദ്രോഹം ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്. അറിവ് നൽകുന്നത് എല്ലാ ദാനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രശംസനീയമാണ്.
പൌരാണികസ്തഥാ ധന്യസ്തത്ര ദാനം മഹത്ഫലമ് । രാമ ഉവാച-। കിം വാ പൌരാണികേ ദേയം കിയത്കീദൃശമേവ ച
പുറാണികൻ ഭാഗ്യവാനാണ്; അവനു ദാനം ചെയ്യുന്നത് വലിയ ഫലം നൽകുന്നു. രാമൻ ചോദിച്ചു: പുറാണികനു എന്ത് ദാനം ചെയ്യണം, എത്രയും എങ്ങനെയുമാണ്?
പുരാണം കീദൃശം വര്ജ്യം വര്ജ്യഃ കീദൃക്പുരാണവിത് । ശംഭുരുവാച- ഷഡ്രസാനന്നപാനാനി സ്നേഹദ്രവ്യാണി യാനി ച
ഏത് പുരാണം ഒഴിവാക്കണം, ഏത് പുറാണം അറിയുന്നവൻ ഒഴിവാക്കണം? ശംഭു പറഞ്ഞു: ആറു രസമുള്ള ഭക്ഷണവും പാനവും, എണ്ണയുള്ള വസ്തുക്കളും.
ഗൃഹം സോപസ്കരം രാമ പുരാണജ്ഞായ ദാപയേത് । പര്യാപ്താന്യേവ സര്വാണി അധികാനി ഫലാധികാത്
രാമാ, പുരാണം അറിയുന്നവനു വീട്ടും ഉപകരണങ്ങളുമൊക്കെയും നൽകണം; എല്ലാം മതിയാകണം, കൂടുതൽ നൽകുമ്പോൾ കൂടുതൽ ഫലം ലഭിക്കും.
ദദ്യാദ്ദ്രവ്യമതോ ഭൂയഃ സചൈലം ശോഭിതം മൃദു । ഭൂഷണാനി യഥാര്ഹാണി സ്വശക്ത്യാ പ്രതിപാദയേത്
അതിനാൽ, കൂടുതൽ വിലയുള്ള വസ്തുക്കൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, മനോഹരവും മൃദുവുമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, അനുയോജ്യമായ ആഭരണങ്ങൾ, സ്വന്തം കഴിവനുസരിച്ച് നൽകണം.
ഗംധപുഷ്പം പ്രതിദിനം കേവലം ഗംധമേവ ച । കേവലം ച തഥാ പുഷ്പം ഫലകാലേ ഫലാന്യപി
പ്രതിദിനം സുഗന്ധവും പൂക്കളും നൽകണം, അല്ലെങ്കിൽ വെറും സുഗന്ധം, അല്ലെങ്കിൽ വെറും പൂക്കൾ, ഫലകാലത്ത് ഫലങ്ങളും.
താംബൂലം ച തഥാ ദദ്യാന്നമസ്കുര്യാച്ച ഭക്തിതഃ । പുരാണസ്യ സമാപ്തൌ തു ദദ്യാദ്ദാനാദികം തഥാ
താംബൂലവും അങ്ങനെ തന്നെ നൽകണം, ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിക്കണം; പുരാണം സമാപ്തിയിൽ ദാനവും മറ്റും നൽകണം.
അധികം തു തഥാ ദേയം ഭൂഹിരണ്യാദികം നൃപ । ന ച തൂഷ്ണീമുപക്രമ്യ ശ്രോതുമര്ഹതി കശ്ചന
കൂടുതൽ ദാനം ചെയ്യേണ്ടത് ഭൂമി, പൊന്ന് തുടങ്ങിയവയാണ്, രാജാവേ; ആരും മൗനമായി കേൾക്കാൻ തുടങ്ങരുത്.
സഭാസദ്ഭിഃ കൃതാ ചൈവ യാ പൂജൈകേന വാ കൃതാ । ദേവസ്ഥാനേ യഥാശക്തി സര്വൈഃ പൂജനമിഷ്യതേ
സഭയിൽ എല്ലാവരും ചേർന്ന് പൂജ ചെയ്താലും, ഒരാൾ പൂജ ചെയ്താലും, ദേവാലയത്തിൽ എല്ലാവരും കഴിവനുസരിച്ച് പൂജ ചെയ്യുന്നത് ഉത്തമമാണ്.
തീര്ഥേപി ച യഥാ രാമ പുണ്യേഷ്വായതനേഷു ച । സ്വശക്ത്യാ പൂജനം കുര്യാത്പുരാണജ്ഞായ രാഘവ
രാമാ, തീർത്ഥങ്ങളിലും, പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിലും, കഴിവനുസരിച്ച് പുരാണം അറിയുന്നവനു പൂജ ചെയ്യണം, രാഘവൻ.
ശ്രോതുസ്തു ലക്ഷണം പൂര്വം മയോക്തം തു ഭവേന്നൃപ । പൌരാണികസ്യ സര്വസ്യ ലക്ഷണം കഥയാമി തേ
രാജാവേ, കേൾക്കുന്നവന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ പൗരാണികന്റെ മുഴുവൻ ഗുണങ്ങൾ നിനക്ക് പറയാം.
കുലഹീനോ മഹാവ്യാധിര്മഹാപാപീ തിരസ്കൃതഃ । ശൌചാചാരവിഹീനശ്ച വേദസ്മൃതിവിവര്ജിതഃ
അവൻ ഉന്നത വംശമില്ലാത്തവൻ, വലിയ രോഗം ബാധിച്ചവൻ, വലിയ പാപി, നിന്ദിക്കപ്പെട്ടവൻ, ശുദ്ധിയും നല്ല പെരുമാറ്റവും ഇല്ലാത്തവൻ, വേദവും സ്മൃതിയും അറിയാത്തവൻ.
അന്യദേവഃ പൂതിവചോ വ്യംഗശ്ചാപ്യധികാംഗവാന് । പരപൂര്വാപതിഃ സ്തേനഃ പ്രാണിഹംതാ നിരാകൃതിഃ
അവൻ മറ്റുള്ള ദേവരെ പൂജിക്കുന്നവൻ, അശുദ്ധമായ വാക്കുകൾ പറയുന്നവൻ, ദേഹത്തിൽ ദോഷമോ അധിക അംഗങ്ങളോ ഉള്ളവൻ, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യയെ സ്വന്തമാക്കുന്നവൻ, കള്ളൻ, ജീവികളെ കൊല്ലുന്നവൻ, ശരിയായ രൂപം ഇല്ലാത്തവൻ.
അഥ വര്ജ്യം പുരാണം തേ കഥയാമി നൃപോത്തമ । പൂര്വജ്ഞൈരുച്യമാനം ച യത്പ്രോക്തം മുനിഭിഃ പരൈഃ
ഇപ്പോൾ, രാജാവേ, ഒഴിവാക്കേണ്ട പൗരാണം ഞാൻ നിനക്ക് പറയുന്നു. പഴയ ജ്ഞാനികൾ പറഞ്ഞതും മഹർഷികൾ പ്രഖ്യാപിച്ചതും അതാണ്.
വ്യാസാദയോ മുനിവരാ യത്പ്രോചുസ്തദുദീരയേത് । പുരാണസ്ഥം പഠേദ്ഗ്രന്ഥം വ്യാഖ്യായേത വിചാരയന്
വ്യാസാദി മഹർഷികൾ പറഞ്ഞത് മാത്രമേ ഉച്ചരിക്കേണ്ടത്. പൗരാണത്തിൽ ഉള്ള ഗ്രന്ഥം വായിച്ച്, ആലോചിച്ച ശേഷം വിശദീകരിക്കണം.
യയാ കയാപി വാ രാമ ഭാഷയാദേശഭാഷതഃ । ന ദേശഭാഷാ രചിതം ഗ്രംഥം ശ്രുത്വാ ഫലം ലഭേത്
രാമാ, ഏത് ഭാഷയിലായാലും, ദേശഭാഷയിലായാലും, ദേശഭാഷയിൽ രചിച്ച ഗ്രന്ഥം കേൾക്കുമ്പോൾ ഫലം ലഭിക്കില്ല.
വ്യാഖ്യാ യാ കാപി കാകുത്സ്ഥ പുരാണസ്യ ഹിതാ ഹി സാ । തസ്മാത്ത്വം ദേവയാചസ്വ വ്യാഖ്യാസ്യേ യത്പുരാണകമ്
കാകുത്സ്ഥാ, പൗരാണത്തിന് എന്ത് വിശദീകരണമുണ്ടായാലും, അതു ഉപകാരപ്രദമാണ്. അതിനാൽ, നീ ദേവന്മാരോട് whichever പൗരാണത്തിന്റെ വിശദീകരണം തേടണം.
ശംഭുരുവാച- ഏവം പൌരാണികേനോക്തം ശ്രുതവാനപി ഗൌതമഃ । സ്വയം വസ്ത്രത്രയം പ്രാദാദ്ബ്രാഹ്മണായ മഹാത്മനേ
ശംഭു പറഞ്ഞു: പൗരാണികൻ പറഞ്ഞത് ഗൗതമൻ കേട്ടെങ്കിലും, അവൻ തന്നെ മഹാത്മാവായ ബ്രാഹ്മണനു മൂന്ന് വസ്ത്രങ്ങൾ നൽകി.
കൌര്മം പുരാണം പ്രഥമം ശ്രുതവാനിതി നഃ ശ്രുതമ് । ദത്തവാന്സ്വര്ണമധികം വസ്ത്രാണി ച ശുഭാനി ച
ആദ്യം കൂർമപൗരാണം കേട്ടുവെന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവൻ സ്വർണ്ണവും ശുഭമായ വസ്ത്രങ്ങളും നൽകി.
അഥ ലൈംഗം ച ശുശ്രാവ വൈഷ്ണവം വാമനം തഥാ । പാദ്മം ച ഗാരുഡം ചൈവ സൌരം ബ്രാഹ്മമഥൈവ ച
അതിനുശേഷം ലിംഗം, വൈഷ്ണവം, വാമനം, പദ്മം, ഗാരുഡം, സൗരം, ബ്രാഹ്മം എന്നിവയും കേട്ടു.
ഏവമഷ്ട സ ശുശ്രാവ പുരാണാനി സ ഗൌതമഃ । അഥ രാമായണം ചൈവ കൌര്മമേവ പുനശ്ച സഃ
ഇങ്ങനെ ഗൗതമൻ എട്ട് പൗരാണങ്ങൾ കേട്ടു. പിന്നെ രാമായണവും വീണ്ടും കൂർമപൗരാണവും കേട്ടു.
ശിവനാരായണേത്യേവം ജപം ചക്രേ സദൈവ ഹി । അവാപ നിധനം ചാപി സ ഗതോ ബ്രഹ്മണഃ പദമ്
അവൻ 'ശിവ-നാരായണ' എന്ന ജപം എപ്പോഴും ചെയ്തു. മരണത്തിന് ശേഷം ബ്രഹ്മന്റെ സ്ഥാനം നേടി.
ബ്രഹ്മാ സംപൂജ്യ തം വിപ്രം വിഷ്ണുലോകമഥാഗമത് । വിഷ്ണുനാ പൂജിതഃ സോഽഥ ജഗാമ ശിവമംദിരമ്
ബ്രഹ്മാവ് ആ ബ്രാഹ്മണനെ പൂജിച്ചു, പിന്നെ വിഷ്ണുവിന്റെ ലോകത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ വിഷ്ണു പൂജിച്ചതിനുശേഷം, ശിവന്റെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കു പോയി.
സര്വേഷാമേവ വംദ്യോഽസൌ ഗൌതമോ മുനിസത്തമഃ । ഭാരതശ്രവണേ ചാപി നിയമാ യേ മയേരിതാഃ
ഗൗതമൻ, മഹർഷികളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠൻ, എല്ലാവർക്കും വന്ദനീയനാണ്. ഞാൻ പറഞ്ഞ ഭാരതം കേൾക്കാനുള്ള നിയമങ്ങൾ അവനുമാണ് ബാധകമായത്.
പുരാ വ്യാസേന മുനിനാ ത്രിവര്ഷാദ്യത്കൃതം ശുഭമ് । ശ്രവണാത്തസ്യ കൃത്സ്നസ്യ വ്യാകര്താ ഭാരതസ്യ യഃ
മുന്പ്, വ്യാസൻ മൂന്നു വർഷം കൊണ്ട് സൃഷ്ടിച്ച ശുഭമായ കൃതിയെ, മുഴുവനായി കേട്ട ശേഷം ഭാരതം വിശദീകരിക്കുന്നവൻ—
ന കിംചിത്പ്രണമേദ്വിപ്രം മുക്ത്വാ യോഗിനമുത്തമമ് । സര്വേഷാമേവ വംദ്യോസൌ ഭാരതം വ്യാകരോതി യഃ
അവൻ ഉത്തമ യോഗിയെ ഒഴികെ മറ്റൊരു ബ്രാഹ്മണനെയും വന്ദിക്കേണ്ടതില്ല. ഭാരതം വിശദീകരിക്കുന്നവൻ എല്ലാവർക്കും വന്ദനീയനാണ്.