ശുദ്ധഗേഹേഽഥവാ ശുദ്ധവേദികായാം മഠേഥ വാ । നദീതീരേ ദേവഗേഹേ സഭാമംഡപ ഏവ ച
ശുദ്ധമായ വീട്ടിലോ, ശുദ്ധമായ വേദികയിലോ, മഠത്തിലോ, നദീതീരത്തോ, ദേവാലയത്തിലോ, സഭാമണ്ഡപത്തിലോ പുരാണം വായിക്കാം.
രഥ്യാ മഠേഥ വാ രമ്യേ പുണ്യശാലാസു രാഘവ । സ്വയം നമസ്യ വിപ്രേംദ്രാന്പുരാണജ്ഞം വിശേഷതഃ
രാഘവ, മനോഹരമായ തെരുവിലോ, പുണ്യശാലകളിലോ പുരാണം വായിക്കാം; സ്വയം ബ്രാഹ്മണപ്രഭുക്കളെയും, പ്രത്യേകിച്ച് പുരാണജ്ഞന്മാരെയും ആദരിക്കണം.
ആസനം കല്പിതം കുര്യ്യാദൂര്ധ്വം സര്വവിശേഷിതമ് । ഏഹി ധര്മ്മാസനമിതി വക്തവ്യം സ്യാദനിഷ്ഠുരമ്
മറ്റൊക്കെയുംക്കാൾ ഉയർന്നതായ പ്രത്യേകാസനം ഒരുക്കണം; 'ഇവിടെ വന്നു ഇരിക്കൂ, ഇതാണ് ധർമ്മാസനം' എന്ന് സ്നേഹപൂർവ്വം പറയണം.
പുരാണപ്രക്രമദിനേ യത്കാര്യം തദുദീരയേത് । വ്യാഖ്യാതാരം പുരാണസ്യ വസ്ത്രാദ്യൈഃ പരിപൂജയേത്
പുരാണം ആരംഭിക്കുന്ന ദിവസം വേണ്ട ചടങ്ങുകൾ നടത്തണം; പുരാണം വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നവരെ വസ്ത്രാദികൾകൊണ്ട് ആദരിക്കണം.
ശുഭാനി ദത്വാ വസ്ത്രാണി സൂക്ഷ്മാണി ച നവാനി ച । കരകംഠവിഭൂഷാദി പാത്രമാസനമേവ ച
ശുഭമായതും സൂക്ഷ്മവുമായതും പുതുതായ വസ്ത്രങ്ങളും, കൈക്കും കഴുത്തിനും അലങ്കാരങ്ങളും, പാത്രങ്ങളും, ഇരിപ്പിടവും നൽകണം.
ഗംധപുഷ്പാക്ഷതൈഃ പൂജ്യ താംബൂലം വിനിവേദ്യ ച । ശുക്ലാംബരധരം വിഷ്ണും ശശിവര്ണം ചതുര്ഭുജമ്
സুগന്ധവസ്തുക്കളും പുഷ്പങ്ങളും അക്ഷതയും അർപ്പിച്ച് പൂജിച്ച്, താമ്പൂലവും സമർപ്പിക്കണം; പിന്നെ വെള്ളവസ്ത്രം ധരിച്ച, ചന്ദ്രപ്രഭയുള്ള, നാലു കൈകളുള്ള വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിക്കണം.
പ്രസന്നവദനം ധ്യായേത്സര്വവിഘ്നോപശാംതയേ । സഭാസദശ്ച സംപൂജ്യ ഗണേശം പ്രാര്ഥയേത്തതഃ
എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും അകറ്റാൻ, സന്തോഷമുള്ള മുഖമുള്ള വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിക്കണം; സഭാസദസ്സിനെ ആദരിച്ചശേഷം, ഗണപതിയെ പ്രാർത്ഥിക്കണം.
ഓംനമേത്യാദി മംത്രേണ പൂജനം ഭാരതീ നുതിഃ । പ്രാതഃകാലേ പുരാണസ്യ പ്രക്രമം പ്രാരഭേദിതി
'ഓം നമഃ' തുടങ്ങിയ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് പൂജയും, ഭാരതിയെ സ്തുതിക്കുകയും വേണം; രാവിലെ പുരാണം വായന ആരംഭിക്കണം.
ഉപക്രമദിനേ രാമ ത്രിപംചദശ വാ ശുഭാഃ । ശ്ലോകാ ദ്വിതീയേ ദിവസേ തതോ ദ്വിഗുണിതാഃ ശുഭാഃ
രാമ, ആദ്യദിവസം പതിനഞ്ച് ശുഭമായ ശ്ലോകങ്ങൾ വായിക്കണം; രണ്ടാംദിവസം അതിന്റെ ഇരട്ടിയോളം ശ്ലോകങ്ങൾ വായിക്കണം.
തൃതീയേ ദിവസേ രാമ തതശ്ചാധികമിഷ്യതേ । ദിനാനാമവ്യവച്ഛേദാദ്വ്യാഖ്യാനം ശ്രവണം തഥാ
രാമ, മൂന്നാംദിവസം അതിനേക്കാൾ കൂടുതലും വായിക്കണം; ദിവസങ്ങൾ ഇടവേളയില്ലാതെ, വ്യാഖ്യാനവും ശ്രവണവും തുടർന്നിരിക്കണം.
വ്യവസ്ഥിതിര്യദാ ജാതാ തദാ പൌരാണികം ഗുരുമ് । താംബൂലാദിപ്രദായാഥ പരേദ്യുഃ ശൃണുയാദപി
ഇങ്ങനെ ക്രമീകരണം ഉറപ്പായാൽ, പുരാണഗുരുവിന് താമ്പൂലാദികൾ നൽകണം; അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും കേൾക്കണം.
പുരാണമേവം ശ്രോതവ്യം ദൈനംദിനമിതി ശ്രുതിഃ । വ്രതരൂപേണ യഃ കശ്ചിത്പുരാണം ശൃണുയാന്നരഃ
ഇങ്ങനെ, ശാസ്ത്രം പറഞ്ഞതുപോലെ, പുരാണം ദിവസേന കേൾക്കണം; വ്രതമായി പുരാണം ശ്രവിക്കുന്നവൻ,
യദൈവം തത്പുരാണം തു തത്ര യാതി ന സംശയഃ । പുരാണം ശ്രോതുകാമേന ശ്ലോകശ്ചൈകോപി ചേച്ഛ്രുതഃ
അങ്ങനെ ആ പുരാണം കേൾക്കുമ്പോൾ, ഫലം സംശയമില്ലാതെ ലഭിക്കും; കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഒരു ശ്ലോകം പോലും കേട്ടാൽ,
തദ്ദിനേ തു കൃതം പാപം നാശയേത്തു ന സംശയഃ
അന്നേദിവസം ചെയ്ത പാപം അകറ്റപ്പെടും, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
ഏവം പുരാണം ശൃണുയാച്ച യസ്തു സ ബ്രഹ്മഹത്യാകൃതപാപബംധാത് । സുരാപീതിഃ സ്വര്ണഹരശ്ച രാമ ഗുര്വംഗനാഗശ്ച വിമുക്തിമേതി
അങ്ങനെ പുരാണം ശ്രവിക്കുന്നവൻ, ബ്രാഹ്മണഹത്യ, മദ്യം കുടിയ്ക്കൽ, പൊൻ മോഷ്ടിക്കൽ, ഗുരുപത്നിയെ സമീപിക്കൽ തുടങ്ങിയ മഹാപാപങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, രാമ, മോക്ഷം നേടും.
പാപാനി ചാന്യാനി കൃതാനി പുംഭിഃ സര്വാണി നശ്യംതി പുരാകൃതാനി । ഇഹാപി യാന്യബ്ദശതാര്ജിതാനി ശ്രോതുര്വിനശ്യംതി തഥാ ച വക്തുഃ
മറ്റു എല്ലാ പാപങ്ങളും, ഈ ജന്മത്തിൽ നൂറു വർഷം സമ്പാദിച്ചതുപോലും, ശ്രോതാവിനും വായിക്കുന്നവനും അകറ്റപ്പെടും.
കലൌ സമസ്തവിപ്രാണാം സര്വജ്ഞത്വം ന വിദ്യതേ । വിഗുണാപി തതോ വ്യാഖ്യാ ഫലദാ ദാനകര്മവത്
കലിയുഗത്തിൽ, എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും പൂർണ്ണമായ അറിവ് ഇല്ല; അതുകൊണ്ട്, അപ്രാപ്തമായ വ്യാഖ്യാനവും ഫലം നൽകുന്നു, ദാനകർമ്മം പോലെ.
പുരാണാനാമഭിപ്രായം വ്യാസോ വേദ ന ചാപരഃ । അഹം വേദ്മി വിശേഷേണ വ്യാസാദപി വിധേരപി
പുരാണങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ഉദ്ദേശ്യം വ്യാസൻ മാത്രമാണ് അറിയുന്നത്; മറ്റാരും അറിയുന്നില്ല. ഞാൻ അതിനെ പ്രത്യേകമായി അറിയുന്നു, വ്യാസനേക്കാൾ, ബ്രഹ്മാവിനേക്കാളും.
ന സ്വാധ്യായസ്തപോ വാപി ന മംത്രോ ന ജുഹോതയഃ । ഫലംതി ന തഥാ തിഷ്യേ പുരാണശ്രവണം യഥാ
സ്വാധ്യായം, തപസ്സ്, മന്ത്രം, യാഗങ്ങൾ — ഇവയൊന്നും പുരാണം കേൾക്കുന്നതുപോലെ ഉറപ്പായ ഫലം നൽകുന്നില്ല.
ഏകൈകശ്രവണാദേവ പാതകം മഹദേവ തു । നാശമാപ്നോത്യസംദേഹഃ ശ്രീശൈലേ വര്തനാദിവ
മഹാദേവാ, ഒരിക്കൽ മാത്രം കേൾക്കുമ്പോഴും വലിയ പാപം സംശയമില്ലാതെ നശിക്കുന്നു, ശ്രീശൈലത്തിൽ താമസിക്കുന്നതുപോലെ.
അതോ ഗുരുഃ പുരാണജ്ഞഃ ശ്രോതൃവംദ്യോഽഘനാശനഃ । ന തസ്മാദധികഃ കശ്ചിദ്ഗുരുരസ്തി ഗതിപ്രദഃ
അതിനാൽ, പുരാണം അറിയുന്ന ഗുരു, ശ്രോതാക്കൾക്ക് വന്ദ്യനും പാപനാശകനുമാണ്; മോക്ഷം നൽകുന്നവനായി അവനേക്കാൾ വലിയ ഗുരു ആരുമില്ല.
മംത്രേഷു ഗുരവോ യേ ച വേദശാസ്ത്രേഷു യേ മതാഃ । നേശതേ സര്വവിജ്ഞാനം ദാതും തസ്മാന്ന ബോധകാഃ
മന്ത്രങ്ങളിലും വേദശാസ്ത്രങ്ങളിലും ഗുരുവായി കണക്കാക്കുന്നവർക്ക് എല്ലാ അറിവും നൽകാൻ കഴിയില്ല; അതുകൊണ്ട്, അവർ സത്യമായ ബോധകർമല്ല.
പിശാചാഃ പ്രായശോ രാമ ബ്രഹ്മരാക്ഷസനാമിനഃ । വേദമംത്രസ്യ വേത്താരോ ദൃശ്യംതേ ന പുരാണവിത്
രാമാ, പിശാചുകളും ബ്രഹ്മരാക്ഷസന്മാരും പലപ്പോഴും വേദമന്ത്രങ്ങൾ അറിയുന്നവരായി കാണപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ പുരാണത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയുന്നില്ല.
പുരാണവിമുഖോ നൈവ സര്വഃ സര്വം ഹി പശ്യതി । പുരാണജ്ഞോ ഹി തസ്തസ്മാത്പാപനാശകരഃ പ്രഭുഃ
പുരാണത്തോട് വിരോധമുള്ളവൻ എല്ലാം കാണുന്നില്ല; പുരാണം അറിയുന്നവൻ മാത്രമാണ് പാപനാശകനായ പ്രഭു.
തത്പൂജാ സര്വപൂജാ സ്യാത്സര്വദ്രോഹോഽസ്യ പീഡനമ് । യഥാ സമസ്തദാനാനാം വിദ്യാദാനം പ്രശസ്യതേ
അവനെ പൂജിക്കുന്നത് എല്ലാ പൂജയും പൂജിക്കുന്നതുപോലെയാണ്; അവനെ ദ്രോഹിക്കുന്നത് എല്ലാവരോടും ദ്രോഹം ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്. അറിവ് നൽകുന്നത് എല്ലാ ദാനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രശംസനീയമാണ്.
പൌരാണികസ്തഥാ ധന്യസ്തത്ര ദാനം മഹത്ഫലമ് । രാമ ഉവാച-। കിം വാ പൌരാണികേ ദേയം കിയത്കീദൃശമേവ ച
പുറാണികൻ ഭാഗ്യവാനാണ്; അവനു ദാനം ചെയ്യുന്നത് വലിയ ഫലം നൽകുന്നു. രാമൻ ചോദിച്ചു: പുറാണികനു എന്ത് ദാനം ചെയ്യണം, എത്രയും എങ്ങനെയുമാണ്?
പുരാണം കീദൃശം വര്ജ്യം വര്ജ്യഃ കീദൃക്പുരാണവിത് । ശംഭുരുവാച- ഷഡ്രസാനന്നപാനാനി സ്നേഹദ്രവ്യാണി യാനി ച
ഏത് പുരാണം ഒഴിവാക്കണം, ഏത് പുറാണം അറിയുന്നവൻ ഒഴിവാക്കണം? ശംഭു പറഞ്ഞു: ആറു രസമുള്ള ഭക്ഷണവും പാനവും, എണ്ണയുള്ള വസ്തുക്കളും.
ഗൃഹം സോപസ്കരം രാമ പുരാണജ്ഞായ ദാപയേത് । പര്യാപ്താന്യേവ സര്വാണി അധികാനി ഫലാധികാത്
രാമാ, പുരാണം അറിയുന്നവനു വീട്ടും ഉപകരണങ്ങളുമൊക്കെയും നൽകണം; എല്ലാം മതിയാകണം, കൂടുതൽ നൽകുമ്പോൾ കൂടുതൽ ഫലം ലഭിക്കും.
ദദ്യാദ്ദ്രവ്യമതോ ഭൂയഃ സചൈലം ശോഭിതം മൃദു । ഭൂഷണാനി യഥാര്ഹാണി സ്വശക്ത്യാ പ്രതിപാദയേത്
അതിനാൽ, കൂടുതൽ വിലയുള്ള വസ്തുക്കൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, മനോഹരവും മൃദുവുമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, അനുയോജ്യമായ ആഭരണങ്ങൾ, സ്വന്തം കഴിവനുസരിച്ച് നൽകണം.
ഗംധപുഷ്പം പ്രതിദിനം കേവലം ഗംധമേവ ച । കേവലം ച തഥാ പുഷ്പം ഫലകാലേ ഫലാന്യപി
പ്രതിദിനം സുഗന്ധവും പൂക്കളും നൽകണം, അല്ലെങ്കിൽ വെറും സുഗന്ധം, അല്ലെങ്കിൽ വെറും പൂക്കൾ, ഫലകാലത്ത് ഫലങ്ങളും.