നാനാദീപസമോപേതം മണിഭിര്നാഗരാഡിവ । ഭടാനാമഥ സംമര്ദ ഏകോ ദീപോ പതന്നൃപേ
അവിടം പലവിധ വിളക്കുകളും രത്നങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, അതു പാമ്പുരാജാവിന്റെ കൊട്ടാരത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഭടന്മാരുടെ തിരക്കിൽ ഒരു വിളക്ക് രാജാവിന്മേൽ വീണു.
തദാസൌ കുപിതോ രാജാ ദീപമാദായ സത്വരമ് । ദേവാലയപുരേ രമ്യേ ന്യക്ഷിപത്കോപസംയുതഃ
അപ്പോൾ രാജാവ് കോപത്തോടെ അതിവേഗം ആ വിളക്ക് എടുത്തു, രോഷത്തോടെ ആ മനോഹരമായ ദേവാലയത്തിൽ എറിഞ്ഞു.
ദഗ്ധം ദേവഗൃഹം തേന ഏനശ്ച സമപദ്യത । അഥ തേന പുനസ്തത്ര ദഗ്ധം വേശ്മഗൃഹാദികമ്
അത് കൊണ്ട് ദേവാലയം കത്തിപ്പോയി, അവൻ പാപം നേടി. പിന്നെ അവിടെ വസതികളും വീടുകളും അവൻ വീണ്ടും കത്തിച്ചു.
നിര്മാപയാമാസ നൃപോ മഹേശാനമഥായജത് । അഥ മൃത്യുദിനേ പ്രാപ്തേ രാജാരാധിതശംകരഃ
രാജാവ് ദേവാലയം പുനർനിർമ്മിച്ച് മഹേശനെ ആരാധിച്ചു. മരണദിവസം എത്തിയപ്പോൾ രാജാവ് ശംകരനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.
ഭസ്മസ്നായീ ഭസ്മശായീ ജപന്രുദ്രം മമാര ഹ । ശിവലോകം ഗതഃ സോയം വീരഭദ്രേണ ഭാഷിതഃ
അവൻ വിഭൂതി ഇടിച്ച്, വിഭൂതിയിൽ കിടന്ന്, രുദ്രമന്ത്രം ജപിച്ച് മരിച്ചു. ശിവലോകത്തിൽ എത്തി, അവിടെ വീരഭദ്രൻ അവനോട് പറഞ്ഞു.
ഭവ ത്വം ഗണശാര്ദൂലോ മമവൈ പരിചാരകഃ । ശാങ്കരാന്മമ നിര്ദേശാദാനയസ്വ മമാംതികമ്
നീ എന്റെ പ്രധാനഗണനായ് എന്നെ സേവിക്കണം. ശംകരഭക്തരെ എന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരണം.
ശിരോഹീനോ ഭവാംശ്ചാപി ജ്വാലാവക്ത്രോ ഭവിഷ്യതി । സതൂവാച മഹാത്മാനം വീരഭദ്രം ഗണേശ്വരമ്
നിനക്ക് തല ഇല്ലാതെയും ജ്വാലാമുഖവുമായിരിക്കും. പിന്നെ അവൻ മഹാത്മാവായ വീരഭദ്രൻ, ഗണാധിപതിയെ ചോദിച്ചു.
ചക്ഷുഃ ശ്രോത്രം തഥാ ജിഹ്വാ നാസികാസ്യം ശിരോഗണഃ । ഏതൈര്വിനാ വ്യവഹൃതിഃ കഥം മേ സംഭവിഷ്യതി
കണ്ണ്, ചെവി, നാവ്, മൂക്ക്, വായ്, തല — ഇവ ഇല്ലാതെ ഞാൻ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കും?
അഭാവേ ശിരസഃ കിം വാ മയാ പാപം കൃതം വിഭോ । വീരഭദ്ര ഉവാച- ത്വയൈവ സ്വീകൃതാ പൂര്വം ദേവീ പരമസുംദരീ
എനിക്ക് തല ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്ത് പാപം ചെയ്തു, പ്രഭോ? വീരഭദ്രൻ പറഞ്ഞു: നീ തന്നെയാണ് ഒരിക്കൽ അത്യന്തം സുന്ദരിയായ ദേവിയെ സ്വീകരിച്ചത്.
മഹേശഭവനം നിത്യം ചാര്തുവര്ണകരംഗകൈഃ । സ്വസ്തികം സര്വതോഭദ്രം നംദ്യാവര്താദികം ശുഭമ്
നീ എപ്പോഴും മഹേശന്റെ ഭവനം നിറംപൂശിയ കൈകളാൽ, സ്വസ്തികം, സർവ്വഭദ്രം, നന്ദ്യാവർത്തം പോലെയുള്ള ശുഭചിഹ്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
പദ്മമുത്പലമാംദോല പാദോ വ്യജന ചാമരേ । ത്രിശൂലം ശംഖചക്രേ ച ഗദാധനുരഥൈവ ച
താമര, നീലത്താമര, ഊഞ്ഞാൽ, പാദം, വിസിരി, ചാമരം, ത്രിശൂലം, ശംഖ്, ചക്രം, ഗദ, വില്ല്, രഥം എന്നിവയും.
ത്രിശൂലം ഡമരുംഖഡ്ഗം വൃഷം ഭൃംഗിരിടിം ശിവമ് । തഥാഷ്ടപത്രം കമലമന്യദ്യംത്രാദികം തഥാ
ത്രിശൂലം, ഡമരു, വാൾ, കാള, തേൻപടക്കം, ശിവൻ, എട്ടു ദളമുള്ള താമര, മറ്റു യന്ത്രങ്ങൾ എന്നിവയും.
കല്പയംതീ പ്രതിദിനം സേവതേ വൃഷഭധ്വജമ് । കദാചിദഥ സാ വേശ്യാ ദേവസദ്മന്യുപസ്ഥിതാ
അവൾ ഇവയെ ദിവസേന നിർമ്മിച്ച് വൃഷഭധ്വജനെ സേവിച്ചു. ഒരിക്കൽ ആ വേശ്യ ദേവസദനത്തിൽ എത്തി.
രാജ്ഞഃ കാരാംകികഃ കശ്ചിദ്ദേവവേശ്മ സമാവിശത് । അഥ താം ദൃഷ്ടവാംസ്തത്ര സ ഇദം വാക്യമുക്തവാന്
ഒരു തടവു ചിഹ്നമുള്ള പുരുഷൻ ദേവാലയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ അവളെ കണ്ടു അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കാരാങ്കിക ഉവാച- ഏകാംതസംസ്ഥിതാ വേശ്യാ യുവാഹം സ്ഥവിരശ്ച ന । സ്ഥവിരം വ്യാധിതം ഷംഢമശക്തം ധനവര്ജിതമ്
തടവു ചിഹ്നമുള്ളവൻ പറഞ്ഞു: വേശ്യ ഒരാളാണ്, ഞാൻ യുവാവാണ്, വൃദ്ധൻ അല്ല; വൃദ്ധൻ, രോഗി, ശക്തിയില്ലാത്തവൻ, ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിയുന്നവൻ—
അദീര്ഘമേഹനം ദീനം പുരുഷം യോഷിദുത്സൃജേത് । അശ്മശ്രുലം മലച്ഛന്നം ജഡം ദുര്ഗംധിദൂഷിതമ്
ചെറുതായി മൂത്രിക്കുന്ന, ദുർബലനായ, സ്ത്രീ ഉപേക്ഷിച്ച പുരുഷൻ; കല്ലുപോലെയുള്ള മുടിയുള്ള, മലത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട, മന്ദബുദ്ധിയുള്ള, ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞവൻ.
സ്വല്പമവ്യസനം നാരീ ദൂരതഃ പരിവര്ജ്ജയേത് । തസ്മാന്മേ ദീയതാം വേശ്യേ മൈഥുനം ജീവയാശു മാമ്
സ്ത്രീകൾക്ക് ഒരു ചെറിയ ദുരന്തം പോലും ദൂരത്തുനിന്ന് ഒഴിവാക്കണം. അതിനാൽ ദയവായി ആ വേശ്യയുമായി എന്നെ ഒന്നിപ്പിച്ച് എനിക്ക് ജീവൻ തിരിച്ചു തരിക.
വേശ്യോവാച- നിയതഃ സര്വജാതീനാമിഹാമുത്ര സുഖപ്രദഃ । പാതിവ്രത്യം പരോ ധര്മ്മഃ സ്ത്രീണാമിതി ഹി ശുശ്രുമ
വേശ്യ പറഞ്ഞു: സ്ത്രീകൾക്ക് ഭർത്താവിനോടുള്ള വിശുദ്ധി ഏറ്റവും വലിയ ധർമ്മമാണെന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതു എല്ലാം ജാതിക്കാര്ക്കും ഈ ലോകത്തും മറ്റലോകത്തും സുഖം നൽകുന്നു.
യദധീനാ യദാ വേശ്യാ തദാ നാന്യേന സംഗതാ । പതിവ്രതേതി വിഖ്യാതാ തസ്മാത്തം പരിപാലയേത്
വേശ്യ ഒരാളുടെ അധികാരത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ, അവൾ മറ്റൊരാളുമായി ചേർന്നിരിയ്ക്കില്ല. അങ്ങനെ അവൾ വിശുദ്ധയായി പ്രശസ്തയാകുന്നു. അതിനാൽ ആ വിശുദ്ധി അവൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം.
കാരാംകിക ഉവാച- യദി ചൈവം മൃതിഃ ശീഘ്രം ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ । അഥ രാജാംതികം ഗത്വാ രാജാനമിദമുക്തവാന്
കാരാങ്കികൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ, മരണo ഉടൻ വരും എന്ന് സംശയമില്ല. പിന്നെ രാജാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ ചെന്നു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
വേശ്യാ വേശ്യൈവ നോ ഭാര്യാ നേതി വക്തും ച നോചിതമ് । ഇത്ഥം രാജാനമുക്ത്വാഥ മംഡം ചൈവാരനാലജമ്
വേശ്യ വേശ്യയാണെന്നും ഭാര്യയല്ലെന്നും പറയുന്നത് ശരിയല്ല. ഇങ്ങനെ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞ ശേഷം, അവൻ യാഗശാലയിലെ ചാരം എടുത്തു.
കിംചിദാദായ തസ്യാസ്തു മംദിരം ഗതവാനയമ് । നിദ്രാവസരമാലോക്യ പ്രസൃജ്യച കരം തതഃ
അവിടെ നിന്ന് കുറച്ച് ചാരം എടുത്ത് അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. അവൾ ഉറങ്ങുമ്പോൾ അവസരം കണ്ടു അവിടെ കൈ വെച്ചു.
വസ്ത്രസ്യ വിവരേ തത്ര മംഡം ചിക്ഷേപ ദുഷ്ടധീഃ । ഏവം കൃത്വാ തതോ ഗത്വാ രാജാനമിദമുക്തവാന്
ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ, അവൻ ആ ചാരം അവളുടെ വസ്ത്രത്തിന്റെ മടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ ചെയ്ത ശേഷം രാജാവിനോട് പോയി പറഞ്ഞു.
രാജന്നിര്ഗത്യ ഗത്വാഥ വേശ്യാഗ്ര്യാം തവ യോഷിതഃ । ഉത്ഥാപയിത്വാ വേശ്യാം താം സര്വാംഗം ദ്രഷ്ടുമര്ഹസി
രാജാവേ, ഞാൻ പുറത്തേക്ക് പോയി നിങ്ങളുടെ പ്രധാന വേശ്യയോടു ചെന്നു. അവളെ ഉണർത്തി, അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ പരിശോധിക്കണം.
ഉന്മുക്തബംധമഥവാ വസനം പശ്യ യത്നതഃ । വേശ്യാവേശ്മാഥഗതവാന്രാജാ കാരാംകികം വചഃ
വസ്ത്രത്തിന്റെ കെട്ട് അഴുകിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കണം. രാജാവ് കാരാങ്കികന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ച് വേശ്യയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
ഇദമാഹ സനിദ്രേയം പശ്യേമാം യാമി പശ്യസി । സ തൂവാച നൃപം തത്ര ന മേ യുക്തമിദം നൃപ
അവൻ പറഞ്ഞു: അവൾ ഉറങ്ങുമ്പോൾ നമ്മൾ നോക്കാം; ഞാൻ പോകുന്നു, നിങ്ങൾ കാണാം. പക്ഷേ, അവൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ഇത് എനിക്ക് ഉചിതമല്ല.
തന്മാതരം വാ പിതരം ദര്ശനായ നിയോജയ । തദ്ദൃഷ്ടൌ സര്വമേവേദം വ്യക്തമാശു ഭവിഷ്യതി
അതിനാൽ, അവളുടെ അമ്മയെയോ അച്ഛനെയോ നോക്കാൻ നിയോഗിക്കൂ. അവർ നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാം ഉടൻ വ്യക്തമാകും.
ആനീതാ ഹ്യഥ രാജ്ഞാ തു മാതാ വീക്ഷിതുമുദ്യതാ । വചനാത്തു നൃപസ്യൈവ വസ്ത്രം ശോധയതീവ സാ
പിന്നീട് രാജാവ് അവളുടെ അമ്മയെ വിളിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു. രാജാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം അവൾ വസ്ത്രം പരിശോധിക്കാൻ തയ്യാറായി.
തത്രസ്ഥിതം മംഡമഥ വിജ്ഞായാംബാ ഹ്യമര്ദയത് । മര്ദനാദ്വസനം ക്ലിന്നം കിം തദിത്യാഹ പാര്ഥിവഃ
അവിടെ ചാരം കണ്ട അമ്മ അതു അമർത്തി. അമർത്തിയതുകൊണ്ട് വസ്ത്രം ഈർപ്പം ആയി. രാജാവ് ചോദിച്ചു: ഇത് എന്താണ്?
ന കിംചിദ്ദേവ നോ കിംചിദിതി വേശ്യാപ്രസൂരപി । ബഹുവാക്യേന രാജാഥ വസനം വീക്ഷ്യ ശംകയാ
ദേവാ, ഒന്നുമില്ല, ഒന്നുമില്ല എന്നു വേശ്യയുടെ അമ്മ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, രാജാവ് സംശയത്തോടെ പലതും ചോദിച്ചു വസ്ത്രം പരിശോധിച്ചു.