യേന പുണ്യം കൃതം പാപം തേന ഭോഗ്യം ഹി തത്ഫലമ് । ലുബ്ധക ഉവാച- അശൌചാനാം ച സര്വേഷാം ധര്മാണാമേകകര്തൃകമ്
"പുണ്യവും പാപവും ചെയ്തവന് തന്നെയാണ് അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കേണ്ടത്." വേട്ടക്കാരന് പറഞ്ഞു: "എല്ലാ അശുദ്ധ കര്മ്മങ്ങള്ക്കും ഒരുവന് മാത്രമാണ് കര്ത്താവ്.
മാഹേശ്വരാണാം ധര്മാണാം ഫലം ച ദ്വിബഹുഷ്വപി । ഏതസ്മിന്നംതരേ പ്രാപ്തോ വീരഭദ്രഃ ശതാര്ഭകഃ
മഹേശ്വരഭക്തരുടെ കര്മ്മഫലങ്ങള് എത്രയൊക്കെ വൈവിധ്യമുള്ളതായാലും, അപ്പോള് തന്നെ ലക്ഷക്കണക്കിന് അനുചരങ്ങളോടുകൂടെ വീരഭദ്രന് എത്തി.
നാനാകോടിഗണോപേതോ ഏഹി ലുബ്ധകബംധുയുക് । സര്വം ത്വയോക്തം ച തഥാ സഭാര്യോ ജ്ഞാതിബംധുയുക്
നാനാവിധ സംഘങ്ങളോടും കൂടെ, "വേട്ടക്കാരാ, ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം വാ; നീ പറഞ്ഞതെല്ലാം, ഭാര്യയും ബന്ധുക്കളുമൊത്ത് നിനക്കു ലഭിക്കും," എന്നു പറഞ്ഞു.
ആരുഹ്യേദം വിമാനം ച ശിവം ഗച്ഛ ശിവം തു വഃ । അഥ തദ്വചനാത്പ്രാപ്തഃ ശിവലോകം വിമാനഗഃ
"ഈ ദിവ്യവിമാനത്തില് കയറി ശിവനോടൊപ്പം പോകൂ; ശിവന് നിനക്കു തന്നെ ആണ്." അവര് പറഞ്ഞതനുസരിച്ച്, അവന് വിമാനത്തില് കയറി ശിവലോകത്തെത്തിച്ചു.
വസിഷ്ഠ ഉവാച- ദൃഷ്ടവാനസി സര്വം ത്വമീശപൂജാം സമാചര । വിമുക്തപാപബംധസ്ത്വം ശിവലോകം ഗമിഷ്യസി
വസിഷ്ഠന് പറഞ്ഞു: "നീ എല്ലാം കണ്ടു, ഈശ്വരനാരാധനയും നടത്തി; പാപബന്ധങ്ങളില് നിന്ന് മോചിതനായി, നീ ശിവലോകത്തേക്കു പോകും."
യദി രാജ്യം ത്വയാ പ്രാര്ഥ്യം മാര്ജയേശാം ഗണം നൃപ । ഗോമയോദകലേപം ച നിത്യമേവ സമാചര
"രാജാവേ, നിനക്ക് രാജ്യം ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കില് ഈശ്വരന്റെ അനുചരന്മാരെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കണം, പശുവിന്റെ ചാണകം വെള്ളം ചേര്ത്ത് ശുദ്ധീകരണം ചെയ്യണം."
ഏതാവതാ ഭൂമിരാജ്യം ധ്രുവം തവ ഭവിഷ്യതി । യാവദായുശ്ച തേ രാജ്യമംതേ ശിവപദം ഭവേത്
"ഇങ്ങനെ ചെയ്താല് ഭൂമിയില് രാജ്യം ഉറപ്പായും നിനക്കു കിട്ടും; ആയുസ്സുള്ളവരെ നീ ഭരണചെയ്യും, അവസാനം ശിവപദം പ്രാപിക്കും."
നൈതസ്മിംസ്തു ഭവേദ്രാജ്യസംസിദ്ധിരനുമൃത്യുതഃ । അതോ ദേഹാംതരം പ്രാപ്യ ശിവസേവാപ്രഭാവതഃ
"ഈ ജന്മത്തില് മരണത്തിനു ശേഷം രാജ്യം പൂര്ണമായി ലഭിക്കില്ല; അതിനാല് മറ്റൊരു ശരീരം ലഭിച്ച ശേഷം, ശിവസേവയുടെ ഫലമായി—"
ഭവിഷ്യതി ച തേ രാജ്യം ശിവഭക്തിഃ സ്ഥിരാ തഥാ । ശംഭുരുവാച- അഥ കൃത്വാ തഥാ പൂജാം മൃതഃ സ്വര്ഗം ഗതസ്തതഃ
നിന്റെ രാജ്യം നിലനിൽക്കും, ശിവഭക്തിയും ഉറപ്പായിരിക്കും. ശംഭു പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ പൂജ നടത്തി, അവൻ മരിച്ച് സ്വർഗത്തിൽ എത്തി.
രാജജന്മപുനഃ പ്രാപ്യ രാജ്യം ചക്രേ ശിവേരതഃ । കദാചിദഥ ദേവസ്യ ഗൃഹമഭ്യഗമന്നൃപഃ
അവൻ വീണ്ടും രാജാവായി ജനിച്ച്, ശിവഭക്തിയിൽ ആനന്ദിച്ച് രാജ്യം ഭരിച്ചു. ഒരിക്കൽ രാജാവ് ദേവന്റെ ആലയം സന്ദർശിച്ചു.
നാനാദീപസമോപേതം മണിഭിര്നാഗരാഡിവ । ഭടാനാമഥ സംമര്ദ ഏകോ ദീപോ പതന്നൃപേ
അവിടം പലവിധ വിളക്കുകളും രത്നങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, അതു പാമ്പുരാജാവിന്റെ കൊട്ടാരത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഭടന്മാരുടെ തിരക്കിൽ ഒരു വിളക്ക് രാജാവിന്മേൽ വീണു.
തദാസൌ കുപിതോ രാജാ ദീപമാദായ സത്വരമ് । ദേവാലയപുരേ രമ്യേ ന്യക്ഷിപത്കോപസംയുതഃ
അപ്പോൾ രാജാവ് കോപത്തോടെ അതിവേഗം ആ വിളക്ക് എടുത്തു, രോഷത്തോടെ ആ മനോഹരമായ ദേവാലയത്തിൽ എറിഞ്ഞു.
ദഗ്ധം ദേവഗൃഹം തേന ഏനശ്ച സമപദ്യത । അഥ തേന പുനസ്തത്ര ദഗ്ധം വേശ്മഗൃഹാദികമ്
അത് കൊണ്ട് ദേവാലയം കത്തിപ്പോയി, അവൻ പാപം നേടി. പിന്നെ അവിടെ വസതികളും വീടുകളും അവൻ വീണ്ടും കത്തിച്ചു.
നിര്മാപയാമാസ നൃപോ മഹേശാനമഥായജത് । അഥ മൃത്യുദിനേ പ്രാപ്തേ രാജാരാധിതശംകരഃ
രാജാവ് ദേവാലയം പുനർനിർമ്മിച്ച് മഹേശനെ ആരാധിച്ചു. മരണദിവസം എത്തിയപ്പോൾ രാജാവ് ശംകരനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.
ഭസ്മസ്നായീ ഭസ്മശായീ ജപന്രുദ്രം മമാര ഹ । ശിവലോകം ഗതഃ സോയം വീരഭദ്രേണ ഭാഷിതഃ
അവൻ വിഭൂതി ഇടിച്ച്, വിഭൂതിയിൽ കിടന്ന്, രുദ്രമന്ത്രം ജപിച്ച് മരിച്ചു. ശിവലോകത്തിൽ എത്തി, അവിടെ വീരഭദ്രൻ അവനോട് പറഞ്ഞു.
ഭവ ത്വം ഗണശാര്ദൂലോ മമവൈ പരിചാരകഃ । ശാങ്കരാന്മമ നിര്ദേശാദാനയസ്വ മമാംതികമ്
നീ എന്റെ പ്രധാനഗണനായ് എന്നെ സേവിക്കണം. ശംകരഭക്തരെ എന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരണം.
ശിരോഹീനോ ഭവാംശ്ചാപി ജ്വാലാവക്ത്രോ ഭവിഷ്യതി । സതൂവാച മഹാത്മാനം വീരഭദ്രം ഗണേശ്വരമ്
നിനക്ക് തല ഇല്ലാതെയും ജ്വാലാമുഖവുമായിരിക്കും. പിന്നെ അവൻ മഹാത്മാവായ വീരഭദ്രൻ, ഗണാധിപതിയെ ചോദിച്ചു.
ചക്ഷുഃ ശ്രോത്രം തഥാ ജിഹ്വാ നാസികാസ്യം ശിരോഗണഃ । ഏതൈര്വിനാ വ്യവഹൃതിഃ കഥം മേ സംഭവിഷ്യതി
കണ്ണ്, ചെവി, നാവ്, മൂക്ക്, വായ്, തല — ഇവ ഇല്ലാതെ ഞാൻ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കും?
അഭാവേ ശിരസഃ കിം വാ മയാ പാപം കൃതം വിഭോ । വീരഭദ്ര ഉവാച- ത്വയൈവ സ്വീകൃതാ പൂര്വം ദേവീ പരമസുംദരീ
എനിക്ക് തല ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്ത് പാപം ചെയ്തു, പ്രഭോ? വീരഭദ്രൻ പറഞ്ഞു: നീ തന്നെയാണ് ഒരിക്കൽ അത്യന്തം സുന്ദരിയായ ദേവിയെ സ്വീകരിച്ചത്.
മഹേശഭവനം നിത്യം ചാര്തുവര്ണകരംഗകൈഃ । സ്വസ്തികം സര്വതോഭദ്രം നംദ്യാവര്താദികം ശുഭമ്
നീ എപ്പോഴും മഹേശന്റെ ഭവനം നിറംപൂശിയ കൈകളാൽ, സ്വസ്തികം, സർവ്വഭദ്രം, നന്ദ്യാവർത്തം പോലെയുള്ള ശുഭചിഹ്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
പദ്മമുത്പലമാംദോല പാദോ വ്യജന ചാമരേ । ത്രിശൂലം ശംഖചക്രേ ച ഗദാധനുരഥൈവ ച
താമര, നീലത്താമര, ഊഞ്ഞാൽ, പാദം, വിസിരി, ചാമരം, ത്രിശൂലം, ശംഖ്, ചക്രം, ഗദ, വില്ല്, രഥം എന്നിവയും.
ത്രിശൂലം ഡമരുംഖഡ്ഗം വൃഷം ഭൃംഗിരിടിം ശിവമ് । തഥാഷ്ടപത്രം കമലമന്യദ്യംത്രാദികം തഥാ
ത്രിശൂലം, ഡമരു, വാൾ, കാള, തേൻപടക്കം, ശിവൻ, എട്ടു ദളമുള്ള താമര, മറ്റു യന്ത്രങ്ങൾ എന്നിവയും.
കല്പയംതീ പ്രതിദിനം സേവതേ വൃഷഭധ്വജമ് । കദാചിദഥ സാ വേശ്യാ ദേവസദ്മന്യുപസ്ഥിതാ
അവൾ ഇവയെ ദിവസേന നിർമ്മിച്ച് വൃഷഭധ്വജനെ സേവിച്ചു. ഒരിക്കൽ ആ വേശ്യ ദേവസദനത്തിൽ എത്തി.
രാജ്ഞഃ കാരാംകികഃ കശ്ചിദ്ദേവവേശ്മ സമാവിശത് । അഥ താം ദൃഷ്ടവാംസ്തത്ര സ ഇദം വാക്യമുക്തവാന്
ഒരു തടവു ചിഹ്നമുള്ള പുരുഷൻ ദേവാലയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ അവളെ കണ്ടു അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കാരാങ്കിക ഉവാച- ഏകാംതസംസ്ഥിതാ വേശ്യാ യുവാഹം സ്ഥവിരശ്ച ന । സ്ഥവിരം വ്യാധിതം ഷംഢമശക്തം ധനവര്ജിതമ്
തടവു ചിഹ്നമുള്ളവൻ പറഞ്ഞു: വേശ്യ ഒരാളാണ്, ഞാൻ യുവാവാണ്, വൃദ്ധൻ അല്ല; വൃദ്ധൻ, രോഗി, ശക്തിയില്ലാത്തവൻ, ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിയുന്നവൻ—
അദീര്ഘമേഹനം ദീനം പുരുഷം യോഷിദുത്സൃജേത് । അശ്മശ്രുലം മലച്ഛന്നം ജഡം ദുര്ഗംധിദൂഷിതമ്
ചെറുതായി മൂത്രിക്കുന്ന, ദുർബലനായ, സ്ത്രീ ഉപേക്ഷിച്ച പുരുഷൻ; കല്ലുപോലെയുള്ള മുടിയുള്ള, മലത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട, മന്ദബുദ്ധിയുള്ള, ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞവൻ.
സ്വല്പമവ്യസനം നാരീ ദൂരതഃ പരിവര്ജ്ജയേത് । തസ്മാന്മേ ദീയതാം വേശ്യേ മൈഥുനം ജീവയാശു മാമ്
സ്ത്രീകൾക്ക് ഒരു ചെറിയ ദുരന്തം പോലും ദൂരത്തുനിന്ന് ഒഴിവാക്കണം. അതിനാൽ ദയവായി ആ വേശ്യയുമായി എന്നെ ഒന്നിപ്പിച്ച് എനിക്ക് ജീവൻ തിരിച്ചു തരിക.
വേശ്യോവാച- നിയതഃ സര്വജാതീനാമിഹാമുത്ര സുഖപ്രദഃ । പാതിവ്രത്യം പരോ ധര്മ്മഃ സ്ത്രീണാമിതി ഹി ശുശ്രുമ
വേശ്യ പറഞ്ഞു: സ്ത്രീകൾക്ക് ഭർത്താവിനോടുള്ള വിശുദ്ധി ഏറ്റവും വലിയ ധർമ്മമാണെന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതു എല്ലാം ജാതിക്കാര്ക്കും ഈ ലോകത്തും മറ്റലോകത്തും സുഖം നൽകുന്നു.
യദധീനാ യദാ വേശ്യാ തദാ നാന്യേന സംഗതാ । പതിവ്രതേതി വിഖ്യാതാ തസ്മാത്തം പരിപാലയേത്
വേശ്യ ഒരാളുടെ അധികാരത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ, അവൾ മറ്റൊരാളുമായി ചേർന്നിരിയ്ക്കില്ല. അങ്ങനെ അവൾ വിശുദ്ധയായി പ്രശസ്തയാകുന്നു. അതിനാൽ ആ വിശുദ്ധി അവൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം.
കാരാംകിക ഉവാച- യദി ചൈവം മൃതിഃ ശീഘ്രം ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ । അഥ രാജാംതികം ഗത്വാ രാജാനമിദമുക്തവാന്
കാരാങ്കികൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ, മരണo ഉടൻ വരും എന്ന് സംശയമില്ല. പിന്നെ രാജാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ ചെന്നു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.