വീരഭദ്രസ്തതോ ദൃഷ്ട്വാ വാനരര്ഷിസുരാദനമ് । പംചാശദ്യോജനശിലാം കരേണാദായ തം രുഷാ
വാനരന്മാരെയും മുനിമാരെയും ദേവന്മാരെയും വിഴുങ്ങുന്നത് വീരഭദ്രൻ കണ്ടപ്പോൾ, കോപത്തോടെ അമ്പത് യോജന വീതിയുള്ള ഒരു പാറ കൈയിൽ എടുത്തു.
നിജഘാന ശിരോമധ്യേ മധ്യമം പതിതം ശിരഃ । തത ആദായ ശൈലസ്യ ശൃംഗം തച്ഛതയോജനമ്
അവൻ രാക്ഷസന്റെ തലകളുടെ മധ്യഭാഗത്ത് അതു കൊണ്ട് അടിച്ചു; മധ്യത്തല താഴെ വീണു. പിന്നെ നൂറ് യോജന ഉയരമുള്ള ഒരു പർവതശിഖരം എടുത്തു.
സ്ഥാപയിത്വാ ദൃഢതരം രാക്ഷസേംദ്രം തഥാഹരത് । രാക്ഷസോഽഥ ബഭാഷേ തം വീരഭദ്രം ത്രിലോചനമ്
രാക്ഷസരാജാവിനെ ഉറപ്പിച്ച് അവന് കൊണ്ടുപോയി. അപ്പോള് ആ രാക്ഷസന് മൂന്നു കണ്ണുള്ള വീരഭദ്രനോടു പറഞ്ഞു.
മമ ബാഹുബലം പശ്യ വീക്ഷിതം ത്വദ്ബലം മയാ । അസിദ്വയം തൈലധൌതം പംചാശദ്യോജനോന്നതമ്
എന്റെ കൈവലത്തെ ശക്തി നീ കാണു; നിന്റെ ശക്തി ഞാന് നോക്കി. ഇതാ, എണ്ണയിട്ട് മിനുക്കിയ രണ്ടു വാളുകള്, അമ്പത് യോജന ഉയരമുള്ളവ.
ഏകയോജനവിസ്താരം സുദൃഢം ലക്ഷണാന്വിതമ് । ഏകം ഗൃഹാണാഭിമതം വിശിഷ്ടം തന്മമപ്രിയമ്
ഓരോ വാളും ഒരു യോജന വീതിയുള്ളതും, വളരെ കരുത്തും, നല്ല ലക്ഷണങ്ങളുമുള്ളതുമാണ്. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് തിരഞ്ഞെടുക്കു; നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് നിന്റെതായിരിക്കും.
വീരഭദ്രസ്തഥേത്യുക്ത്വാ ഗൃഹീത്വാസിം മഹാബലഃ । കരേണാചാലയത്തീക്ഷ്ണം ക്ഷ്വേലീം ചക്രേ തതഃ ക്രുധാ
വീരഭദ്രന് 'ശരി' എന്നു പറഞ്ഞു, വലിയ ശക്തിയോടെ വാള് എടുത്തു, കയ്യില് കത്തിയ വാള് വീശി കോപത്തോടെ ഗര്ജിച്ചു.
ഗൃഹീതാസിസ്തഥാ ക്ഷ്വേലദ്യം ചക്രേ രാക്ഷസപുംഗവഃ । വീരഭദ്രം സമഭ്യേത്യ കംഠം പ്രതിസമര്പയത്
ആ രാക്ഷസശ്രേഷ്ഠനും അതുപോലെ വാള് പിടിച്ചു, ഉഗ്രമായി ഗര്ജിച്ചു, വീരഭദ്രനോട് അടുത്ത് വന്ന് വാള് അവന്റെ കഴുത്തില് അമര്ത്തി.
തദ്ഗാത്രം ഭിന്നമഭവച്ഛോണിതം നിര്ഗതം ബഹു । രാക്ഷസസ്ത്വേകഹസ്തേന പപൌ തച്ഛോണിതം തതഃ
അവന്റെ ശരീരം കുത്തേറ്റ്, ധാരാളം രക്തം പുറത്തു വന്നു. രാക്ഷസന് ഒരു കൈ കൊണ്ട് ആ രക്തം കുടിച്ചു.
വീരഭദ്രഃ കംഠദേശേ രാക്ഷസം പ്രാഹരദ്രുഷാ । ശിരോദ്വയം തഥാച്ഛിന്നം പതമാനം തതോഽഗ്രഹീത്
വീരഭദ്രന് കോപത്തോടെ രാക്ഷസനെ കഴുത്തില് അടിച്ചു, രണ്ടു തലയും വെട്ടി വീഴുമ്പോള് പിടിച്ചു.
ന്യഭക്ഷയദമേയാത്മാ സിംഹനാദം ചകാര ഹ । തേന നാദേന മഹതാ ക്ഷുബ്ധമാസീജ്ജഗത്ത്രയമ്
അവന് അവയെ തിന്നി, അതിരില്ലാത്ത ആത്മാവോടെ സിംഹംപോലെ ഗര്ജിച്ചു; ആ വലിയ ശബ്ദം മൂലം മൂന്നു ലോകവും നടുങ്ങി.
അന്യോന്യമസിഘാതേന ഭിന്നഗാത്രൌ വികസ്വരൌ । കിംശുകാവിവ ദൃശ്യേതേ പുഷ്പിതൌ രുധിരോക്ഷിതൌ
ഒരുവനൊരുവന് വാള്കൊണ്ട് അടിച്ച്, പരസ്പരം കുത്തേറ്റ ശരീരങ്ങള് രക്തത്തില് മുക്കി, പുഷ്പിച്ച കിംശുകവൃക്ഷങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങി.
വര്ഷമേകം തു സംയുധ്യ സാസീദേവാസുരൌ തദാ । അതഃപരം വര്ഷമേകം ഗദായുദ്ധമഭൂത്തയോഃ
അവര് ഒരു വര്ഷം വാളുകൊണ്ട് ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ചേര്ന്ന് യുദ്ധം ചെയ്തു; അതിനുശേഷം, മറ്റൊരു വര്ഷം ഗദയുധം നടത്തി.
അസിപുത്രികയാ പശ്ചാദ്വര്ഷമേകമഭൂദ്രണഃ । പുനര്ഗൃഹീത്വാസിയുഗം യുയുധാതേ പരസ്പരമ്
പിന്നീട് ഒരു വര്ഷം വാളിന്റെ സഹചാരികളുമായി യുദ്ധം നടത്തി; വീണ്ടും രണ്ടു വാള് എടുത്ത് പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്തു.
ശം ബ്രുവാണോ മഹാഖഡ്ഗം ദംഷ്ട്രാകാരോ ഗണേശ്വരഃ । സരോഷരക്തനയനശ്ചാലയിത്വാസിമഗ്രതഃ
വിജയം പ്രഖ്യാപിച്ച്, കുരിശ്ശും പല്ലുകളും ഉള്ള ഗണനാഥന്, കോപത്തില് ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ വാള് മുന്നില് വീശി.
തസ്യ കംഠവനം സര്വം ചിച്ഛേദ കദലദ്യം യഥാ । ശിരാംസി സര്വാണ്യാദായ ബഭക്ഷ ഭഗനേത്രഹാ
അവന് അവന്റെ മുഴുവന് കഴുത്ത് വാഴപ്പൊല പോലെ വെട്ടി, എല്ലാ തലകളും എടുത്ത് ഭഗന്റെ കണ്ണ് എടുത്തവന് അവയെ തിന്നു.
തസ്യ ഗാത്രം കരരുഹൈര്വിദാര്യാഹൃത്യ ദേവതാഃ । കപീംദ്രൌ ച തഥാ ചാന്യാ അദ്രാക്ഷീത്പരമേശ്വരീമ്
അവന്റെ ശരീരം നഖങ്ങള് കൊണ്ട് കീറി എടുത്ത് ദേവന്മാരും, കപിചക്രവര്ത്തിമാരായ വാലിയും സുഗ്രീവനും മറ്റുള്ളവരും പരമേശ്വരിയെ കണ്ടു.
ഏതദ്യുദ്ധം മഹാഘോരം നാരദോ വീക്ഷ്യ ചാഭ്യഗാത് । ബ്രഹ്മണേ വാസുദേവായ ശംകരായ വ്യജിജ്ഞപത്
ഈ ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നാരദന് കണ്ടു, ബ്രഹ്മാവിനോടും വാസുദേവനോടും ശങ്കരനോടും ചെന്നു വിവരം അറിയിച്ചു.
മുനയോ രക്ഷിതാ ദേവാ വാലിസുഗ്രീവ വാനരൌ । ഏതൌ സംജീവയാമാസ ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാത്മകഃ
മുനിമാരും ദേവന്മാരും വാലിയും സുഗ്രീവനും സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടു; ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ശിവനും അവരെ ജീവിപ്പിച്ചു.
രക്ഷസേ ശംഭുനാ ദത്തോ വരഃ പരമദാരുണഃ । ഹിരണ്യകശിപോരാജ്യേ ബലവാനേക രാക്ഷസഃ
ശംഭു ആ രാക്ഷസന് ഭയങ്കരമായൊരു വരം നല്കി; ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ രാജ്യത്ത് ആ രാക്ഷസന് വലിയ ശക്തിയുണ്ടായി.
ദേവൈഃ സാര്ദ്ധം തു യുയുധേ വര്ഷാണാം ശതമദ്ഭുതമ് । പലായിതാശ്ച ബഹുധാ മൃതാശ്ച ശതശോസുരാഃ
അവൻ ദേവന്മാരോടൊപ്പം നൂറുവർഷം അത്ഭുതകരമായി യുദ്ധം ചെയ്തു; അനേകം അസുരന്മാർ പലവിധത്തിൽ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു, നൂറുകണക്കിന് അസുരന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ശുക്രേണ രക്ഷിതഃ സോഽഥ ഗുരുണാചിംതയത്ത്വിദമ് । മൃതോഽസ്മി ശതശഃ ശുക്ര ജീവിതോഽസ്മി ത്വയൈവ ഹി
ശുക്രന്റെ സംരക്ഷണത്തിലും ഗുരുവിന്റെ കാവലിലും ഞാൻ ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചു: 'ശുക്ര, ഞാൻ നൂറുകണക്കിന് തവണ മരിച്ചുവെങ്കിലും, നീ തന്നെയാണ് എനിക്ക് വീണ്ടും ജീവൻ നൽകിയതെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു.'
അമൃത്യവേ ത്വമേതസ്മാദുദരസ്ഥമൃതായ ച । അന്യഥാ മരണം മഹ്യം ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ
നീ തന്നെയാണ് എനിക്ക് മരണമില്ലാതിരിക്കാൻ കാരണമായതും, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ജനിക്കാൻ ഇടയാക്കിയതും. ഇല്ലെങ്കിൽ, എനിക്ക് മരണം ഉറപ്പായിരുന്നേനെ.
ഗുരോ യമേന സാകം മേ യുദ്ധമാസീത്സുദാരുണമ് । മയാസൌ ഗ്രസിതോ യുദ്ധേ യമരാജഃ പ്രതാപവാന്
ഗുരുവേ, യമനോടൊപ്പം ഞാൻ അത്യന്തം ഭയാനകമായ ഒരു യുദ്ധം നടത്തി; ആ യുദ്ധത്തിൽ ഞാൻ യമരാജാവിനെ തന്നെ വിഴുങ്ങി.
മമോദരം പ്രവിശ്യാസൌ ബിഭേദ ച നനാദ ച । അഹം മൃതസ്തദാ ചാസം ത്വയാ സംജീവിതഃ പുനഃ
അവൻ എന്റെ വയറ്റിൽ കയറി, അതു കീറി, ഉച്ചത്തിൽ കത്തിച്ചു. അപ്പോൾ ഞാൻ മരിച്ചുപോയി; പക്ഷേ, നീ എന്നെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചു.
തസ്മാദുദരസംസ്ഥാനാം മരണായ തപേ തപഃ । ശുക്ര ഉവാച- ഏവമേതന്ന സംദേഹോ യഥാവത്ത്വം സമാചര
അതിനാൽ, വയറ്റിനുള്ളിൽ താമസിക്കുന്നവരുടെ നാശത്തിനായി ഞാൻ കഠിനതപസ്സ് ചെയ്യും.' ശുക്രൻ പറഞ്ഞു: 'അതെ, അതിൽ സംശയമില്ല; നീ ഇങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യുക.'
സ്യമംതപംചകം തീര്ഥം തത്ര ത്വം തപ്തുമര്ഹസി । രാക്ഷസ ഉവാച- തപേ മഹത്തപോ ഘോരം യന്ന ചീര്ണം സുരാസുരൈഃ
സ്യാമന്തപഞ്ചകം എന്ന തീർത്ഥത്തിൽ നീ തപസ്സ് ചെയ്യണം.' രാക്ഷസൻ പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാരോ അസുരന്മാരോ ഇതുവരെ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത അത്യന്തം ഭയാനകമായ ഒരു മഹാതപസ്സ് ഞാൻ ചെയ്യും.'
ഗുല്ഫപ്രദേശേ പാദാന്തേ ത്വയഃപാശൈഃ പ്രബധ്യ ച । അയഃസ്തംഭയുഗം കൃത്വാ അയഃപട്ടികയാന്വിതമ്
കാൽമുട്ടിനടുത്ത് ഇരുമ്പ് കെട്ടുകളാൽ കാലുകൾ ബന്ധിച്ച്, ഇരുമ്പ് തൂണുകൾ രണ്ടും ഇരുമ്പ് പട്ടയാൽ ബന്ധിപ്പിച്ചു,
പട്ടികായാം പാദബംധം കൃത്വാധഃ ശീര്ഷതാം തഥാ । വിവൃതാസ്യം തഥാ കല്പം കൃത്വാധോമുഖമുച്ചകൈഃ
അത് കൊണ്ട് കാലുകൾ കെട്ടി, തല താഴോട്ടു കെട്ടി, വായ് തുറന്ന്, ദീർഘകാലം അങ്ങനെ തൂങ്ങി നിൽക്കും.
സ്തംഭോത്തരേണ ജ്വാലായാം ചക്രികായാമിതസ്തതഃ । അധഃശിരാസ്തഥാ തിഷ്ഠന്നുന്മീല്യൈവ വിലോചനേ
തൂണുകൾക്കിടയിൽ, തീയുടെ അകത്തും ചുറ്റും ചക്രം തിരിയുന്നിടത്തും, തല താഴോട്ടും കണ്ണുകൾ തുറന്നും ഞാൻ നിൽക്കും.
ഏവം തപശ്ചരിഷ്യാമി വരദഃ കോപി മേ ഭവേത് । ബ്രഹ്മാ വാ വരദഃ സോഽസ്തു ശംകരോ വിഷ്ണുരേവ ച
ഇങ്ങനെ ഞാൻ തപസ്സ് ചെയ്യും; ആരെങ്കിലും എനിക്ക് വരം നൽകട്ടെ—ബ്രഹ്മാവായാലും ശംകരനോ വിഷ്ണുവോ ആയാലും.