ക്രൌംചീ കഥമഹം ബ്രൂഹി ശ്രോതുമിച്ഛാമി യത്നതഃ । കാഹം കുത്രസ്ഥിതാ ചാപി കഥമത്രാഗതാ സതീ
ക്രൗഞ്ചി, നീ ആരാണ്? എവിടെയാണ് താമസിക്കുന്നത്? എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ എത്തിയത്? ഇതെല്ലാം വിശദമായി ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
കാലൈഃ കിയദ്ഭിര്മത്പുണ്യം ക്ഷീണത്വം പ്രതിയാസ്യതി । ശച്യുവാച- പദ്മഗന്ധേ പുരാ ത്വം ഹി ക്രൌംചീ പക്ഷിസമുദ്ഭവാ
എന്റെ പുണ്യം എത്ര കാലം കഴിഞ്ഞാൽ തീരും? ശചി പറഞ്ഞു: മുമ്പ് നീ പട്മഗന്ധം ഉള്ള ഒരു പക്ഷിയായ ക്രൗഞ്ചിയായി ജനിച്ചിരുന്നു.
അമേധ്യമാമിഷം കീടാന്ഭക്ഷയംതീ ക്ഷിതൌ സ്ഥിതാ । ന്യഗ്രോധതരുരേകോഽസ്തി ഗങ്ഗാതീരേ മനോരമേ
നീ ഭൂമിയിൽ താമസിച്ചപ്പോൾ അശുദ്ധമായ മാംസം, കീടങ്ങൾ എന്നിവ കഴിച്ചിരുന്നു. ഗംഗയുടെ മനോഹര തീരത്ത് ഒരു വലിയ ആൽമരം മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.
തത്ര നീഡം വിനിര്മായ ഭവത്യാ വസതിഃ കൃതാ । ഏകദാ കൃഷ്ണസര്പേണ തസ്മിന്ന്യഗ്രോധപാദപേ
അവിടെ നീ കൂടു പണിതു താമസിച്ചു. ഒരു ദിവസം കറുത്ത പാമ്പ് ആ ആൽമരത്തിൽ കയറി വന്നു.
നീഡം പ്രവിശ്യ ദഷ്ടാ ത്വം സഹസാ പംചതാം ഗതാ । ക്രവ്യാണി തവ സര്വാണി സ സര്പോ ഭക്ഷയത്ക്രുധാ
പാമ്പ് കൂടിനുള്ളിൽ കയറി നിന്നെ കടിച്ചു; ഉടനെ നീ മരിച്ചു. ആ പാമ്പ് കോപത്തോടെ നിന്റെ മുഴുവൻ മാംസവും തിന്നു.
സ്ഥിതാനി തത്രൈവാസ്ഥീനി നിര്മാംസാനി വരാനനേ । കദാചിത്പവനൈര്ഭദ്രേ മഹദ്ഭിഃ സ ച പാതിതഃ
നിന്റെ എല്ലുകൾ അവിടെ തന്നെ മാംസം ഇല്ലാതെ ശേഷിച്ചു. ഒരിക്കൽ വലിയ കാറ്റ് വീശി ആ പാമ്പിനെയും താഴെ വീഴ്ത്തി.
ഭഗ്നഃ പപാത ഗങ്ഗായാം സമൂലോഽപി വരാംഗനേ । ഗങ്ഗായാം പതിതേ തസ്മിന്ന്യഗ്രോധേ ധരണീരുഹേ
ആ ആൽമരം വേരോടെ ഒടിഞ്ഞു ഗംഗയിലേക്കു വീണു, മനോഹരിയായവളേ. ആ ആൽമരം ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഗംഗയിലേക്കു വീണപ്പോൾ—
ഗങ്ഗാജലൈഃ പ്ലാവിതാനി താന്യസ്ഥീനി തവോത്തമേ । യാവദസ്ഥീനി ഗങ്ഗായാം താവത്തിഷ്ഠംതി താനി ച
നിന്റെ ഉത്തമമായ എല്ലുകൾ ഗംഗയുടെ വെള്ളത്തിൽ കഴുകപ്പെട്ടു. നിന്റെ എല്ലുകൾ ഗംഗയിൽ ഉണ്ടാക zolang അവിടെ തന്നെ അവ നിലനിൽക്കും.
താവത്ത്വം സ്വാമിസുഭഗാ ഭവിഷ്യസി സദൈവ ഹി । ഇതി തേ കഥിതം സര്വം പദ്മഗംധേ മയാധുനാ
അത്രയും കാലം നീ എപ്പോഴും നിന്റെ ഭർത്താവിന് പ്രിയങ്കരിയായിരിക്കും. ഇതാ, പട്മഗന്ധേ, ഞാൻ നിന്നെക്കുറിച്ച് എല്ലാം പറഞ്ഞു.
യേന പുണ്യപ്രഭാവേണ ശക്രോഽപി വശഗസ്തവ । ധന്യാ തു ജാഹ്നവീ ദേവീ ക്രൌംചീ യസ്യാഃ പ്രസാദതഃ
നിന്റെ പുണ്യശക്തിയാൽ പോലും ഇന്ദ്രൻ നിന്റെ വശത്താണ്. ഗംഗാദേവി ഭാഗ്യശാലിയാണ്, ക്രൗഞ്ചി, അവളുടെ കൃപയാൽ—
ത്വമസ്പൃശ്യാസി ചാണ്ഡാലൈരംകേസ്വപിഷി വജ്രിണഃ । തേനാപമാനിതാ സാധ്വീ ശക്രേണാപി പുലോമജാ
നീ ചണ്ഡാളന്മാരാൽ പോലും സ്പർശിക്കപ്പെടുന്നില്ല, ഇന്ദ്രന്റെ കൂട്ടത്തിൽ പോലും. അതുപോലെ തന്നെ, പുലോമജയായ സതിയും ഇന്ദ്രനാൽ അപമാനിക്കപ്പെട്ടു.
പരിമ്ലാനമുഖാംഭോജാ സാ ജഗാമ യഥാഗതാ । ശക്രാംക ഏവ സാ തസ്ഥൌ പദ്മഗന്ധാ വരാംഗനാ
അവളുടെ താമരപോലുള്ള മുഖം മങ്ങിപ്പോയി, അവൾ വന്ന വഴിയേ മടങ്ങി. പട്മഗന്ധാ, മനോഹരിയായവൾ, ഇന്ദ്രന്റെ ലോകത്ത് തന്നെ തുടരുന്നു.
തദ്വാക്യം ഹൃദയേ തസ്യാ ജാഗരൂകമിവസ്ഥിതമ് । അഥൈകദാ സുരാധീശഃ സുപ്രീതസ്തദ്ഗുണൈര്ദ്വിജ
അവൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ എപ്പോഴും ഉണർന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ നിലനിന്നു. പിന്നെ ഒരിക്കൽ, അവളുടെ ഗുണങ്ങളിൽ സന്തോഷിച്ച ദേവാധിപൻ—
വരം വരയ സുശ്രോണി സ്വയം താമിത്യുവാച ഹ । പദ്മഗംധോവാച । ത്വം സര്വദേവതാധീശോ നാരീകോടിപതിസ്ഥതാ
‘നീ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ, മനോഹരമായ നടിയേ’ എന്നു പറഞ്ഞു. പട്മഗന്ധാ പറഞ്ഞു: ‘നീ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും അധിപൻ, അനേകം സ്ത്രീകളുടെ ഭർത്താവ്—’
തഥാപ്യസി മമാധീനഃ സ്വാമിന്കിമപരൈര്വരൈഃ । തഥാപി ത്വം വരം ദിത്സുര്യദാ നൂനം സുരോത്തമ
എന്നിരുന്നാലും, സ്വാമി, നീ എന്റെ വശത്താണ്; മറ്റെന്തിനാണ് വേറെ വരങ്ങൾ? എന്നിരുന്നാലും, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നീ ഒരു വരം നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ—
കര്മണാ മനസാ വാചാ പ്രതിജ്ഞാം കുരു മത്പുരഃ । ഇംദ്ര ഉവാച- ജീവിതം ച ധനം ചൈവ രാജ്യം ചൈവ പരിച്ഛദമ്
കൃത്യത്തിൽ, മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ എന്നെ മുന്നിൽ വച്ച് വാഗ്ദാനം ചെയ്യൂ. ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: ജീവൻ, ധനം, രാജ്യം, അനുചരന്മാർ—
ആജ്ഞാപയ കിമേതദ്വൈ തുഭ്യം ദാസ്യാമി സുംദരി । സത്യം സത്യം പുനഃ സത്യം സംദേഹോ നാത്ര വിദ്യതേ
എന്താണ് വേണ്ടത്, മനോഹരിയായവളേ, പറയൂ; ഞാൻ അതെല്ലാം നിനക്ക് നൽകാം. സത്യമാണ്, സത്യമാണ്, വീണ്ടും സത്യമാണ്; ഇതിൽ ഒരു സംശയവും ഇല്ല.
യദീച്ഛസി മൃഗീനേത്രേ തത്തേ ദാസ്യാമ്യഹം ധ്രുവമ് । പദ്മഗംധോവാച- നൂനമേവ പ്രസന്നോഽസി യദി ത്വം ത്രിദശേശ്വര
എന്ത് ആഗ്രഹം ഉണ്ടോ, മൃഗനയനിയായവളേ, ഞാൻ അതു തീർച്ചയായും നിനക്ക് നൽകാം. പട്മഗന്ധാ പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരുടെ അധിപതിയായ നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ സന്തോഷവാനാണെങ്കിൽ—
ജന്മ മേ ഹസ്തിയോനൌ ച ഭൂയോ ദേഹീതി മേ വരമ് । ഇംദ്ര ഉവാച- കൃതപ്രതിജ്ഞഃ സുശ്രോണി വരം തേഽഹം ദദാമി വൈ
എന്റെ പിറവി വീണ്ടും ആനയുടെ ഗർഭത്തിൽ ഉണ്ടാകട്ടെ; ഈ വരം വീണ്ടും ദയവായി തരിക. ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, മനോഹരമായ കമർ ഉള്ളവളേ, ഈ വരം ഞാൻ നിനക്കു തീർച്ചയായും നൽകുന്നു.
കിംതു ദുഃഖാനി യാതാനി ബഹൂനി ഹൃദയേ മമ । ത്വാമദൃഷ്ട്വാ വരാരോഹേ പ്രീതിര്ന പ്രാപ്യതേ ക്ഷണമ്
എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അനേകം ദു:ഖങ്ങൾ കടന്നുപോയിട്ടുണ്ട്; മനോഹരിയായവളേ, നിന്നെ കാണാതെ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നില്ല.
കഥം തേ ചിരവിച്ഛേദം സോഢും ശക്നോമി ദുഃസഹമ് । യദാ മയ്യനുകംപാസ്തി തവ പീനപയോധരേ
നിന്നിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെ ദീർഘമായ വേർപാട് എങ്ങനെ സഹിക്കാനാകും? അത്രയും സഹിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണത്. നീ, പുഷ്ടമായ മുലകളുള്ളവളേ, എനിക്ക് കരുണ കാണിച്ചാൽ—
തദാ കിയദ്ദിനം തിഷ്ഠ മയാ സഹ വരാങ്ഗനേ । തതോ ദേവാധിരാജസ്യ വദംതീ ബഹുസംപദമ്
അപ്പോൾ, മനോഹരമായ ശരീരമുള്ളവളേ, കുറച്ചു ദിവസം എന്നോടൊപ്പം ഇരിക്കൂ; അതിനുശേഷം ദേവാധിപൻ്റെ മഹത്തായ ഐശ്വര്യത്തെപ്പറ്റി പറയൂ.
വര്ഷാണാമയുതം തസ്ഥൌ സാ ദേവനിലയേ സതീ । പദ്മഗന്ധോവാച- ആജ്ഞാം ദേഹി സുരാധീശ സാധിതും സുമനോരഥമ്
അവൾ പതിനായിരം വർഷം ദേവലോകത്തിൽ താമസിച്ചു. പദ്മഗന്ധ പറഞ്ഞു: ദേവാധിപനേ, എന്റെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാൻ അനുമതി തരിക.
വ്രജാമ്യഹം കര്മഭൂമിം വംദേ പാദദ്വയം തവ । ഇന്ദ്ര ഉവാച- ത്വത്പ്രേമസിംധുമാനേന മയാ ചന്ദ്രനിഭാനനേ
ഞാൻ കർമ്മഭൂമിയിലേക്ക് പോകുന്നു; നിന്റെ രണ്ട് പാദങ്ങൾക്കു ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു. ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: നീ എന്നോടുള്ള സ്നേഹസാഗരത്തിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടാണ്, ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖമുള്ളവളേ—
സ്ഥിത്വാ കതിദിനം പശ്ചാദ്ഗമിഷ്യസി യഥാസുഖമ് । തതസ്തുകൌതുകാഗാരേ തേന സാര്ദ്ധമഹര്നിശമ്
കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്, നീ എങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ അതുപോലെ പോകാം. അതിനുശേഷം, വിനോദഭവനത്തിൽ അവനോടൊപ്പം, പകലും രാത്രിയും—
ക്രീഡംതീ പദ്മഗംധാ സാ തസ്ഥൌ വര്ഷായുതത്രയമ് । സുരാധീശം തതഃ സേതി തദാ പ്രാഹ മുദാന്വിതാ
പദ്മഗന്ധ അവിടെ കളിച്ചു, അവൾ മൂന്നു പതിനായിരം വർഷം അവിടെ താമസിച്ചു. പിന്നെ, അവൾ സന്തോഷത്തോടെ ദേവാധിപനോട് പറഞ്ഞു.
ആദേശം കുരു ഗച്ഛാമി പൃഥിവീം പ്രതി സംപ്രതി । ഇംദ്ര ഉവാച- ജാഡ്യം ജഹീഹി സുശ്രോണി തിഷ്ഠാത്രൈവ മയാ സഹ
ആജ്ഞ നൽകൂ; ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഭൂമിയിലേക്കു പോകുന്നു. ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: മന്ദത്വം ഉപേക്ഷിക്കൂ, മനോഹരമായ കമർ ഉള്ളവളേ, ഇവിടെ എന്നോടൊപ്പം ഇരിക്കൂ.
ത്വാം ത്യക്തും ന ഹി ശക്നോമി പ്രാണേഭ്യോഽപി ഗരീയസീമ് । പദ്മഗന്ധോവാച- പുണ്യക്ഷയേ സുരാധീശ യദാ യാസ്യാമ്യഹം ഭുവി
നിനക്കു വിടപറയാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല, നീ എനിക്ക് പ്രാണത്തേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്. പദ്മഗന്ധ പറഞ്ഞു: ദേവാധിപനേ, എന്റെ പുണ്യം തീർന്നാൽ ഞാൻ ഭൂമിയിലേക്ക് പോകും.
തദാ ചിരം തേ വിച്ഛേദോ ഭവിഷ്യതി മയാ സഹ । യദ്വിച്ഛേദേ മയാ നാഥ പുനര്ഗംതും ഭുവം പ്രതി
അപ്പോൾ, നീ എന്നിൽ നിന്ന് ദീർഘകാലം വേർപെടേണ്ടി വരും; വേർപാടായാൽ, പ്രഭുവേ, ഞാൻ വീണ്ടും ഭൂമിയിലേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഇച്ഛാമ്യഹം പുനര്ദ്യൌശ്ച പുണ്യോപാര്ജനഹേതവേ । കര്മഭൂമിമഹം ഗത്വാ യേനോപായേന വാസവ
പുണ്യം സമ്പാദിക്കാൻ ഞാൻ വീണ്ടും സ്വർഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; കർമ്മഭൂമിയിൽ പോയി, എങ്ങനെയായാലും, വാസവനേ—