ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു പൌലോമീ വരസുന്ദരീ । ഭൂഷണൈര്ഭൂഷിതാ സര്വൈഃ സ്വയം തദ്ഗൃഹമായയൌ
അത് തന്നെയായപ്പോൾ, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, അത്യന്തം സുന്ദരിയായ പൗലോമി സ്വയം ആ വീട്ടിലേക്ക് എത്തി.
ദൃഷ്ട്വാ തഥാവിധം ശക്രം സര്വദേവാധിപം പ്രഭുമ് । ഭൃശം ചുകോപ പൌലോമീ പ്രാഹേതി ച സുലക്ഷണാ
അങ്ങനെ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും അധിപനായ ഇന്ദ്രനെ കണ്ടപ്പോൾ, പൗലോമിക്ക് വളരെ കോപം വന്നു; സുലക്ഷണയായ അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ശച്യുവാച- ദേവ കിം കുരുഷേ കാംത ത്വം സമസ്തസുരാധിപ । മമ ദാസീസ്വരൂപായൈ ദദാസി സ്വര്ണവീടികാമ്
ശചി പറഞ്ഞു: ദേവാ, എന്റെ പ്രിയനേ, നീ എല്ലാദേവന്മാരുടെയും അധിപനല്ലേ? എങ്കിലും, എന്റെ ദാസിയായ സ്ത്രീക്ക് നീ പൊന്നിന്റെ വീറ്റിക നൽകുന്നതെന്തിന്?
സ്പൃശംതി ത്രിദശാഃ സര്വേ ശിരസാ ചരണൌ തവ । ത്വം കഥം പദ്മഗന്ധായാ ദാസ്യാഃ പാദതലേ പ്രഭോഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെ ദേവന്മാരെല്ലാവരും തലകുനിച്ച് നിന്റെ കാലുകൾ സ്പർശിക്കുന്നു. എങ്കിൽ, പ്രഭുവേ, നീ എങ്ങനെ പദ്മഗന്ധയെന്ന ദാസിയുടെ കാലുകൾ സ്പർശിക്കുന്നു?
യാചിതശ്ച സുഗന്ധിത്വാദ്ഭൃംഗഃ സ്യാനചതദ്യശഃ । സുംദരീ കോടിഭര്ത്താ ത്വം സമസ്തരസവിത്പ്രഭോ
ഒരു തേൻചിതൽ പോലും സുഗന്ധം വേണമെന്നാൽ അതിന്റെ പ്രശസ്തി നഷ്ടപ്പെടും; നീയോ, അനവധി സുന്ദരിമാരുടെ ഭർത്താവും എല്ലാപ്രഭയുടെയും അധിപനുമാണ്, പ്രഭുവേ—
കഥമേവംവിധം കര്മ കരോഷ്യത്യംതകുത്സിതമ് । നിര്ഗുണേ പദ്മഗന്ധേഹേ ദാസിദൂരം പരിവ്രജ
ഇങ്ങനെ വളരെ നിന്ദ്യമായ ഒരു പ്രവൃത്തി നീ എങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു? ഗുണമൊന്നുമില്ലാത്ത പദ്മഗന്ധയെ ദൂരത്തേക്ക് വിട്ട് പോവുക.
ത്വമീശ്വരീ ച പര്യംകേ ശക്രഃ പാദതലേ തവ । വ്യാസ ഉവാച- തയാ നിര്ഭര്ത്സിതാ സാധ്വീ പൌലോമ്യാ ബഹുധാ തതഃ
നീ രാജ്ഞിയായി കിടക്കയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ശക്രൻ നിന്റെ കാലുകളിൽ ഇരിക്കുന്നു. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, പൗലോമി എന്ന സദ്വൃതയുള്ള സ്ത്രീ അവളെ പലവിധത്തിൽ കുറ്റപ്പെടുത്തി.
ഉവാച പദ്മഗന്ധാ സാ ക്രോധാദിതി വരാംഗനാ । പദ്മഗംധോവാച- ഗുണം ച മമ ദോഷം ച സ്വയം സ്വാമ്യേവ വേത്തി വൈ
പദ്മഗന്ധ ആ സുന്ദരി കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: എന്റെ ഗുണവും ദോഷവും എന്റെ പ്രഭു തന്നെയാണ് അറിയുന്നത്.
കേനാധികാരേണാഗത്യ ത്വം മാം നിംദസി നിര്ഗുണേ । അന്യേ നേത്രദ്വയേനാപി പശ്യംതി ഗുണദോഷകൌ
എന്ത് അധികാരത്തോടെ നീ ഇവിടെ വന്ന് ഗുണമില്ലാത്ത എന്നെ നിന്ദിക്കുന്നു? മറ്റുള്ളവർക്ക് രണ്ടു കണ്ണുകളുണ്ടെങ്കിലും അവർ ഗുണവും ദോഷവും കാണുന്നു.
സഹസ്രനേത്രൈരപ്യേഷ ന പശ്യേത്കിം ദുരാശയേ । യഥാ ദോഷോ ഹി ലോകാനാം പ്രചരേന്ന ഗുണം തഥാ
ആശയില്ലാത്തവനാകുമ്പോൾ ആയിരം കണ്ണുകളുണ്ടെങ്കിലും കാണാൻ കഴിയില്ല; ലോകത്തിലെ ദോഷങ്ങൾ എളുപ്പം പരക്കും, ഗുണങ്ങൾ അങ്ങനെ അല്ല.
ആദൌ കലംകശ്ചന്ദ്രസ്യ ദൃശ്യതേ ഗുണവജ്ജനൈഃ । അനര്ഥഭാഷിണീ ക്രൂരാ കുമൂര്ത്തിര്ഗുണവര്ജിതാ
ആദ്യം, ഗുണമുള്ളവർ ചന്ദ്രന്റെ കറ കാണുന്നു; അനർത്ഥം പറയുന്നവളും ക്രൂരയുമാണ്, ദോഷം മാത്രം ഉള്ളവളാണ്.
യദാഹം നാസ്മി ഗുണിനീ ഭജതു ത്വാം തദാ പതിഃ । വ്യാസ ഉവാച- ഇത്യുക്ത്വാ പദ്മഗംധാ സാ ക്രോധാത്കോകനദേക്ഷണാ
ഞാൻ ഗുണമില്ലാത്തവളാണെങ്കിൽ, അപ്പോൾ നിന്റെ ഭർത്താവ് നിന്നെ ആരാധിക്കട്ടെ. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, പദ്മഗന്ധ, താമരപ്പൂക്കണ്ണുകൾകൊണ്ട്, കോപത്തോടെ—
ഉത്തസ്ഥൌ സ്വര്ണപര്യങ്കാത്കുര്വംതീ കരുണം മഹത് । ഇന്ദ്ര ഉവാച- പ്രിയേ പ്രാണേശ്വരി ശ്രേഷ്ഠേ മാം വിഹായ ക്വ ഗച്ഛസി
പൊന്നിന്റെ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു വലിയ ദുഃഖത്തോടെ കരഞ്ഞു. ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: പ്രിയേ, പ്രാണപ്രിയേ, ഉത്തമസ്ത്രിയേ, എന്നെ വിട്ട് എവിടേക്ക് പോകുന്നു?
മയാ കിമപരാദ്ധം തേ മമ തദ്വദ സുംദരി । കാംതേ ദാസോഽസ്മ്യഹം നൂനം ദാസകര്മ കരോമി തേ
നിനക്ക് ഞാൻ എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തു? സുന്ദരിയേ, അത് പറയൂ. പ്രിയമേ, ഞാൻ നിന്റെ ദാസനാണ്, നിനക്ക് ദാസന്റെ ജോലി ചെയ്യുന്നതാണ്.
ദാസപത്നീ ഭവേദ്ദാസീ വാക്യം ത്വം ന ശൃണോഷി കമ് । സമുത്ഥായ തതഃ ശക്രസ്തന്മോഹാകുലമാനസഃ
ദാസന്റെ ഭാര്യയും ദാസിയാകും; നീ എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്നില്ലല്ലോ. അപ്പോൾ ശക്രൻ എഴുന്നേറ്റ്, മനസ്സിൽ വലിയ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ—
അംകേ നിവേശയാമാസ ഭൂയസ്താം വരസുംദരീമ് । ശച്യുവാച- ക്രൌംചിത്വജ്ജീവനം ധന്യം വ്യര്ഥം മജ്ജീവനം ധ്രുവമ്
ആ സുന്ദരിയെ വീണ്ടും തന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി. ശചി പറഞ്ഞു: ക്രൗഞ്ചപ്പക്ഷിയുടെ ജീവിതം ഭാഗ്യവാനാണ്; എന്റെ ജീവിതം നിർർത്ഥകമാണ്.
ത്വം സ്വാമിസുഭഗാ നിത്യം ദുര്ഭഗാഹം വരാംഗനാ । യാവത്പുണ്യക്ഷയം ക്രൌംചി തത്പുണ്യം യാസ്യതേ ക്ഷയമ്
നീ എപ്പോഴും ഭാഗ്യശാലിയായ പ്രഭുവാണ്, ഞാൻ ദുർഭാഗ്യവതിയാണ്, മഹിളേ. ക്രൗഞ്ചിയുടെ പുണ്യം കഴിയുന്നത് വരെ, ആ പുണ്യം തീരും.
ക്രൌംചവംശസമുത്പന്നാ ദുഃഖംഭൂയോഽപി ഭോക്ഷ്യസി । ദേവേന്ദ്രേണസമം താവത്കുരു കേലി യഥാസുഖമ്
ക്രൗഞ്ചവംശത്തിൽ ജനിച്ച നീ വീണ്ടും ദു:ഖം അനുഭവിക്കും. അതുവരെ, ദേവേന്ദ്രനോടൊപ്പം ഇഷ്ടംപോലെ ആനന്ദം അനുഭവിക്കൂ.
കിയദ്ഭിര്ദിവസൈഃ ക്രൌംചി ന ഭവേത്തവ നിര്ഗുണേ । അത്യദ്ഭുതം വചസ്തസ്യാഃ പദ്മഗന്ധാ നിശമ്യ സാ ൫൦ 7.8.
എത്ര ദിവസമാണ് നീ ക്രൗഞ്ചിയായിരിക്കുക, ഗുണമില്ലാത്തവളേ? അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് പദ്മഗന്ധ വലിയ അത്ഭുതത്തിൽ ആയിരുന്നു.
ദ്വന്ദ്വഭാവം പരിത്യജ്യ പ്രണമ്യോവാച താം സതീമ് । പദ്മഗംധോവാച- പുലോമജേ വരാരോഹേ ചിത്രമേതത്ത്വയോദിതമ്
വിരോധം വിട്ട്, അവൾ ആ സദ്വൃതയുള്ള സ്ത്രീയെ വന്ദിച്ചു പറഞ്ഞു. പദ്മഗന്ധ പറഞ്ഞു: പുലോമയുടെ മകളേ, ഉത്തമസ്ത്രിയേ, നീ പറഞ്ഞത് അത്ഭുതകരമാണ്.
ക്രൌംചീ കഥമഹം ബ്രൂഹി ശ്രോതുമിച്ഛാമി യത്നതഃ । കാഹം കുത്രസ്ഥിതാ ചാപി കഥമത്രാഗതാ സതീ
ക്രൗഞ്ചി, നീ ആരാണ്? എവിടെയാണ് താമസിക്കുന്നത്? എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ എത്തിയത്? ഇതെല്ലാം വിശദമായി ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
കാലൈഃ കിയദ്ഭിര്മത്പുണ്യം ക്ഷീണത്വം പ്രതിയാസ്യതി । ശച്യുവാച- പദ്മഗന്ധേ പുരാ ത്വം ഹി ക്രൌംചീ പക്ഷിസമുദ്ഭവാ
എന്റെ പുണ്യം എത്ര കാലം കഴിഞ്ഞാൽ തീരും? ശചി പറഞ്ഞു: മുമ്പ് നീ പട്മഗന്ധം ഉള്ള ഒരു പക്ഷിയായ ക്രൗഞ്ചിയായി ജനിച്ചിരുന്നു.
അമേധ്യമാമിഷം കീടാന്ഭക്ഷയംതീ ക്ഷിതൌ സ്ഥിതാ । ന്യഗ്രോധതരുരേകോഽസ്തി ഗങ്ഗാതീരേ മനോരമേ
നീ ഭൂമിയിൽ താമസിച്ചപ്പോൾ അശുദ്ധമായ മാംസം, കീടങ്ങൾ എന്നിവ കഴിച്ചിരുന്നു. ഗംഗയുടെ മനോഹര തീരത്ത് ഒരു വലിയ ആൽമരം മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.
തത്ര നീഡം വിനിര്മായ ഭവത്യാ വസതിഃ കൃതാ । ഏകദാ കൃഷ്ണസര്പേണ തസ്മിന്ന്യഗ്രോധപാദപേ
അവിടെ നീ കൂടു പണിതു താമസിച്ചു. ഒരു ദിവസം കറുത്ത പാമ്പ് ആ ആൽമരത്തിൽ കയറി വന്നു.
നീഡം പ്രവിശ്യ ദഷ്ടാ ത്വം സഹസാ പംചതാം ഗതാ । ക്രവ്യാണി തവ സര്വാണി സ സര്പോ ഭക്ഷയത്ക്രുധാ
പാമ്പ് കൂടിനുള്ളിൽ കയറി നിന്നെ കടിച്ചു; ഉടനെ നീ മരിച്ചു. ആ പാമ്പ് കോപത്തോടെ നിന്റെ മുഴുവൻ മാംസവും തിന്നു.
സ്ഥിതാനി തത്രൈവാസ്ഥീനി നിര്മാംസാനി വരാനനേ । കദാചിത്പവനൈര്ഭദ്രേ മഹദ്ഭിഃ സ ച പാതിതഃ
നിന്റെ എല്ലുകൾ അവിടെ തന്നെ മാംസം ഇല്ലാതെ ശേഷിച്ചു. ഒരിക്കൽ വലിയ കാറ്റ് വീശി ആ പാമ്പിനെയും താഴെ വീഴ്ത്തി.
ഭഗ്നഃ പപാത ഗങ്ഗായാം സമൂലോഽപി വരാംഗനേ । ഗങ്ഗായാം പതിതേ തസ്മിന്ന്യഗ്രോധേ ധരണീരുഹേ
ആ ആൽമരം വേരോടെ ഒടിഞ്ഞു ഗംഗയിലേക്കു വീണു, മനോഹരിയായവളേ. ആ ആൽമരം ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഗംഗയിലേക്കു വീണപ്പോൾ—
ഗങ്ഗാജലൈഃ പ്ലാവിതാനി താന്യസ്ഥീനി തവോത്തമേ । യാവദസ്ഥീനി ഗങ്ഗായാം താവത്തിഷ്ഠംതി താനി ച
നിന്റെ ഉത്തമമായ എല്ലുകൾ ഗംഗയുടെ വെള്ളത്തിൽ കഴുകപ്പെട്ടു. നിന്റെ എല്ലുകൾ ഗംഗയിൽ ഉണ്ടാക zolang അവിടെ തന്നെ അവ നിലനിൽക്കും.
താവത്ത്വം സ്വാമിസുഭഗാ ഭവിഷ്യസി സദൈവ ഹി । ഇതി തേ കഥിതം സര്വം പദ്മഗംധേ മയാധുനാ
അത്രയും കാലം നീ എപ്പോഴും നിന്റെ ഭർത്താവിന് പ്രിയങ്കരിയായിരിക്കും. ഇതാ, പട്മഗന്ധേ, ഞാൻ നിന്നെക്കുറിച്ച് എല്ലാം പറഞ്ഞു.
യേന പുണ്യപ്രഭാവേണ ശക്രോഽപി വശഗസ്തവ । ധന്യാ തു ജാഹ്നവീ ദേവീ ക്രൌംചീ യസ്യാഃ പ്രസാദതഃ
നിന്റെ പുണ്യശക്തിയാൽ പോലും ഇന്ദ്രൻ നിന്റെ വശത്താണ്. ഗംഗാദേവി ഭാഗ്യശാലിയാണ്, ക്രൗഞ്ചി, അവളുടെ കൃപയാൽ—