ദാനം ദത്തം തേന സര്വം തേന സര്വേ മഖാഃ കൃതാഃ । തേന പ്രപൂജിതോ വിഷ്ണുര്യദ്ഭക്തിര്ഭീഷ്മ മാതരി
അവളുടെ വഴി എല്ലാ ദാനങ്ങളും നൽകിയതുപോലെയും, എല്ലാ യാഗങ്ങളും ചെയ്തതുപോലെയും, വിഷ്ണുവിനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചതുപോലെയും ഫലം ലഭിക്കും, ഭീഷ്മാ, അമ്മയോടുള്ള ഭക്തിപോലെയാണ് അതു.
ഗങ്ഗായാം ധര്മകര്മാണി ക്രിയംതേ യാനി കാനി ച । അക്ഷയാനി ഭവംത്യസ്യ താനി സര്വാണി ജൈമിനേ
ജൈമിനേ, ഗംഗയിൽ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ ധർമ്മകർമ്മങ്ങളും, എങ്ങനെയായാലും, ആ വ്യക്തിക്ക് അവ നശിക്കാത്തതായിരിക്കും.
വഹംതം ജലമാലോക്യ ഗാങ്ഗേയാനി ജലാനി യഃ । ഭക്ത്യാ ഗച്ഛേത്സമുത്ഥായ സോഽശ്വമേധസഹസ്രകൃത്
ഗംഗയുടെ ഒഴുകുന്ന വെള്ളം കണ്ടു, ഭക്തിയോടെ എഴുന്നേറ്റ് അവിടത്തെ വെള്ളത്തിലേക്ക് പോകുന്നവൻ, ആയിരം അശ്വമേധയാഗം ചെയ്തതുപോലെയാണ്.
ഗങ്ഗാജലേഷ്വാഗതേഷു യോ നോ തിഷ്ഠതി ഭക്തിതഃ । പശുതാ ശാശ്വതീ തസ്യ ജന്മജന്മനി ജൈമിനേ
ജൈമിനേ, ഗംഗയുടെ വെള്ളം ലഭ്യമായിരിക്കുമ്പോൾ ഭക്തിയോടെ അതിൽ നില്ക്കാത്തവന്, ജന്മം ജന്മം പാശുവായ ജനനം ലഭിക്കും.
ഗാങ്ഗേയം ജലമാസാദ്യ യോ ന ഗൃഹ്ണാതി ഭക്തിതഃ । ജന്മകോട്യര്ജിതം പുണ്യം ക്ഷണാദേവ തു നശ്യതി
ഗംഗയുടെ വെള്ളം സമീപിച്ചിട്ടും ഭക്തിയോടെ അതു കൈവശമാക്കാത്തവന്റെ, കോടിയോളം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പുണ്യം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നശിക്കും.
ഗങ്ഗാതീരം ജിഗമിഷും യസ്തു വാരയതേ ദ്വിജ । സ കോടികുലസംയുക്തോ രൌരവം നരകം വ്രജേത്
ഗംഗയുടെ തീരത്തേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനെ തടയുന്ന ദ്വിജൻ, അവൻ വലിയ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചാലും, റൗരവനരകത്തിൽ പോകേണ്ടി വരും.
മൂത്രം വാഥ പുരീഷം വാ ഗംഗാതീരേ കരോതി യഃ । ന ദൃഷ്ടാ നിഷ്കൃതിസ്തസ്യ കല്പകോടിശതൈരപി
ഗംഗയുടെ തീരത്ത് മൂത്രമോ മലമോ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവന്, കോടികൾക്കാലം ശ്രമിച്ചാലും പ്രായശ്ചിത്തമില്ല.
ശ്ലേഷ്മാണം വാപി നിഷ്ഠീവം ദൂഷികാം വാശ്രു വാ മലമ് । ഗംഗാതീരേ ത്യജേദ്യസ്തു സ നൂനം നാരകീ ഭവേത്
ഗംഗയുടെ തീരത്ത് കഫം, തുപ്പൽ, അഴുക്ക്, കണ്ണുനീർ, മല എന്നിവ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ, അവൻ നിർബന്ധമായും നരകവാസി ആകും.
ഉച്ഛിഷ്ടം കഫകം ചൈവ ഗങ്ഗാഗര്ഭേ ച യസ്ത്യജേത് । സ യാതി നരകം ഘോരം ബ്രഹ്മഹത്യാം ച വിംദതി
ഗംഗയുടെ ശരീരത്തിൽ ഉച്ചിഷ്ടം അല്ലെങ്കിൽ കഫം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ, ഭയങ്കരമായ നരകത്തിൽ പോകും, ബ്രാഹ്മണഹത്യാപാപവും അനുഭവിക്കും.
ഗങ്ഗാരോധസി യഃ പാപം കുരുതേ മൂഢധീര്നരഃ । തദക്ഷയ ഭവേന്നൂനം നാന്യതീര്ഥേഷു ശാമ്യതി
ഗംഗയുടെ തീരത്ത് പാപം ചെയ്യുന്ന മണ്ടൻ, ആ പാപം ഒരിക്കലും നശിക്കില്ല; മറ്റേതെങ്കിലും തീർത്ഥങ്ങളിൽ അതിന് ശാന്തി വരില്ല.
അന്യതീര്ഥേ കൃതം പാപം ഗങ്ഗായാം ച വിനശ്യതി । ഗങ്ഗായാം യത്കൃതം പാപം തത്കുത്രാപി ന ശാമ്യതേ
മറ്റു തീർത്ഥങ്ങളിൽ ചെയ്ത പാപം ഗംഗയിൽ നശിക്കും; എന്നാൽ ഗംഗയിൽ ചെയ്ത പാപം എവിടെയും ശാന്തിയാകില്ല.
തസ്മാത്പാപം ന കര്തവ്യം ഗങ്ഗായാം ശാസ്ത്രകോവിദൈഃ । കര്മണാ മനസാ വാചാ കര്തവ്യോ ധര്മസംഗ്രഹഃ
അതുകൊണ്ട്, ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഗംഗയിൽ പാപം ചെയ്യരുത്; പ്രവർത്തിയിൽ, മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ എല്ലാം ധർമ്മം ആചരിക്കണം.
ന തേ ദേശാ ന തേ ശൈലാ ന ച താനി വനാനി ച । പാപവിധ്വംസിനീ യത്ര ന തിഷ്ഠേത്സുരനിമ്നഗാ
ദേവതകളുടെ നദി പാപം നശിപ്പിക്കാതെ നിലകൊള്ളുന്ന ദേശങ്ങളോ മലകളോ കാടുകളോ ഇല്ല.
ഗങ്ഗാതീരം പരിത്യജ്യ മുഹൂര്തമപി ജൈമിനേ । ന ച സ്ഥാതവ്യമന്യത്ര യദി കാര്യശതാന്യപി
ജൈമിനേ, ഗംഗയുടെ തീരം വിട്ട് ഒരു നിമിഷം പോലും മറ്റിടത്ത് നിൽക്കരുത്, നൂറുകണക്കിന് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നാലും.
ഭിക്ഷാന്നമപി ഭുക്ത്വാ ച സ്ഥാതവ്യം ജാഹ്നവീതടേ । ന ചാന്യത്ര ക്ഷണമപി പ്രാപ്യ ഭൂപാലതാമപി
ഭിക്ഷയായി കിട്ടിയ അന്നം കഴിച്ചാലും, ഗംഗയുടെ തീരത്ത് തന്നെ തുടരണം; രാജാവായാലും പോലും, മറ്റെവിടെയും ഒരു നിമിഷം പോലും പോകരുത്.
സംത്യജ്യ ദേഹം ഗങ്ഗായാം ബ്രഹ്മഹാപി വിമുച്യതേ । അന്യത്ര മുക്തയേ ന സ്യാദശ്വമേധസഹസ്രകൃത്
ഗംഗയിൽ ദേഹം വിട്ടാൽ ബ്രഹ്മഹത്യ ചെയ്തവനും മോചിതനാകും; മറ്റെവിടെയും ആയിരം അശ്വമേധയാഗം ചെയ്താലും മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല.
ഗങ്ഗാതീരേ വസന്യസ്തു ഹരിപൂജാപരോ ഭവേത് । ജന്മജന്മാംതരേ യേന കദാചിന്നാര്ചിതോ ഹരിഃ
ഗംഗയുടെ തീരത്ത് താമസിച്ച് ഹരിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കുന്നവൻ, ജന്മം ജന്മാന്തരങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും ഹരിയെ പൂജിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും,
ഭക്തിര്ഭവതി നൈതസ്യ ഗങ്ഗായാം ലോകമാതരി । ശ്രൂയതാം മാനവാഃ സര്വേ ഭൂയോഭൂയോ ബ്രവീമ്യഹമ്
അവനിൽ ഗംഗയോടുള്ള ഭക്തി ഉണ്ടാകില്ല, ലോകങ്ങളുടെ മാതാവായ ഗംഗയോടു. എല്ലാം മനുഷ്യരേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുന്നു, കേൾക്കൂ.
സ്നാനം വിധായ ഗങ്ഗായാം ഗമ്യതാം പരമം പദമ് । മൃത്യുകാലേ ഭജേദ്യസ്തു ഗങ്ഗാഗങ്ഗേതി മാനവഃ
ഗംഗയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, പരമപദം നേടാം; മരണസമയത്ത് 'ഗംഗ, ഗംഗ' എന്ന് ജപിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ,
വിമുക്തഃപാതകൈഃ സര്വൈര്ദിവി ദേവയുഗായുതമ് । യസ്യ ഗങ്ഗാകഥാരമ്ഭോ മൃത്യുകാലേ ഭവേദ്ദ്വിജ
എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, ദിവ്യയുഗങ്ങൾക്കാലം സ്വർഗത്തിൽ വാസം ചെയ്യും; മരണസമയത്ത് ഗംഗയുടെ കഥ തുടങ്ങുന്നവനു, ദ്വിജനേ,
സ ഗച്ഛേദ്വിഷ്ണുഭവനം ഗലിതാഖില കല്മഷഃ । യസ്തു സ്മരതി വൈ പ്രാജ്ഞോ മൃത്യുകാലേ ദ്വിജോത്തമ
അവൻ എല്ലാ ദോഷങ്ങളും വിട്ട് വിഷ്ണുവിന്റെ ലോകത്തിലേക്ക് പോകും; മരണസമയത്ത് ജ്ഞാനിയായവൻ ഓർക്കുമ്പോൾ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ,
ഗങ്ഗേതി മുക്തിദം നാമ തസ്യ തുഷ്ടോ ഭവേദ്ധരിഃ । മൃത്യുകാലേ ഭവേദ്യസ്തു ഗങ്ഗാമൃത്പുണ്ഡ്രമുത്തമമ്
'ഗംഗ' എന്ന മോക്ഷം നൽകുന്ന നാമം ഉച്ചരിക്കുന്നവനിൽ ഹരി സന്തോഷം പ്രദർശിക്കും; മരണസമയത്ത് ഉത്തമമായ ഗംഗാജലചിഹ്നം ഉള്ളവൻ,
ഗങ്ഗാസ്നായിനമാലോക്യ ത്യജേദ്യസ്തു കലേവരമ് । ശ്മശാനേഽപി ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ സ ഗങ്ഗാമരണം ലഭേത്
ഗംഗയിൽ സ്നാനം ചെയ്തവനെ കണ്ടു ദേഹം വിട്ടാൽ, ശ്മശാനത്തിലും പോലും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ, അവൻ ഗംഗയിൽ മരണമെന്ന ഫലം നേടും.
തിഷ്ഠംത്യസ്ഥീനി ഗങ്ഗായാം യാവത്കാലം ശരീരിണഃ । താവത്കല്പസഹസ്രാണി വിഷ്ണുലോകേ മഹീയതേ
ഗംഗയിൽ അസ്ഥികൾ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, ശരീരം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, ആയിരക്കണക്കിന് കല്പങ്ങൾ വിഷ്ണുലോകത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടും.
യസ്യ മജ്ജന്തി ഗങ്ഗായാം ഭസ്മാസ്ഥീനി നഖാനി ച । ശിരോരുഹാണ്യപി പ്രാജ്ഞഃ സ വിഷ്ണോര്ഭുവനം വസേത്
ആശകൾ, അസ്ഥികൾ, നഖങ്ങൾ, തലമുടി എന്നിവയും ഗംഗയിൽ മുങ്ങുന്നവൻ, ജ്ഞാനിയേ, വിഷ്ണുവിന്റെ ലോകത്തിൽ വസിക്കും.
സ്ഥിതേഷ്വസ്ഥിഷു ഗങ്ഗായാം യത്കര്മ ലഭതേ നരഃ । ബ്രവീമി തത്ഫലം സര്വം ശൃണു നാന്യമനാ ദ്വിജ
ഗംഗയിൽ അസ്ഥികൾ നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത്, മനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കർമ്മഫലങ്ങളും ഞാൻ പറയുന്നു; മനസ്സു മറ്റൊന്നിലല്ലാതെ കേൾക്കൂ, ദ്വിജനേ.
ഏകദാ ഭഗവാഞ്ഛക്രോ നാനാലംകാരഭൂഷിതഃ । ക്രീഡാഗൃഹം യയൌ കാമീ യുവത്യാ പദ്മഗംധയാ
ഒരു ദിവസം, വിവിധാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ ഭഗവാൻ ഇന്ദ്രൻ, കാമനയോടെ, കമലസൗരഭമുള്ള യുവതിയോടൊപ്പം ക്രീഡാഗൃഹത്തിലേക്ക് പോയി.
പദ്മഗംധാ രസജ്ഞാ സാ സംപ്രാപ്ത നവയൌവനാ । നാനാരസപ്രദാനേന ചകാര സുരസം പ്രതി
കമലസൗരഭമുള്ള, രുചി അറിയുന്ന, പുതുവയസ്സിൽ എത്തിച്ചേർന്ന ആ യുവതി, വിവിധ രസങ്ങൾ നൽകി ദേവാദികളുടെ പ്രഭുവിനെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു.
സപത്ന്യാഃ സ്വര്ണപര്യംകേ തസ്യാഃ ശിശുമൃഗീദൃശഃ । പ്രീതഃ പാദതലേ ജിഷ്ണുരുവാസ സ്മരമോഹിതഃ
സഹപത്നിയുടെ പൊൻപതുക്കയിൽ, കുഞ്ഞുമാനിന്റെ കണ്ണുള്ള ആ യുവതിയുടെ പാദത്തലത്തിൽ, സന്തോഷത്തോടെ കാമമോഹിതനായ ഇന്ദ്രൻ വസിച്ചു.
അഥ തസ്യൈ സ്വയം ശക്രോ നിര്മായ സ്വര്ണവീടികാമ് । ദദാതി പരമപ്രീതസ്തദ്ഗുണാകൃഷ്ടമാനസഃ
അപ്പോൾ തന്നെ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ, അവളുടെ ഗുണങ്ങളിൽ ആകർഷിതനായ ഇന്ദ്രൻ സ്വർണ്ണത്താൽ ഒരു പെട്ടി നിർമ്മിച്ച് അവളെക്കൊടുത്തു.