യം പ്രാപ്യാതിപവിത്രാണി പംചഗവ്യഹവീംഷി ച । അശുചിത്വം ക്ഷണം യാംതി കോഽന്യ സ്യാദശുചിസ്തതഃ
ഏതൊക്കെ ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ പഞ്ചഗവ്യഹവിസുകൾ ആണെങ്കിലും, അവയെ സ്പർശിച്ചാൽ ഒരു നിമിഷം അശുദ്ധമാകും; അതിനാൽ, അതിലുപരി അശുദ്ധൻ ആരാണ്?
ജിഘ്രന്നപി സ്വദുര്ഗംധം പശ്യന്നപി മലം സ്വകമ് । ന വിരജ്യതി ലോകോഽയം പീഡയന്നപി നാസികാമ്
സ്വന്തം ദുർഗന്ധം വാസനയുണ്ടാക്കുമ്പോഴും, സ്വന്തം മല കാണുമ്പോഴും, ഈ ലോകം അതിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കാറില്ല, മൂക്ക് വേദനിപ്പിച്ചാലും.
ഹൃദ്യാന്നമന്നപാനാനി യം പ്രാപ്യ സുരഭീണി ച । അശുചിത്വം പ്രയാംത്യാശു കോഽന്യസ്യാദശുചിസ്തതഃ
ഹൃദയത്തിന് ഇഷ്ടമായ അന്നവും പാനീയങ്ങളും ലഭിച്ചാൽ അതിന് സുഖകരമായ മണവും ഉണ്ടാകും; എന്നാൽ അവ അശുദ്ധമായാൽ, അത്തരം അശുദ്ധി മറ്റാർക്കും ഭക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ.
യസ്യോദരഗതം ചാന്നം സ്വം ഹി രൂപം പരിത്യജേത് । കൃമിമിശ്രമമേധ്യത്വം ശീഘ്രം പ്രജ്ഞായതേ കില
അന്നം വയറ്റിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ അതിന്റെ സ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെടുന്നു; ഉടൻ തന്നെ അത് കീടുകളും അശുദ്ധിയും കലർന്നതായി മാറുന്നതാണ് നമ്മൾ കാണുന്നത്.
തഥാപി ദേഹേ ഭൂപാല നിജരൂപം പരിത്യജേത് । ശുനതാം യാതി വൈ പശ്ചാത്കൃമിദുര്ഗംധിസംകുലേ
അങ്ങനെ തന്നെ, രാജാവേ, ഈ ശരീരം സ്വഭാവം വിട്ട് ശൂന്യമായിത്തീരും; പിന്നെ അതിൽ കീടങ്ങളും ദുർഗന്ധവും നിറയുന്നു.
ജായംതേ തത്ര വൈ യൂകാഃ കൃമയോ വാ ന സംശയഃ । സകൃമിഃ കുരുതേ സ്ഫോടം കംഡൂശ്ച പരിദാരുണഃ
അവിടെ ഉറപ്പായും പുഴുക്കളും പുഴുക്കളും ജനിക്കുന്നു; അവയിൽ ചിലത് ചൊറിച്ചിലും കഠിനമായ വേദനയും ഉണ്ടാക്കുന്നു.
വ്യഥാമുത്പാദയേദ്ഭൂയഃ സര്വാംഗം പരിചാലയേത് । നഖാഗ്രൈര്ഘൃഷ്യമാണാ സാ കംഡൂഃ ശാംതാ പ്രജായതേ
അത് ശരീരമാകെ വേദനയും അസ്വസ്ഥതയും ഉണ്ടാക്കും; നഖത്താൽ ചൊറിച്ചിടുമ്പോൾ മാത്രം അതിൽ കുറച്ചു ആശ്വാസം ലഭിക്കും.
തദ്വത്സുഖം ഭവത്യേവ സുരതസ്യ ന സംശയഃ । ഭുംജത്യേവം രസാന്മര്ത്യഃ സുഭക്ഷാന്പിബതേ പുനഃ
അത് പോലെ തന്നെ, ലൈംഗികസുഖത്തിലും സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല; മനുഷ്യൻ രുചികളും രസകരമായ ഭക്ഷണങ്ങളും വീണ്ടും വീണ്ടും ആസ്വദിക്കുന്നു.
തത്രസ്ഥം പചതേ വഹ്നിരപാനേ പാതയേന്മലമ് । സാരഭൂതോ രസസ്തത്ര ഉദ്രിക്തസ്തു പ്രജായതേ
അവിടെ അഗ്നി ഭക്ഷ്യങ്ങൾ പാകം ചെയ്യുന്നു; അവശിഷ്ടം താഴേക്ക് പുറത്താക്കപ്പെടുന്നു; അവിടെയാണ് സാരം, അതായത് രസം, അധികമായി ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത്.
നിര്മലഃ ശുദ്ധവീര്യസ്തു ബ്രഹ്മസ്ഥാനം പ്രയാതി ച । ആകൃഷ്ടഃ സ സമാനേന നീതസ്തേനാപി വായുനാ
ആ ശുദ്ധമായ സാരം ബ്രഹ്മസ്ഥാനത്തേക്ക് പോകുന്നു; സമാനവായുവിന്റെ സഹായത്തോടെ അത് അവിടെ എത്തുന്നു.
സ്ഥാനം ന ലഭതേ വീര്യം ചംചലത്വേന വര്തതേ । പ്രാണിനാം ഹി കപാലേഷു കൃമയഃ സംതി പംച വൈ
ആ സാരത്തിന് സ്ഥിരമായ ഇടം കിട്ടുന്നില്ല, അതിനാൽ അത് സ്ഥിരമല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു; ജീവികളുടെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ അഞ്ചു പുഴുക്കൾ ഉണ്ടെന്നത് സത്യമാണ്.
ദ്വാവേതൌ കര്ണമൂലേ തു നേത്രസ്ഥാനേ തതഃ പുനഃ । കനിഷ്ഠാംഗുലിമാനേന രക്തപുച്ഛാശ്ച ഭൂപതേ
അവയിൽ രണ്ടെണ്ണം ചെവിയുടെ വേരിലും, രണ്ടെണ്ണം കണ്ണിന്റെ ഭാഗത്തും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; രാജാവേ, അവ ചെറിയ വിരലിന്റെ വലിപ്പവും ചുവപ്പുനാവും ഉള്ളവയാണ്.
നവനീതസ്യ വര്ണേന കൃഷ്ണപുച്ഛാ ന സംശയഃ । തേഷാം നാമാനി ഭദ്രം തേ മത്തോ നിഗദതഃ ശൃണു
പുതിയ വെണ്ണയുടെ നിറത്തിൽ കറുത്ത വാൽ ഉള്ളവയുമാണ് അവ; സംശയമില്ല, അവയുടെ പേരുകൾ ഞാൻ പറയുന്നതു കേൾക്കൂ.
പിങ്ഗലീ ശൃംഗലീ നാമ ദ്വൌ കൃമീ കര്ണമൂലയോഃ । ശൃംഗലീ ജംഗലീ ചാന്യൌ നേത്രയോരംതരസ്ഥിതൌ
പിംഗളി, ശ്രിംഗളി എന്നിങ്ങനെ രണ്ടുപുഴുക്കൾ ചെവിയുടെ വേരിലാണ്; ശ്രിംഗളിയും ജംഗളിയും എന്നിങ്ങനെ മറ്റൊരുവിഭാഗം കണ്ണിനകത്താണ്.
കൃമീണാം ശതപംചാശത്താദൃഗ്ഭൂതാ ന സംശയഃ । ലലാടാംതഃ സ്ഥിതാഃ സര്വേ രാജികായാഃ പ്രമാണതഃ
അങ്ങനെ അമ്പതഞ്ച് പുഴുക്കളാണ് അവിടെ ഉണ്ടാകുന്നത്; അവയെല്ലാം നെറ്റിയുടെ അറ്റത്ത്, കടുക് Dane വലിപ്പത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.
കപാലരോഗിണഃ സര്വേ കുര്വംതി ന സംശയഃ । അന്യമേവം പ്രവക്ഷ്യാമി പ്രാജാപത്യോ മഹാകൃമിഃ
തലയിലെ രോഗം ബാധിച്ചവരെ അവ ബാധിക്കുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല; ഇനി ഞാൻ പ്രജാപത്യ എന്ന വലിയ പുഴുവിനെ കുറിച്ച് പറയുന്നു.
സതംഡുലപ്രമാണേന തദ്വദ്വര്ണേന സംശയഃ । കേശദ്വയം മുഖേ തസ്യ വിദ്യതേ ശൃണു ഭൂപതേ
അത് അരിയുടെ വലിപ്പവും നിറവും ഉള്ളതാണ്; അതിന്റെ വായിൽ രണ്ട് രോമങ്ങൾ ഉണ്ട്, രാജാവേ, കേൾക്കൂ.
പ്രാണിനാം സംക്ഷയാബുദ്ധിസ്തത്ക്ഷണാദ്ധി ന സംശയഃ । സ്വസ്ഥാനേ സംസ്ഥിതസ്യാപി പ്രാജാപത്യസ്യ വൈ മുഖേ
അതുകൊണ്ട് ജീവികളുടെ ബുദ്ധി ഉടൻ തന്നെ നശിക്കുന്നു; പ്രജാപത്യപുഴു തന്റെ ഇടത്ത്, അഥവാ വായിൽ തന്നെ ഇരിക്കുമ്പോഴും.
തദ്വീര്യം രസരൂപേണ പതതേ നാത്ര സംശയഃ । സുഖേന പിബതേ വീര്യം തേന മത്തഃ പ്രജായതേ
അത് സാരമായ രസമായി വീഴുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല; അതിനാൽ ആ സാരം അതിന് എളുപ്പത്തിൽ കുടിക്കാം, അതിൽ നിന്നാണ് അത് ജനിക്കുന്നത്.
താലുസ്ഥാനം പ്രഭേദ്യൈവ ചംചലത്വേന വര്ത്തതേ । ഇഡാ ച പിംഗലാ നാഡീ സുഷുമ്നാ തത്ര സംസ്ഥിതാഃ
താലുവിൽ കയറി പൊട്ടി, അത് സ്ഥിരമല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു; അവിടെ ഇട, പിംഗള, സുഷുമ്ന എന്ന മൂന്ന് നാഡികളും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.
സ്വബലേനാപി തസ്യൈവ കംപിതാ നാഡികാ ക്ഷണമ് । കാമകംഡൂര്ഭവേദ്രാജന്സര്വേഷാം പ്രാണിനാം കില
സ്വന്തം ശക്തിയാൽ പോലും, ഒരു നിമിഷം ആ നാഡി വിറയ്ക്കുന്നു; രാജാവേ, ആസക്തിയുടെ കംപം എല്ലാ ജീവികളിലും ഉണരുന്നു.
നരസ്യ സ്ഫുടതേ ലിഗം നാര്യാ യോനിശ്ച ഭൂപതേ । സ്ത്രീനരൌ ച പ്രമത്തൌ തൌ ഗച്ഛതഃ സംഗമം തതഃ
പുരുഷന്റെ ലിംഗവും സ്ത്രീയുടെ യോനിയും, ഭൂപതിയേ, ഉണരുന്നു; ഇരുവരും ആ ആസക്തിയിൽ മുങ്ങി, ഒടുവിൽ സംയോഗത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു.
കായേന കായം സംഘൃഷ്യ മൈഥുനേന ഹി ജായതേ । ക്ഷണമാത്രം സുഖം തത്ര പുനഃ കംഡൂശ്ച താദൃശീ
ശരീരം ശരീരത്തിൽ ഇട്ടു ഉരസുമ്പോൾ, ലൈംഗിക ബന്ധം ഉണ്ടാകുന്നു; അവിടെ ഒരു നിമിഷം മാത്രം സന്തോഷം, പിന്നെ വീണ്ടും ആ കംപം തന്നെ.
സര്വത്ര ദൃശ്യതേ വീര ഭാവ ഏവംവിധഃ കില । വിരസഃ പരിപാകോഽയം വിഷയസ്യ ന സംശയഃ
എവിടെയും, വീരാ, ഇത്തരമൊരു അവസ്ഥ കാണാം; ഇന്ദ്രിയസുഖത്തിന്റെ അന്ത്യം രുചിയില്ലാത്തതാകുന്നു, സംശയമില്ല.
ധര്മ ഏവ പുനഃ ശ്രേയാന്വിധിനാ സമനുഷ്ഠിതഃ । ധൈര്യമാലംബ്യ ച തതോ ധര്മമേവ സമാചര
നല്ലതായി നിർവഹിച്ച ധർമ്മം മാത്രമാണ് ഉത്തമം; അതിനാൽ ധൈര്യം പിടിച്ചു, നീ ധർമ്മം മാത്രം ആചരിക്കണം.
ശ്വാസ ഏഷ ചപലഃ ക്ഷണമധ്യേ യോ ഗതാഗത ശതാനി വിധത്തേ । ജീവിതം തനുഭൃതാം തദധീനം കഃ സമാചരതി ധര്മവിലംബമ്
ഈ ശ്വാസം വളരെ ചഞ്ചലമാണ്, ഒരു നിമിഷത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് വരവ്-പോകം നടക്കുന്നു; ജീവന്റെ നില ഈ ശ്വാസത്തിൽ ആശ്രിതമാണ്—ധർമ്മത്തിൽ വൈകാൻ ആരാണ് തയ്യാറാകുക?
ദശമീമപി യാതസ്യ ചേതോ നാദ്യാപി ഭൂപതേ । വിഷയേഭ്യോ നിഷിദ്ധേഭ്യോ ഹാഹാ ന വിരമേച്ചലമ്
പത്താം പതിറ്റാണ്ടിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോഴും, ഭൂപതിയേ, മനസ്സ് നിരോധിച്ച ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുമാറുന്നില്ല—അയ്യോ, അതു ഇപ്പോഴും ചഞ്ചലമാണ്.
ന ജാതുകാമഃ കാമാനാമുപഭോഗേന ശാമ്യതി । ഹവിഷാ കൃഷ്ണവര്ത്മേവ ഭൂയ ഏവാഭിവര്ദ്ധതേ
ആസക്തി അനുഭവംകൊണ്ട് ഒരിക്കലും ശമിക്കാറില്ല; നെയ്യ് ചേർക്കുന്ന അഗ്നിപോലെ, അത് വീണ്ടും വീണ്ടും വളരുന്നു.
പുംശ്ചല്യാപഹൃതം ചിത്തം കശ്ചാന്യോ മോചിതും ക്ഷമഃ । ആത്മാരാമേശ്വരമൃതേ ഭഗവംതം ച മാധവമ്
ഒരു ദുഷ്ടസ്ത്രീ മനസ്സിനെ കവർന്നാൽ, ആത്മാനന്ദിയായ ഭഗവാൻ മാധവനെ ഒഴികെ, അതിനെ മോചിപ്പിക്കാൻ മറ്റാരും കഴിയില്ല.
തസ്മാത്സര്വം നിഷ്ഫലത്വം പ്രയാതം കാമകശ്മലാത് । വയസ്തേഽപ്യധുനാ ഭൂപ സമാചര ഹിതം നിജമ്
അതുകൊണ്ട്, ആസക്തിയുടെ അശുദ്ധി എല്ലാം ഫലശൂന്യമാക്കുന്നു; ഭൂപതിയേ, ഇപ്പോൾ നീ നിന്റെ നന്മ മാത്രം ആചരിക്കണം.